Τα πασίγνωστα τετράγωνα χαρτάκια σημειώσεων Post-it, που εξυπηρετούν εκατομμύρια εργαζόμενους σε γραφεία, αλλά και μαθητές, ανακαλύφθηκαν στα μέσα της δεκαετίας του '70 από τη συνεργασία δύο εργαζόμενων της εταιρίας 3M.
Ο ένας ανακάλυψε την κόλλα που έχει την ιδιότητα να κολλάει περισσότερες από μία φορές.
Ο άλλος ήταν ψάλτης και είχε πρακτικά προβλήματα με τις σελίδες των θρησκευτικών βιβλίων.
Η ανακάλυψη της κόλλας από τον Σπένσεν Σίλβερ
Ο Σπένσερ Σίλβερ εργαζόταν στην πολυεθνική εταιρία 3Μ ως χημικός.
Το 1968 κλεισμένος στο εργαστήριο, προσπαθούσε να φτιάξει μια κόλλα πιο δυνατή από τις συνηθισμένες.
Τα πειράματά του ήταν αποτυχημένα.
Πέτυχε το ακριβώς αντίθετο. Μια αδύναμη κόλλα που όμως είχε την ιδιότητα να κολλάει ξανά και ξανά και μάλιστα χωρίς να αφήνει σημάδι στις επιφάνειες.
Ο Σίλβερ αν και δεν είχε πετύχει τον αρχικό του σκοπό, συνειδητοποίησε ότι η εφεύρεσή του θα μπορούσε να φανεί κάπου χρήσιμη. Δεν ήξερε όμως που. Το έμαθε κατά λάθος έξι χρόνια μετά.
Ο ψάλτης που αξιοποίησε την κόλλα του Σίλβερ
Το κίτρινο χρώμα που είχαν αρχικά τα χαρτάκια σημειώσεων, χρησιμοποιήθηκε τυχαία
Ο Άρθουρ Φράι, συνάδελφός του, εργαζόταν επίσης στην εταιρία 3Μ, αλλά ταυτόχρονα ήταν και ψάλτης στην ενορία του.
Στην εκκλησία αντιμετώπιζε ένα πρόβλημα, αφού όταν άνοιγε το βιβλίο με τους ψαλμούς, έπεφταν από μέσα τα χαρτάκια που χρησιμοποιούσε σαν σελιδοδείκτες και έχανε τη σειρά του.
Έτσι σκέφτηκε ότι η κόλλα που είχε κατασκευάσει ο συνάδελφός του, θα μπορούσε να δώσει λύση στο πρόβλημά του.
Αν την εφάρμοζαν σε ένα μικρό χαρτί θα μπορούσε να έχει έναν αυτοκόλλητο σελιδοδείκτη, που όμως δεν θα κατέστρεφε τις σελίδες.
Ο Φράι, αφού είχε πάρει την άδεια από τους προϊσταμένους του στην εταιρία, προχώρησε στην υλοποίηση της ιδέας του.
Μερικές εβδομάδες αργότερα παρουσίασε τα κίτρινα τετράγωνα χαρτάκια με την κόλλα του Σίλβερ στο πάνω μέρος τους.
Το κίτρινο χρώμα που χρησιμοποίησε ο Φράι ήταν τυχαίο, καθώς τη στιγμή που ξεκίνησε να φτιάχνει τα χαρτάκια του, βρήκε ένα μεγάλο κομμάτι κίτρινου χαρτιού πεταμένο σε ένα καλάθι ενός γραφείου.
Αργότερα καθιερώθηκε με το σκεπτικό ότι δίνει χρώμα στα άσπρα και άχρωμα γραφεία των εταιριών.
Ο Φράι πίστευε ότι η εφεύρεσή του θα ενθουσίαζε τους υπεύθυνους της εταιρίας, ωστόσο εκείνοι όχι μόνο δεν εντυπωσιάστηκαν, αλλά θεώρησαν το προϊόν άχρηστο.
Πίστευαν ότι κανείς δεν θα έδινε χρήματα για να αγοράσει τα χαρτάκια, αφού την ίδια δουλειά που κάνουν αυτά, μπορεί να κάνει και ένα απλό κομμάτι χαρτί, χωρίς κόστος.
Η κυκλοφορία των Post-it και η απρόσμενη επιτυχία
Ο Φράι όμως επέμενε και ο επιμένων νικά. Το 1977 η 3Μ αποφάσισε να κυκλοφορήσει τα χαρτάκια, που δοκιμαστικά ονομάστηκαν Press n' Pell.
Η δοκιμή δικαίωσε τους ανωτέρους του, αφού αρχικά τα χαρτάκια δεν σημείωσαν αξιόλογες πωλήσεις.
Οι υπεύθυνοι πωλήσεων της εταιρίας αποφάσισαν να προωθήσουν τα χαρτάκια σε συγκεκριμένο κοινό και την επόμενη χρονιά τα ξανακυκλοφόρησαν δωρεάν ως δείγμα, που μοιράστηκε κυρίως σε εργαζόμενους σε γραφεία.
Τότε το 90% όσων τα δοκίμασαν δήλωσαν ότι θα αγόραζαν τα χαρτάκια.
Η αντίδραση αυτή έπεισε τους διευθυντές της εταιρίας να δώσουν μια ακόμα ευκαιρία στα χαρτάκια του Φράι.
Έτσι, τον Απρίλιο του 1980 κυκλοφόρησαν επίσημα στην αγορά με την ονομασία Post-it.
Οι αρχικά συντηρητικές πωλήσεις, αυξάνονταν χρόνο με το χρόνο και το 1995 η εταιρία πήρε το Εθνικό Βραβείο για Τεχνολογικές Ανακαλύψεις.
Από τη δεκαετία του ’90 οπότε έληξε και η αποκλειστικότητα της πατέντας για την 3Μ, άρχισε η κυκλοφορία αντίστοιχων χαρτιών και από άλλες εταιρίες.
Ωστόσο, το Post-it έχει καθιερωθεί τόσο στη συνείδηση των καταναλωτών, οπότε η μάρκα (Post-it), έχει δώσει το όνομά της στο ίδιο το προϊόν (χαρτάκι σημειώσεων).
Στη σύγχρονη εποχή τα Post-it έχουν εμπνεύσει ακόμα και καλλιτέχνες που τα έχουν χρησιμοποιήσει για να φτιάξουν έργα τέχνης, ενώ έχει υπολογιστεί ότι θα χρειαζόντουσαν περίπου 506.880.000 χαρτάκια για να κυκλώσουν ολόκληρο τον κόσμο.
πηγή:
mixanitouxronou.gr
