Σάββατο, 30 Μαΐου 2015

Το μυστήριο μιας σπηλιάς διακοσμημένης με 4 εκατομμύρια κοχύλια


Το 1835 ένας εργάτης έσκαβε ένα χωράφι λίγο έξω από την αγγλική παραθαλάσσια πόλη Margate. Η δουλειά του διακόπηκε όταν έριξε το φτυάρι του στο έδαφος και απλά εκείνο εξαφανίστηκε μέσα στο έδαφος. Ο δάσκαλος του κοντινού σχολείου έμαθε γι' αυτήν την περίεργη εξαφάνιση. Ο ίδιος έστειλε το γιο του, τον Joshua, να κατέβει με ένα κερί στο χέρι μέσα στο κενό με ένα σχοινί. Όταν ο μικρός βγήκε πάλι στην επιφάνεια, η ιστορία του κατέπληξε τους πάντες. Μίλησε για ένα μαγικό ναό διακοσμημένο με εκατομμύρια κοχύλια. Συνολικά, 4.600.000.

Νειλόμετρο: το αρχαίο όργανο μέτρησης της στάθμης του ποταμού Νείλου

Νησί Ελεφαντίνη. Τα σκαλιά οδηγούν στον Νείλο, ενώ οι οριζόντιες γραμμές στα τοιχώματα καταγράφουν το ύψος των προηγούμενων πλημμυρών - φωτογραφία

Κάθε χρόνο ο Νείλος αρχίζει να φουσκώνει το καλοκαίρι, το νερό υπερχειλίζει τις όχθες και πλημμυρίζει τις παρακείμενες πεδιάδες. Αυτή η πλημμύρα είναι που κάνει γόνιμη και καλλιεργήσιμη τη γη. Από τα αρχαία χρόνια οι Αιγύπτιοι εξαρτιόνταν από αυτήν την ετήσια πλημμύρα, η οποία όμως ήταν απρόβλεπτη. Έτσι άρχισαν να μετράνε τη στάθμη του ποταμού για να προστατέψουν τις καλλιέργειες τους.

Στην αρχή οι καταγραφές γινόταν με σημάδια στις όχθες του ποταμού, αλλά αργότερα δημιουργήθηκαν σκάλες, πυλώνες, πηγάδια και άλλες δομές που ονομάζονται νειλόμετρα. Ο αρχιερέας παρακολουθούσε το επίπεδο της στάθμης κάθε μέρα και κρατούσε αρχείο. Ήταν καθήκον του να ανακοινώνει την πολυαναμενόμενη άφιξη της καλοκαιρινής πλημμύρας, ή την έλλειψη της. Η ικανότητα να προβλέψει την ένταση της επερχόμενης πλημμύρας ήταν μέρος της αίγλης του ιερατείου της αρχαίας Αιγύπτου.


Το απλούστερο σχέδιο είναι μια κάθετη στήλη βυθισμένη στα νερά του ποταμού. Αργότερα, οι στήλες αυτές άρχισαν να στεγάζονται στο εσωτερικό περίτεχνων πέτρινων δομών. Ένα τέτοιο μπορεί ακόμα να δει κανείς στο νησί Ρόδα στο κέντρο του Καΐρου. Αν και είναι κατασκευασμένο το 861 μ.Χ., χτίστηκε στο μέρος ενός προγενέστερου.

Ο θόλος του νειλόμετρου στο νησί Ρόδα - φωτογραφία

Το νειλόμετρο στο νησί Ρόδα - φωτογραφία

Ένα άλλο ιστορικά σημαντικό νειλόμετρο βρίσκεται στο νησί Ελεφαντίνη στο Ασουάν. Η Ελεφαντίνη είναι το πιο νότιο σύνορο της Αιγύπτου και ήταν, επομένως, το πρώτο μέρος όπου εντοπιζόταν η έναρξη της ετήσιας πλημμύρας.

Το πιο σύνθετο σχέδιο ήταν ένα κανάλι που οδηγούσε από την όχθη του ποταμού, συχνά διένυε μεγάλη απόσταση, και στη συνέχεια τροφοδοτούσε ένα πηγάδι, μια δεξαμενή ή μια στέρνα. Αυτά τα φρεάτια βρίσκονται μέσα στα όρια των ναών, όπου μόνο οι ιερείς και οι άρχοντες είχαν πρόσβαση. Ένα καλό δείγμα ενός τέτοιο νειλόμετρου μπορεί να δει κανείς στο ναό του Κομ Όμπο, στα βόρεια του Ασουάν.

Το νειλόμετρο στο ναό του Κομ Όμπο - φωτογραφία

Το νειλόμετρο στο ναό του Κομ Όμπο - φωτογραφία

Τα αρχαία νειλόμετρα συνέχισαν να χρησιμοποιούνται από τους μεταγενέστερους μέχρι τον 20ο αιώνα, όταν η κατασκευή των φραγμάτων του Ασουάν έθεσαν τέλος στις ετήσιες πλημμύρες του Νείλου, καθιστώντας τα ξεπερασμένα.

Παρασκευή, 29 Μαΐου 2015

Η απαγορευμένη "Zone Rouge" της Γαλλίας


Όταν φανταστεί κάποιος τη Γαλλία και το γραφικό τοπίο της, σκέφτεται τα γραφικά χωριά της, τους αμπελώνες της και τους καταπράσινους λόφους της. Αλλά υπάρχει μια γωνιά σ' αυτήν την χώρα που δεν επιτρέπεται η είσοδος σε κανέναν για σχεδόν έναν αιώνα, γνωστή ως "Zone Rouge" (Κόκκινη Ζώνη).

4.000 χρόνια της Παγκόσμιας Ιστορίας σε ένα τεράστιο διάγραμμα


Το φιλόδοξο "Histomap" του John B. Sparks εκδόθηκε πρώτη φορά το 1931 και προσπαθεί να συγκεντρώσει 4.000 χρόνια της παγκόσμιας ιστορία ξεκινώντας από το 2000 π.Χ.. Το 1,5 μέτρου διάγραμμα, τυπώθηκε πρώτη φορά από τον Rand McNally και πουλήθηκε για 1 δολάριο.

Το διάγραμμα δίνει έμφαση στην κυριαρχία, χρησιμοποιώντας χρώμα για να δείξει πώς η δύναμη διαφόρων "λαών" (μια φυλετική αντίληψη της φύσης των ανθρώπινων ομάδων, αρκετά δημοφιλής εκείνη την εποχή) εξελίχθηκε σε όλη την ιστορία. Είναι ασαφές τι υποδεικνύει το πλάτος των ρευμάτων κάθε χρώματος. Με άλλα λόγια, αν ο ψ άξονας είναι ο χρόνος, τι είναι ο χ άξονας (ονομάζεται "σχετική ισχύς των σύγχρονων κρατών, εθνών και αυτοκρατοριών"); Ποια είναι η έννοια της "ισχύος" στον δημιουργό του διαγράμματος; Υπόψη ότι ο Sparks δημιούργησε το διάγραμμα μεταξύ των δύο παγκοσμίων πολέμων και στην αρχή μιας μείζονος κατάθλιψης.


Δείτε το διάγραμμα σε μεγαλύτερη ανάλυση εδώ και στο David Rumsey Map Collection εδώ.

από: slate

Τετάρτη, 27 Μαΐου 2015

Μια αναπαράσταση της Μάχης του Βατερλώ


Η Μάχη του Βατερλώ διεξήχθη την Κυριακή 18 Ιουνίου 1815 κοντά στο Βατερλώ της Φλάνδρας, στο σημερινό Βέλγιο. Ο γαλλικός στρατός των 73.000 στρατιωτών και υπό τον αυτοκράτορα Ναπολέοντα Α' ηττήθηκε από τον στρατό του Εβδόμου Συνασπισμού, ο οποίος αποτελούνταν από συμμαχικές δυνάμεις, 118.000 στρατιώτες συνολικά, που είχαν συγκεντρώσει οι Βρετανοί και από Πρώσους. Ήταν το αποκορύφωμα της Εκστρατείας του Βατερλώ και η τελευταία μάχη του Ναπολέοντα. Η ήττα του είχε ως αποτέλεσμα το τέλος της εξουσίας του και την εξορία του στην νήσο της Αγίας Ελένης.

Τρίτη, 26 Μαΐου 2015

Ένα κυκλικό αεροδρόμιο πάνω από τους ουρανοξύστες του Λονδίνου


Ήταν 1919. Η αεροναυτική τεχνολογία που αναπτύχθηκε κατά τον Μεγάλο Πόλεμο θα χρησιμοποιούνταν στις εμπορικές πτήσεις. Το Λονδίνο χρειαζόταν ένα κατάλληλο αεροδρόμιο ως ένα κομβικό σημείο για την εναέρια κυκλοφορία. Στο τεύχος του Οκτωβρίου του Illustrated London News προτείνονταν ένα παράξενο σχέδιο: ένας κυκλικός αεροδιάδρομος πάνω από τους ουρανοξύστες της πόλης.

Τι θα μπορούσε να πάει στραβά;

Τίποτα μιας και δεν κατασκευάστηκε ποτέ. Αυτός ο δακτύλιος όμως είναι ένα από τα πολλά πρώιμα σχέδια για αεροδρόμια.


Περιοδικό LIFE, 18 Μαρτίου 1946: Η πρόταση του William Zeckendorf για αεροδρόμιο στη Νέα Υόρκη. Φαίνεται να ξεκινάει από το Σέντραλ Παρκ.

Popular Science Monthly, Ιανουάριος 1934: Μια πρόταση για αεροδρόμιο στον Τάμεση. Το σχέδιο προέβλεπε, ο αεροδιάδρομος να εκτείνεται από την Γέφυρα του Ουεστμίνστερ μέχρι την Γέφυρα Λάμπεθ, καλύπτοντας όλο το πλάτος του ποταμού, ενώ οι αεροδιάδρομοι κατέληγαν στον Πύργο της Βικτορίας στα Ανάκτορα του Ουεστμίνστερ.

Η πρόταση του Norman Bel Geddes. Ένα πλωτό αεροδρόμιο για το λιμάνι της Νέας Υόρκης.

Μια ακόμη πρόταση για αεροδρόμιο στον Ατλαντικό

Η ιστορία του CTRL + ALT + DELETE


Το 2013, ο Bill Gates παραδέχτηκε ότι η εντολή ctrl+alt+del ήταν ένα λάθος και κατηγόρησε γι' αυτό την IBM. Διαβάστε την ιστορία πώς ο συνδυασμός αυτών των πλήκτρων έγινε διάσημος.

Τα μαύρα τριαντάφυλλα του Χαλφέτι


Τα τριαντάφυλλα του χωριού Χαλφέτι στην Τουρκία (οι αρχαίοι Έλληνες κάτοικοί του το ονόμαζαν Ώριμα, ενώ οι Βυζαντινοί Ρωμαίων Κούλα) είναι πολύ σπάνια. Έχουν μεν το ίδιο σχήμα με τα κοινά τριαντάφυλλα, αλλά το χρώμα τους τα κάνει εντελώς διαφορετικά. Πρόκειται για φυσικά, μαύρα τριαντάφυλλα.

Δευτέρα, 25 Μαΐου 2015

5 vintage καθημερινά κολπάκια ηλικίας 100 χρόνων

Στα 1900, οι καπνοβιομηχανίες έβαζαν κάρτες από σκληρό χαρτόνι στα πακέτα τους για να τα κάνουν πιο σκληρά ώστε να είναι πιο ανθεκτικά. Κάποια στιγμή, κάποιος είχε την φαεινή ιδέα να τυπώσει trivia, έργα τέχνης, ακόμη και διάσημους ανθρώπους και αθλητές πάνω στις κάρτες.

Στις αρχές του 20ου αιώνα, η Gallaher’s Cigarettes τύπωσε μια ειδική σειρά με 100 "How to do it" κάρτες όπου περιλαμβάνονται κάποιες πραγματικά χρήσιμες συμβουλές για καθημερινές καταστάσεις και προβλήματα. Ολόκληρη η συλλογή των 100 καρτών είναι μέρος της συλλογής George Arents της New York Public Library και πρόσφατα ψηφιοποιήθηκε. Εδώ και μπορείτε να την δείτε ολόκληρη.


Πώς να ανάψετε ένα σπίρτο στον άνεμο




Πώς να φτιάξετε έναν πυροσβεστήρα




Πώς να ξεκαρφώσετε μακριά καρφιά




Πώς να προστατέψετε τα πολύτιμα βάζα




Πώς να φτιάξετε μια ποτίστρα για κότες


Το μικρότερο πάρκο του κόσμου έχει διάμετρο μόλις 60 εκατοστά


Το Mill Ends Park στο Πόρτλαντ των ΗΠΑ, έχει διάμετρο μόλις 60 εκατοστά ενώ όλα τα λουλούδια που διαθέτει είναι μόλις μια γλάστρα. Εδώ και 40 χρόνια, οι ντόπιοι γιορτάζουν αυτή την μικροσκοπική τρύπα γης ως το μικρότερο πάρκο στον κόσμο και μάλιστα διαθέτουν πιστοποιητικό από το Βιβλίο των Ρεκόρ Guinness.


Αρχικά, στο μέρος θα στηνόταν μια κολόνα φωτισμού. Όταν τελικά δεν μπήκε η κολόνα και άρχισαν να εμφανίζονται ζιζάνια στο άνοιγμα, ένας αρθρογράφος ονόματι Dick Fagan, μιας τοπικής εφημερίδας, τα γραφεία της οποίας ήταν ακριβώς απέναντι από την τρύπα, αποφάσισε να πάρει την κατάσταση στα χέρια του και να φυτέψει λουλούδια.


Ο αρθρογράφος έγραψε μια δημοφιλή στήλη που ονομάστηκε Mill Ends (η ακατέργαστη ξυλεία που έχει απομείνει στο υλοτομείο) και άρχισε να χρησιμοποιεί αυτή τη στήλη για να περιγράψει το πάρκο και τα διάφορα "γεγονότα" που συνέβησαν εκεί. Ο ίδιος άρχισε να αποκαλεί το μέρος ως "το μικρότερο πάρκο του κόσμου". Το πάρκο αφιερώθηκε, δύο χρόνια αργότερα, στην Ημέρα του Αγίου Πατρικίου, το 1948.

Από το Occupy Portland τον Δεκέμβριο του 2011 - φωτογραφία

Από το Occupy Portland τον Δεκέμβριο του 2011 - φωτογραφία

Ο Fagan συνέχισε να γράφει τις ιστορίες του για το πάρκο και τις ζωές των κατοίκων του -κάποιες νεράιδες που ονόμαζε ξωτικά και που μόνο εκείνος μπορούσε να δει. Έγραψε μια ιστορία ότι μια μέρα κοίταξε έξω από το παράθυρο του γραφείου του και είδε ένα ξωτικό να σκάβει στην τρύπα. Αμέσως εκείνος έτρεξε και άρπαξε το ξωτικό και έτσι κέρδισε μια ευχή. Ο Fagan ευχήθηκε για αποκτήσει το δικό του πάρκο, αλλά μιας και δεν προσδιόρισε το μέγεθος του πάρκου, το ξωτικό του έδωσε την τρύπα.


Ο Fagan πέθανε το 1969 από καρκίνο, αλλά το πάρκο συνεχίζει να υπάρχει. Το Mill Ends έγινε επισήμως πάρκο του Δήμου την Ημέρα του Αγ. Πατρικίου το 1976 και μέχρι σήμερα εκεί γίνονται εορταστικές εκδηλώσεις αυτήν την ημέρα.

Το -πιο πρόσφατο- μεγαλύτερο πανόραμα είναι 365 Gigapixel!


Τι χρειάζεται για να δημιουργηθεί το νέο μεγαλύτερο πανόραμα;

Σάββατο, 23 Μαΐου 2015

Saint-Michel d'Aiguilhe: Ένα εκκλησάκι χτισμένο τον 10ο αιώνα πάνω σε έναν ηφαιστειακό βράχο


Περνώντας κανείς την πόρτα του Saint-Michel d'Aiguilhe για να δει το εσωτερικό του που μοιάζει με σπηλιά έχει μια μυστικιστική εμπειρία. Το μικρό εκκλησάκι, που βρίσκεται σε ένα μέρος κοντά στο χωριό Le Puy-en-Velay της Γαλλίας, είναι ένα μαγευτικό μικρό προσκύνημα που στέκεται στην κορυφή ενός λεπτού, σε σχήμα οβελίσκου, ηφαιστειογενούς σχηματισμού.


Είναι το παλαιότερο εκκλησάκι του Le Puy. Ο βράχος πάνω στον οποίο βρίσκεται είναι ιερός τόπος εδώ και χιλιάδες χρόνια. Εδώ βρισκόταν ένα προϊστορικό dolmen, το οποίο οι Ρωμαίοι είχαν αφιερώσει στον Ερμή. Όταν αργότερα οι Χριστιανοί εκχριστιάνισαν το μέρος, εξαγίασαν το βράχο αφιερώνοντας τον στον Αρχάγγελο Μιχαήλ, προστάτης πολλών ψηλών κορυφών στην Ευρώπη.


Ο βράχος έχει ύψος περίπου 85 μέτρα και οι επισκέπτες φτάνουν στο εκκλησάκι μέσω 268 πέτρινων σκαλοπατιών. Ο ηφαιστειακός πυρήνας έχει ύψος 82 μέτρα ενώ η διάμετρος του στην κορυφή είναι μόλις 57 μέτρα.


Ο επίσκοπος του Puy, Godescalc, έχτισε το εκκλησάκι στο 962. Το αρχικό ιερό ήταν πολύ απλό. Το εκκλησάκι επεκτάθηκε τον 12ο αιώνα με την προσθήκη δύο πλαϊνών παρεκκλησίων, ενός καμπαναριού, έναν ελλειπτικό διάδρομο, έναν μικρό ναό στο αρχικό ιερό, μια σκαλιστή πύλη και ένα νάρθηκα. Εκείνη την εποχή, ενισχύθηκε με βαψίματα των τοιχογραφιών του 10ου αιώνα.


Το καμπαναριό ανακατασκευάστηκε τον 19ο αιώνα. Οι αρχαιολόγοι ανακάλυψαν μια συλλογή από ιερά αντικείμενα κάτω από την αγία τράπεζα, συμπεριλαμβανομένων ενός μεταλλικού βυζαντινού σταυρού και ένα ξύλινου σταυρού του 11ου αιώνα.

Παρασκευή, 22 Μαΐου 2015

Κλασικοί πίνακες τοποθετούνται, με τη βοήθεια του Photoshop, στο σύγχρονο περιβάλλον


Έχετε αναρωτηθεί ποτέ πώς θα ήταν αν κλασικοί πίνακες τοποθετούνταν σε ένα σύγχρονο περιβάλλον;

Πώς θα ήταν αν βλέπαμε έναν γυμνό άνθρωπο -όπως αυτοί απεικονίζονται σε κλασικούς πίνακες- να περπατάει στους δρόμους της πόλης.


Κάτι τέτοιο σκέφτηκε ο Alexey Kondakov, ο οποίος δημιουργεί ανάμεικτες εικόνες με πίνακες στο σύγχρονο κόσμο.

Ο Kondakov τοποθετεί επακριβώς τα σχήματα στο κατάλληλο αστικό σκηνικό για να δείξει ότι η Παρθένος και ο μικρός Ιησούς θα έπαιρναν το μετρό για να πάνε στο σπίτι, ή ότι ένα βακχικό γλέντι εκτυλίσσεται κάτω από μια αερογέφυρα.





"Σκατά!" Μία ευχή για "καλή επιτυχία"


Στους καλλιτεχνικούς κύκλους (στο θέατρο, το τραγούδι, κλπ) θεωρείται ατυχία να ευχηθεί κανείς "καλή τύχη". Πριν από τις παραστάσεις, είναι παράδοση να συγκεντρώνονται οι ηθοποιοί και να να εύχεται ο ένας στον άλλο... κακή τύχη. Μια από τις εκφράσεις που χρησιμοποιούν είναι το "Merde!" (σκατά, στα γαλλικά).

Η αλήθεια για το "Φάντασμα της Όπερας"


Είτε προτιμάτε την ταινία του 1925 με τον Λον Τσάνεϊ, το θεατρικό του Μπρόντγουεϊ ή το ριμέικ του Τζόελ Σουμάχερ το 2004, δεν υπάρχει καμία αμφισβήτηση ότι η σκηνή με τον πολυέλαιο είναι μια από τις πιο εικονικές στιγμές του μυθιστορήματος του Γάλλου συγγραφέα Γκαστόν Λερού. Αν θέλετε να δείτε τη συγκεκριμένη σκηνή σε όλες τις ταινίες που γυρίστηκαν για το Φάντασμα από το 1925 ως το 2004, δείτε αυτό το βίντεο.

Αν και μια τέτοια σκηνή μπορεί να φαίνεται απίθανη, ο Λερού εμπνεύστηκε από την Όπερα του Παρισιού, το Palais Garnier, το μυθιστόρημά του. Μεταξύ άλλων που αποτέλεσαν έμπνευσή του, περιλαμβάνονται ο πολυέλαιος και η υπόγεια λίμνη.

Κάτω από το Palais Garnier υπάρχει μια αρκετά μεγάλη ποσότητα νερού. Όταν σκάφτηκε το έδαφος για την όπερα το 1861, οι εργαζόμενοι και οι μηχανικοί έμειναν άναυδοι από το νερό που ξεπηδούσε συνεχώς από το έδαφος και προσπαθούσαν να το αντλήσουν. Στο τέλος, απλά δούλεψαν μαζί του. Σύμφωνα με τον Pierre Vidal, επιμελητή του Μουσείου της Όπερας και της βιβλιοθήκης, οι εργαζόμενοι εγκατέλειψαν την προσπάθεια να αντλήσουν το νερό και να στεγνώσουν το χώρο. Αντ' αυτού, έχτισαν μια τεράστια πέτρινη δεξαμενή γύρω από νερό.

Η δεξαμενή απέχει πάρα πολύ από το ρομαντικό φως των κεριών του καταφυγίου του Φαντάσματος. Χάρη στους σύγχρονους κώδικες υγιεινής και ασφάλειας, η περιοχή φωτίζεται πλέον επαρκώς, ενώ έχει και πρακτική χρήση. Σ' αυτήν εκπαιδεύονται οι πυροσβέστες σε υποβρύχιες αποστολές διάσωσης.

Όσον αφορά τον πολυέλαιο, κανείς ποτέ δεν σαμποτάρισε εσκεμμένα τον επτά τόνων χάλκινο και κρυστάλλινο πολυέλαιο. Αλλά το 1896, έπεσε ένα αντίβαρο του, σκοτώνοντας έναν άνθρωπο.

Ίσως και να υπάρχουν περισσότερα φανταστικά στοιχεία στην ιστορία του Λερού... Ο θρύλος το έχει ότι ο ίδιος εξομολογήθηκε στο νεκροκρέβατό του το 1927, υποστηρίζοντας ότι αυτό που είχε γράψει 17 χρόνια νωρίτερα ήταν απολύτως αληθές. Αν και υπάρχει μεγάλη σύγκλιση μεταξύ της πραγματικότητας και της φαντασίας, ο Vidal λέει ότι κανένας εργαζόμενος ή επιστάτης δεν έχει δει φάντασμα στην Όπερα του Παρισιού. "Αν και το αναφέρουμε σαν αστείο όποτε συμβαίνει κάτι ανεξήγητο", δηλώνει ο ίδιος.

από: mental floss