Κυριακή, 27 Μαΐου 2012

"Όταν μεγαλώσω θέλω να γίνω..."

Όλοι λίγο-πολύ όταν ήμασταν παιδιά θέλαμε να μοιάσουμε κάποιον υπερήρωα όταν θα μεγαλώσουμε και ταυτιζόμασταν με αυτόν. Ποιο αγοράκι δεν φορούσε το μπουφάν του μόνο με την κουκούλα στο κεφάλι και το "έπαιζε" Superman ή Batman; Ο AndyFairhurst από τη Μεγάλη Βρετανία δημιούργησε 12 illustration με αυτήn ακριβώς την ιδέα. Μικρά παιδιά που όταν μεγαλώσουν θέλουν να μοιάσουν σε κάποιον υπερήρωα.

Super Kid

Bat Kid

Captain Kid

Cat Kid

Hulk Kid

Poison Ivy Kid

Spider Kid

Wolverine Kid
Η συνέχεια εδώ ...

Το νησί Skellig Michael με το μοναστήρι του 7ου αιώνα!

Το νησί Skellig Michael -ο "Βράχος του Μιχαήλ" στα ιρλανδικά- γνωστό και σαν Great Skellig, είναι ένα απότομο βραχώδες νησί στον Ατλαντικό Ωκεανό 12 χλμ από την ακτή της νοτιοδυτικής Ιρλανδίας. Στην κορυφή του απότομου βράχου και σε ύψος 230 μέτρων είναι ένα αρχαίο μοναστήρι που ιδρύθηκε πιθανότατα τον 7ο αιώνα.


Για 600 χρόνια το νησί ήταν κέντρο της μοναστικής ζωής για τους Ιρλανδούς χριστιανούς μοναχούς. Οι μοναχοί ζούσαν σε πέτρινες καλύβες-κυψέλες εντελώς αποκομμένοι από τον υπόλοιπο κόσμο. Οι μόνοι που τους πλησίαζαν ήταν οι Βίκινγκ εισβολείς, που επιτήθονταν στο μοναστήρι κατά καιρούς.



Το νησί αποτελεί εξαιρετικό παράδειγμα των πρώιμων θρησκευτικών οικισμών. Οι πολύ λιτές συνθήκες στο εσωτερικό του μοναστηριού αντικατοπτρίζουν την ασκητική ζωή των πρώτων Χριστιανών της Ιρλανδίας. Λόγω της ακραίας απομόνωσης του, το νησί είναι καλά διατηρημένο καθώς δεν ήταν πολλοί οι επισκέπτες του.



Το Skellig Michael κατοικούνταν συνεχώς μέχρι τον 12ο αιώνα, όταν η επιδείνωση του κλίματος οδήγησε στην αύξηση των καταιγίδων στις θάλασσες γύρω από το νησί και ανάγκασε την κοινότητα να μετακινηθεί στην ηπειρωτική χώρα. Ωστόσο, η μοναστική παρουσία διατηρήθηκε μέχρι το 16ο αιώνα. Αν και το μοναστήρι δεν υπήρχε πλέον, το νησί συνέχισε να είναι τόπος προσκυνήματος. Επίσης στο νησί τελούνταν γάμοι κατά τη διάρκεια της Σαρακοστής, κάτι που απαγορεύεται γενικότερα.



Γύρω στα 1826 πάνω στο νησί χτίστηκαν δύο φάροι στην πλευρά του Ατλαντικού, ένας εκ των οποίων χρησιμοποιείται ακόμη και σήμερα.

Το Skellig Michael έγινε Μνημείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς το 1996.

Η συνέχεια εδώ ...

Έλληνες με ρεκόρ Γκίνες - Tι έκαναν για να βρεθούν στις σελίδες του περιβόητου βιβλίου

Πολλοί Έλληνες έχουν κατακτήσει μία θέση στο βιβλίο των κατορθωμάτων. Το βιβλίο Γκίνες θεωρείται ως το πρώτο σε πωλήσεις βιβλίο όλων των εποχών παγκοσμίως και αρκετοί συμπατριώτες μας έκαναν πράξη το ακατόρθωτο προκειμένου να κερδίσουν μία θέση στις σελίδες του.

Φανή Πλατσατούρα

Σας αναφέρουμε ενδεικτικά τα ελληνικά «παράξενα» που γράφθηκαν στην ιστορία του πιο διάσημου βιβλίου:
Πού να φανταζόταν ο σκηνοθέτης Κώστας Γαβράς ότι η ταινία του «Ζ» θα έμπαινε στα παράξενα του βιβλίου Γκίνες. Και όμως το όνειρο έγινε πραγματικότητα και η κινηματογραφική του ταινία κατέκτησε τη δική της θέση στο βιβλίο, ως την ταινία με τον μικρότερο τίτλο που έχει προταθεί ποτέ για Όσκαρ.

Δύο ακόμη Έλληνες μπήκαν στο βιβλίο των παράξενων, ένας σέρφερ και ένας συγγραφέας. Ο λόγος για τον Otto Comanos που τιτλοφορείται στο βιβλίο ως ο γηραιότερος σέρφερ στον κόσμο αλλά και ο Κωνσταντίνος Χαλκιάς ως ο γηραιότερος συγγραφέας.

Το 1976 καταγράφηκε στο βιβλίο Γκίνες το ρεκόρ του Έλληνα κομμωτή Χρήστου Αγγελόπουλου. Τι ακριβώς έκανε; Κούρεψε, χτένισε και περιποιήθηκε, νυχθημερόν και χωρίς διακοπή 274 πελάτες σε διάστημα 97 ωρών και 15 λεπτών (!) Η προσπάθειά του είχε την επίβλεψη γιατρού και τελικά ο Αγγελόπουλος έπεσε λιπόθυμος και μεταφέρθηκε στο Γενικό Κρατικό Νοσοκομείο Αθηνών, έχοντας όμως πετύχει το νέο παγκόσμιο ρεκόρ.

Στην τελευταία έκδοση του βιβλίου με τις σπουδαιότερες επιδόσεις στον κόσμο βρίσκουμε και τον 93χρονο κ. Στάθη Λεοντιάδη από τη Νέα Σμύρνη, ο οποίος κατόρθωσε να κατασκευάσει έναν τάπητα με 1.600 γραμματόσημα (!) Ο ίδιος έδωσε στο δημιούργημά του τον τίτλο «Σύνθεση με γραμματόσημα».

Ένας ακόμη Έλληνες κατέκτησε την πρωτιά καθώς ανέπτυξε 520 διαφορετικές λύσεις για το Πυθαγόρειο Θεώρημα την ώρα που σε όλον τον κόσμο έχουν βρεθεί συνολικά 370 λύσεις. Πρόκειται για τον Λευτέρη Αργυρόπουλο, ο οποίος έχει μπει στο βιβλίο Γκίνες και ως κάτοχος του παγκοσμίου ρεκόρ αντοχής πάνω σε σανίδα «skateboard» (διένυσε 436,6 χλμ. σε 36h 33' και 17'' το 1993). Kαι τα ελληνικά ρεκόρ δεν έχουν τέλος...

Η μακρύτερη δερμάτινη ζώνη που κατασκευάστηκε ποτέ, έχει μήκος 62 μ. και 91 εκ. και φτιάχτηκε από το εργοστάσιο των αδελφών Αλμπάνη, στη Θεσσαλονίκη. Η Ελληνίδα Δήμητρα Κουτσουρίδου από την άλλη, έχει μία συλλογή από 8.514 διαφορετικές ξύστρες μολυβιού, που μαζεύει από το 1997, ενώ από το 1984 η Σοφία Βαχάρη-Τσουβελεκάκη, από την Αθήνα, έχει συγκεντρώσει 15.403 ετικέτες από μπουκάλια σαμπάνιας και κρασιού, από 50 διαφορετικές χώρες συνολικά.

Όσο για τα ελληνικά φαγητά που μπήκαν στο βιβλίο Γκίνες; Ο μεγαλύτερος χαλβάς ζύγιζε 1.860 κιλά και παρασκευάστηκε από τον κ. Γιάννη Μαυρομάτη και τους συνεργάτες του, στη Χαλκίδα, στις 7 Ιουνίου 2006, ενώ
ο Γεώργιος Μαυρολέων και ο Νεκτάριος Φιντικάκης κατασκεύασαν τη μεγαλύτερη πίτα για σουβλάκι βάρους 50 κιλών στις 19/5/2001, στην Κρήτη.

Αυτά είναι λίγα μόνο από τα ρεκόρ που έχουν σημειώσει κατά καιρούς Έλληνες και έχουν μπει στις σελίδες του γνωστού βιβλίου. Υπάρχουν τουλάχιστον 100 περιπτώσεις συμπατριωτών μας που φλέρταραν με το ασυνήθιστο και κέρδισαν επάξια μία θέση στο βιβλίο Γκίνες. Πώς προέκυψε όμως η δημιουργία του συγκεκριμένου βιβλίου;

Ο θεσμός ξεκίνησε από μια διαφωνία Ιρλανδών κυνηγών στις 11 Νοεμβρίου 1951 αν το ταχύτερο πτηνό είναι η αγριόκοτα ή ο χαραδριός! Ο παρών στη διαφωνία Σερ Χιου, που δημιούργησε τις επιχειρήσεις «Γκίνες», σκέφτηκε τότε να εκδώσει ένα βιβλίο που θα έδινε έγκυρες απαντήσεις για όλα τα ρεκόρ που συζητούσαν οι παρέες των Βρετανών, κυρίως στις 81.400 παμπ της Βρετανίας.

Σήμερα, το ίδιο το Βιβλίο Γκίνες κατέχει δύο μοναδικά ρεκόρ... Έχει καταγραφεί στις δικές του σελίδες ως το βιβλίο με τις περισσότερες πωλήσεις σ' όλο τον κόσμο, αλλά και ως το πιο πολυκλεμμένο από τις αγγλικές βιβλιοθήκες.

πηγή: newpost.gr
Η συνέχεια εδώ ...

Το υπερφυσικό ταλέντο του Niccolo Paganini

Στις 27 Οκτωβρίου του 1782 έρεχεται στον κόσμο ο Ιταλός βιολιστής, βιολονίστας, κιθαρίστας και συνθέτης Niccolò Paganini. Έφυγε από τη ζωή σαν σήμερα στις 27 Μαΐου του 1840.

Από τους πλέον διάσημους βιρτουόζους κατά τη διάρκεια της ζωής του, κατάφερε να κερδίσει μια θέση δίπλα στο... διάβολο αφού η λαϊκή προκατάληψη της εποχής εξέλαβε το εκπληκτικό ταλέντο του ως σατανικό χάρισμα (δείτε εδώ ακόμα 9 ανθρώπους που λέγετε πως πούλησαν την ψυχή τους στο διάβολο). Θεωρείται από τους στυλοβάτες της σύγχρονης τεχνικής στο βιολί. Ο Paganini γεννήθηκε στη Γένοβα της Ιταλίας, έλαβε τα πρώτα μαθήματα στο μαντολίνο και το βιολί βιολί από τον πατέρα του, ερασιτέχνη μουσικό ενώ αργότερα μαθήτευσε κοντά στους αναγνωρισμένους δασκάλους της εποχής Servetto, Costa, Rolla και Paer. Επιδεικνύει από παιδί εξαιρετικό ταλέντο ενώ συνθέτει ήδη από τα 8 χρόνια, δίνοντας το πρώτο του κοντσέρτο σε ηλικία 12 ετών.

Η εκπληκτική του πορεία ανακόπτεται για λίγο λόγω ποτού και τζόγου αλλά, σε ηλικία των 23, επανέρχεται αναλαμβάνοντας τη θέση του μουσικού διευθυντή στην αυλή της πριγκίπισσας της Lucca και της αδερφής του Ναπολέοντα, Elisa Baciocchi όπου παραμένει το 1809 οπότε αρχίζει να περιοδεύει στις μεγάλες πόλεις της Ευρώπης. Το 1813 εμφανίζεται στο Μιλάνο και αποσπά διθυραμβικές κριτικές. Το 1828 φεύγει για πρώτη φορά στο εξωτερικό με σταθμό τη Βιέννη και το 1831 για το Παρίσι και το Λονδίνο. Στα ταξίδια του γνωρίζει πολλούς μουσικούς και συνθέτες, όπως τον Hector Berlioz.Από το 1834 και μετά πραγματοποιεί λίγες εμφανίσεις, ενώ τα τελευταία χρόνια της ζωής του ταλαιπωρείται από μια ασθένεια (φυματίωση ή καρκίνο) του λάρυγγα. Στην κατοχή του έχει βιολιά φημισμένων κατασκευαστών όπως οι Stradivarious, Guarnerious και Amati, αλλά και μια βιόλα και ένα κοντραμπάσο του Stradivarious. Ως αγαπημένο όργανό του πάντως αναφέρεται ένα βιολί του Guarneri del Gesù, κατασκευασμένο το 1742, το οποίο ο ίδιος αποκαλούσε «Το κανόνι» (Il cannone). Ο Paganini χάνει τη φωνή του αλλά όχι την ικανότητα του στο βιολί, το οποίο συνεχίζει να παίζει μέχρι το τέλος του, στις 27 Μαΐου 1840 στην Νίκαια.

Ο Niccolò Paganini θεωρήθηκε ο πρώτος αυτόνομος καλλιτέχνης που περιόδευε χωρίς τη συνοδεία άλλων μουσικών, ενώ έθεσε ξεκάθαρα τις βάσεις για το ρόλο του σολίστα. Οι ικανότητες του ήταν τέτοιες, ώστε σύμφωνα με τις ιστορίες της εποχής, το κοινό παραληρούσε στις συναυλίες του, σε σημείο που οι κυρίες να λιποθυμούν και οι άντρες να κλαίνε. Για το λόγο αυτό κυκλοφορούσαν ευρέως και οι φήμες ότι ο Paganini είχε πουλήσει την ψυχή του στο διάβολο σε αντάλλαγμα για το εξωπραγματικό του ταλέντο, φήμες που κόστισαν στη σορό του πέντε χρόνια στο δρόμο, αφού πουθενά δεν γινόταν δεκτή για ενταφιασμό.



Η οδύσσεια της ταφής
Η Καθολική Εκκλησία αρνήθηκε τη ταφή του Niccolò Paganini, αφού πέθανε χωρίς να προφτάσει να κοινωνήσει, αποκαλώντας τον «δούλο του Σατανά» και το πτώμα του μουσικού παρέμεινε επί μήνες αρχικά στα υπόγεια του νοσοκομείου, για να διωχθεί από εκεί όταν άρχισε να εκδηλώνεται μεταξύ των κατοίκων σχετική αναταραχή, που έμεινε γνωστή στα χρονικά της επιστήμης ως «ψύχωση Paganini», για να μεταφερθεί σε παλαιό λεπροκομείο της Βιλλαφράνκα.

Αλλά ούτε κι εκεί ήταν ευπρόσδεκτος ο Paganini και οι λεπροί εγκατέλειψαν το φέρετρο στην έρημη ακτή, για να το πάρουν ένα μήνα μετά τρεις Γάλλοι θαυμαστές του στη Σαιν Ζαν, απ’ όπου ο γιος του μουσικού τρία χρόνια αργότερα, επιτυγχάνοντας άδεια ταφής από τον Πάπα, μετέφερε δια θαλάσσης το φέρετρο στη Γένοβα. Λόγω όμως της επιδημίας της πανώλους που ήδη είχε προκύψει το πλοίο δεν ξεφόρτωσε και σάλπαρε ξανά για τη Μασσαλία – όπου οι Μασσαλιώτες αρνήθηκαν να προσφέρουν γη για τη ταφή του νεκρού, ο οποίος τελικά κατέληξε σε μια μικρή Μονή της νησίδας του Αγίου Ονωρίου.

Χρειάστηκε η επέμβαση της Μεγάλης Δούκισσας της Πάρμας, τέλος, για να πάρει ένα τέλος ο μεταθανάτιος αυτός διωγμός, οπότε το φέρετρο μεταφέρθηκε στη Πάρμα το 1845 όπου και τάφηκε στο ναό της Στεκάτας. Μετά τη παρέλευση 22 ακόμη ετών ο γιος και κληρονόμος της τεράστιας κληρονομιάς του Paganini ανήγειρε περισπούδαστο τάφο στο νεκροταφείο της Πάρμας όπου και αποτέθηκαν οριστικά τα λείψανα.

πηγή: tvxs.gr
Η συνέχεια εδώ ...

Το απόλυτο γαλάζιο!


φωτογραφία: ThorsHammer94539

Όταν κατάφερα να τραβήξω τα μάτια μου από το εκτυφλωτικό μπλε της φωτογραφίας, έψαξα να βρω σε ποιον ανήκει. Αφού λοιπόν το κατάφερα και αυτό έμαθα πως ο βραχώδης σχηματισμός που φαίνεται ονομάζεται "Phantom Ship" (Πλοίο Φάντασμα) και βρίσκεται στην Crater Lake στο Όρεγκον των ΗΠΑ, και ονομάζεται έτσι επειδή όταν πέφτει ομίχλη στην περιοχή ή σε καταστάσεις χαμηλού φωτισμού είναι σαν να εξαφανίζεται.

Στην καλδέρα -που δημιουργήθηκε πριν 7.700 χρόνια από την πτώση του όρους Mazama- σχηματίστηκε αυτή η λίμνη με βάθος 655 μέτρα και υπάρχει ακόμη ένα νησάκι, το "Wizard Island" (Νησί του Μάγου). Το όνομα του οφείλεται σε κάποιον Will G. Steel που το 1885 ονόμασε τον κρατήρα "Witches Cauldron" (Χύτρα των Μαγισσών) και έπειτα έδωσε και το όνομα στο νησί.
Η συνέχεια εδώ ...

Σάββατο, 26 Μαΐου 2012

Ένας αστροναύτης σε έναν καθεδρικό ναό του 12ου αιώνα!

Στον Καθεδρικό Ναό της Σαλαμάνκα στην Ισπανία υπάρχει κάτι πραγματικά παράξενο στους τοίχους του. Στον καθεδρικό ναό που χτίστηκε τον 12ο αιώνα υπάρχει ένα αστροναύτης!






Και για να μην παιδεύεστε και βάζετε διάφορα με το μυαλό σας, δείτε πως έχει η ιστορία. Ο ναός αποκαταστάθηκε το 1992 και ο Jeronimo Garcia, που ήταν υπεύθυνος των εργασιών, σκέφτηκε πως ο αστροναύτης ταίριαζε μια χαρά στα τείχη!
Η συνέχεια εδώ ...

Ο Codex Mendoza του 1542

Το Codex Mendoza είναι ένας κώδικας των Αζτέκων, που δημιουργήθηκε περίπου 20 χρόνια μετά την ισπανική κατάκτηση του Μεξικού για να σταλεί στον Κάρολο Ε', κυβερνήτης της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Περιέχει την ιστορία των Αζτέκων ηγεμόνων και των κατακτήσεων τους, λίστα των αφιερωμάτων που κατέβαλαν οι κατακτημένοι και περιγραφή της καθημερινής ζωής των Αζτέκων, με παραδοσιακές εικόνες των Αζτέκων με εξηγήσεις και σχόλια στα ισπανικά.


Πήρε το όνομα του τότε αντιβασιλέας της Νέας Ισπανίας, Antonio de Mendoza, ο οποίος μπορεί να είχε αναθέσει τη δημιουργία του. Μετά τη δημιουργία του στην Πόλη του Μεξικό, στάλθηκε με πλοίο στην Ισπανία, όμως, ο στόλος, δέχθηκε επίθεση από Γάλλους πειρατές και ο κώδικας, μεταφέρθηκε στη Γαλλία. Εκεί ήρθε στην κατοχή του André Thevet, κοσμογράφου του βασιλιά Ερρίκοy Β' της Γαλλίας. Ο Thevet έγραψε το όνομά του σε πέντε σημεία του κώδικα, δύο φορές με την ημερομηνία 1553. Αργότερα αγοράστηκε από τον Άγγλο Richard Hakluyt για 20 γαλλικά φράγκα. Κάποια στιγμή μετά το 1616 πέρασε στον Samuel Purchase, στη συνέχεια, στο γιο του, και στη συνέχεια στον John Selden. Ο κώδικας κατατέθηκε στη βιβλιοθήκη Bodleian του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης το 1659, 5 χρόνια μετά το θάνατο του Selden, όπου παρέμεινε στην αφάνεια μέχρι το 1831, όταν ανακαλύφθηκε τον υποκόμη Kingsborough και τράβηξε την προσοχή των μελετητών.




Η συνέχεια εδώ ...

Παγόβουνα με χρωματιστές ρίγες

Έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε λευκά παγόβουνα. Όμως στις φωτογραφίες που ακολουθούν του Νορβηγού ναυτικού Oyvind Tangen κάπου 1700 μίλια νότια του Κέιπ Τάουν και 660 μίλια βόρεια της Ανταρκτικής το 2008, βλέπουμε παγόβουνα με χρωματιστές ρίγες.


Καθώς το θαλασσινό νερό που υπάρχει κάτω από τα παγόβουνα και περιέχει οργανική ύλη και τα διάφορα μεταλλικά στοιχεία, ψύχεται και προκαλούνται τα ποικίλα χρώμα που βλέπουμε. Από τον κατακερματισμό των παγόβουνων από τον άνεμο και τα κύματα, τα χρωματιστά στρώματα μπορούν να αναπτύξουν εντυπωσιακά μοτίβα.





φωτογραφίες: 1-4, 5
Η συνέχεια εδώ ...

10 φωτογραφίες της εβδομάδας που τελειώνει - εβδομάδα 21

Λιβανέζοι μαθητές χορεύουν κατά τη διάρκεια του "The Big Dance" στο κέντρο της Βηρυτού


Φορτηγά στο M53 highway στην περιοχή Khakassia, περίπου 270 χλμ νότια ου Krasnoyarsk στη Ρωσική Σιβηρία


Μετά τον σεισμό στην Finale Emilia της Ιταλίας


Ένας ακροβάτης στο Atomium στις Βρυξέλλες


Ένας άντρας σκορπά πέταλα από τριαντάφυλλα για να στεγνώσουν και να χρησιμοποιηθούν για την παρασκευή αρωματικά sticks στη Λαχώρη


Ένα πυροσβεστικό αεροσκάφος Cal Fire ρίχνει επιβραδυντικό φωτιάς στο Wellington


Μερικά από τα κτήρια του Σίδνεϊ φωτίστηκαν με ροζ φώτα ως μέρος της γιορτής Vivid Festival


Η γυναίκα δουλεύει τον πηλό σε ένα εργαστήρι στην επαρχεία Jammu της Ινδίας


Μια δημόσια πισίνα στο Βερολίνο



πηγή: totallycoolpix.com
Η συνέχεια εδώ ...

Σαν παλιά κινέζικη ζωγραφία


φωτογραφία: bbe022001
τοποθεσία: Dahu Park, Ταϊπέι

Η ‘Moon Bridge’ στο πάρκο DaHu (Μεγάλη Λίμνη) στην πρωτεύουσα της Ταϊβάν, Ταϊπέι. Για να δείτε πως τραβήχτηκε η φωτογραφία, κλικ στο link του φωτογράφου και ... αν βγάλετε άκρη με τα κινέζικα, πείτε το και σε μας!
Η συνέχεια εδώ ...