Σάββατο, 30 Νοεμβρίου 2013

Χορεύοντας στη σοφίτα της Όπερας του Παρισιού


Το κλασσικό μπαλέτο όπως το ξέρουμε σήμερα ξεκίνησε στην Όπερα του Παρισιού. Το 1930, δόθηκε άδεια στον φωτογράφο του περιοδικού LIFE, Alfred Eisenstaedt, να εισέλθει στον μυστικό κόσμο των πρίμα μπαλαρίνα στην Grand Opera de Paris. Κάθισε σε μια πρόβα για τη Λίμνη των Κύκνων, φωτογραφίζοντας τις χορεύτριες οι οποίες έκαναν τις ασκήσεις τους, τελειοποιώντας την χορογραφία, καθώς και σε διάφορες άλλες στιγμές.








φωτογραφίες: Alfred Eisenstaedt για το LIFE magazine

Codex Seraphinianus: Το πιο περίεργο βιβλίο στον κόσμο


Είναι ένα βιβλίο που έχει γραφτεί και σχεδιαστεί από τον Ιταλό καλλιτέχνη Luigi Serafini, σε διάστημα δεκατριών μηνών από το 1976 έως και το 1978. Το βιβλίο απαριθμεί περίπου 360 σελίδες, οι οποίες κυμαίνονται ανάλογα και με την έκδοση που θα το βρείτε. Αυτό που κάνει το βιβλίο ιδιαίτερο, είναι το ότι μάλλον πρόκειται περί μιας εγκυκλοπαίδειας για έναν περίεργο κόσμο, γραμμένη σε μια επίσης περίεργη γλώσσα.
 

Ο αντιρατσιστικός «ύμνος» που ερμήνευσε η Μπίλι Χόλιντεϊ επανέρχεται από τον ράπερ Κάνιε Γουέστ

Το τραγούδι-θρύλος επιστρέφει

Η Μπίλι Χόλιντεΐ ήταν η πρώτη ερμηνεύτρια του «Strange Fruit» - πηγή

«Τα δέντρα στον Νότο έχουν πάνω τους παράξενο καρπό / έχουν αίμα στα φύλλα και στη ρίζα / μαύρα κορμιά λικνίζονται από το αεράκι του Νότου / ένας παράξενος καρπός κρέμεται από τις λεύκες». Έτσι ξεκινάει το συγκλονιστικό τραγούδι «Strange Fruit», ένα τραγούδι-θρύλος της περίφημης αφροαμερικανίδας ερμηνεύτριας της τζαζ Μπίλι Χόλιντεϊ. Το περιοδικό «Time» το 1999 το χαρακτήρισε «το σημαντικότερο αμερικανικό τραγούδι του 20ού αιώνα» αφού είναι το πρώτο που κατήγγειλε ανοικτά -αλλά και ποιητικά, με θανάσιμη θλίψη- μια διαδεδομένη δολοφονική πρακτική στον παλιό αμερικανικό Νότο: το λιντσάρισμα και τον δημόσιο απαγχονισμό μαύρων από λευκούς.

Σήμερα το τραγούδι αυτό του 1937 έρχεται ξανά στην επικαιρότητα διά μέσου της νέας μουσικής τεχνολογίας. Ο Αμερικανός ράπερ Κάνιε Γουέστ χρησιμοποίησε ένα «σαμπλ» («δανεισμός» από ένα άλλο τραγούδι) από το «Strange Fruit» για το δικό του «Blood On The Leaves» που περιέχεται στο πρόσφατο έκτο προσωπικό άλμπουμ του με τίτλο «Yeezus». Η επιλογή προκάλεσε αντιδράσεις, καθώς ορισμένοι ενθουσιάστηκαν από τη δυνατότητα νέων σε ηλικία ακροατών να το ανακαλύψουν, άλλοι όμως θεώρησαν ιεροσυλία τον «κατακλυσμό» της παλιάς ηχογράφησης με μια πλημμυρίδα λέξεων.

Το τραγούδι ξεκίνησε ως αντιρατσιστικό ποίημα του ρωσικής καταγωγής Αμερικανοεβραίου Αμπελ Μίροπολ, που ήταν δάσκαλος και μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος των ΗΠΑ. Οι στίχοι εκφράζουν τον αποτροπιασμό του Μίροπολ για το λιντσάρισμα δύο μαύρων, του Τόμας Σιπ και του Έιμπραμ Σμιθ, που, αφού βασανίστηκαν από όχλο λευκών, βρέθηκαν κρεμασμένοι σε δέντρο στην Ιντιάνα στις 7 Αυγούστου 1930.

Η φωτογραφία που ενέπνευσε τον Μίροπολ - πηγή

Ο στιχουργός είδε στον Τύπο μια φωτογραφία από το κτηνώδες αυτό περιστατικό και φαντάστηκε τα μαύρα κορμιά σαν «παράξενους καρπούς» που το αίμα τους ποτίζει τα φύλλα και τη ρίζα των δέντρων.

Οι στίχοι δημοσιεύθηκαν αρχικά το 1937 ως «Bitter Fruit» («Πικρός καρπός») στο αριστερό περιοδικό «The New York Teacher» με το ψευδώνυμο Λιούις Αλαν. Ο στιχουργός έψαχνε για περίπου έναν χρόνο έναν μουσικό να τον βοηθήσει στη μελοποίηση, αλλά τελικά αναγκάστηκε, χρησιμοποιώντας τις φτωχές μουσικές γνώσεις του, να το μελοποιήσει ο ίδιος.

«Το λιντσάρισμα των μαύρων θεωρούνταν κάτι σαν σπορ, σαν χόμπι για τους λευκούς του αμερικανικού Νότου τις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα» σημείωνε κατόπιν ο Μίροπολ.

Αρχικά το ερμήνευσε η μαύρη τραγουδίστρια Λόρα Ντάνκαν, μέχρι που κάποια στιγμή το άκουσε ο Μπάρνεϊ Τζόζεφσον, ο ιδιοκτήτης του περίφημου νυχτερινού κέντρου «Café Society» στο Γκρίνουιτς Βίλατζ της Νέας Υόρκης, όπου επιτρεπόταν η είσοδος σε λευκούς και μαύρους, μια νεοϋορκέζικη εκδοχή του ευρωπαϊκού πολιτικού καμπαρέ. Ο Τζόζεφσον το πρότεινε στη -νεαρή και ανερχόμενη αλλά άγνωστη στο ευρύ κοινό- Μπίλι Χόλιντεϊ.

«Την πρώτη φορά που το τραγούδησα νόμισα ότι κάναμε ένα τεράστιο λάθος. Είχα μόλις τελειώσει και επικρατούσε απόλυτη σιωπή, δεν ακουγόταν τίποτα. Ξαφνικά κάποιος άρχισε να χειροκροτεί. Και μεμιάς όλοι άρχισαν να χειροκροτούν από παντού και να ζητωκραυγάζουν...» είχε πει η ίδια για την πρώτη φορά που το τραγούδησε. Κάπως έτσι ο Τζόζεφσον αντιλήφθηκε τη δύναμη του τραγουδιού και πρότεινε στη Χόλιντεϊ να κλείνει με αυτό κάθε παράστασή της. Όταν έφτανε η ώρα για το «Strange Fruit», οι σερβιτόροι του «Cafe Society» σταματούσαν να σερβίρουν, τα φώτα έσβηναν, ενώ ένας προβολέας έμενε να φωτίζει τη Χόλιντεϊ στη σκηνή και εκείνη συνήθιζε να το τραγουδά με κλειστά μάτια και τα χέρια σε στάση προσευχής.

«Μπήκα στο νυχτερινό κέντρο παντελώς άγνωστη και μετά το "Strange Fruit" έφυγα γνωστή σε πολύ κόσμο» θα έλεγε κατόπιν η Χόλιντεϊ για το τραγούδι αυτό, που αποτέλεσε τη μεγαλύτερη εμπορική επιτυχία της καριέρας της πουλώντας στις ΗΠΑ πάνω από ένα εκατομμύριο αντίτυπα.

Είναι το πρώτο πολιτικό τραγούδι για τα ανθρώπινα δικαιώματα που κυκλοφόρησε σε δίσκο στις ΗΠΑ. Έγινε ο ύμνος του κινήματος για τα δικαιώματα των μαύρων πριν και μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο επηρεάζοντας καθοριστικά το κίνημα για τα πολιτικά δικαιώματα των δεκαετιών του 1950 και του 1960.



πηγή: tovima.gr

Παρασκευή, 29 Νοεμβρίου 2013

Διάσημα κτίρια από γλυκά και gingerbread

Ένα από τα έθιμα των ημερών που έρχονται στην Αμερική είναι να φτιάχνουν σπίτια από gingerbread. Ο Henry Hargreaves και η Caitlin Levin "εκτόξευσαν" αυτό το έθιμο με τις δημιουργίες τους για το Art Basel, ένα χειμερινό καλλιτεχνικό φεστιβάλ στο Miami Beach. Για μια επίδειξη στο Dylan's Candy Bar, ήθελαν κάτι που να περιέχει και τα γλυκά και την τέχνη, έτσι δημιούργησαν αντίγραφα των πιο διάσημων γκαλερί τέχνης και μουσείων του κόσμου με gingerbread και γλυκά!

Πινακοθήκη Μοντέρνας Τέχνης Τέιτ (Tate Modern), Λονδίνο: Gingerbread, hard candy, cotton candy, bubble gum


Μουσείο Γκούγκενχαϊμ (Solomon R. Guggenheim Museum), Νέα Υόρκη: Icing, Gingerbread, Cotton Candy, Candy wrappers, licorice, sugar


Μουσείο Karuizawa, Ναγκάνο: Chocolate, gingerbread, hard candy, cotton candy, sour flush


Λούβρο (The Louvre), Παρίσι: Gingerbread, hard candy, licorice


Museum Aan de Stroom (MAS), Αμβέρσα: Gingerbread, lego candy, hard candy, sesame candy, chocolate, bubble gum, sour rolls


MAXXI - Museo nazionale delle arti del XXI secolo, Ρώμη: Gingerbread, hard candy, lollipop sticks


Μουσείο Soumaya, Πόλη του Μεξικό: Candy balls, gingerbread, sour rolls, taffy

Ολόκληρα τα κτίρια μπορούν να φαγωθούν.

Δείτε πως είναι και έγχρωμα (μετακινηθείτε με το δεξί βελάκι του πληκτρολογίου σας στις υπόλοιπες φωτογραφίες).

Οκτώ διάσημες παρανοήσεις και η αλήθεια τους


Η λογική του «χαλασμένου τηλεφώνου» εφαρμόζεται σε εκατοντάδες πτυχές της καθημερινότητάς μας. Από κάτι που μάθαμε για κάποιον από κάποιον που το έμαθε από… κάποιον και είτε δεν ισχύει είτε έφτασε στα αυτιά μας ελαφρώς τροποποιημένο, μέχρι παρανοήσεις για θέματα πάσης φύσεως (ιστορικά, επιστημονικά, ζωολογικά κτλ.) Παρακάτω συγκεντρώσαμε μερικές από τις πιο δημοφιλείς παρανοήσεις γύρω από θέματα ποικίλης ύλης και τις (πραγματικές) αλήθειες από πίσω τους.

Από πού προέρχεται η μαγική λέξη "άμπρα κατάμπρα";


Η πρώτη καταγεγραμμένη χρήση της λέξης "άμπρα κατάμπρα" χρονολογείται στον 3ο αιώνα π.Χ., από τον Ρωμαίο γιατρό Quintus Serenus Sammonicus (Κουίντος Σερένος Σαμόνικος), ως θεραπεία για την ελονοσία.

Πέμπτη, 28 Νοεμβρίου 2013

10+1 πανέμορφες φωτογραφίες επικείμενων καταιγίδων

Η θέα μιας επικείμενης καταιγίδας μπορεί να είναι τόσο όμορφη όσο και δυσοίωνη. Δείτε μερικές φωτογραφίες τοπίων στις οποίες φαίνεται η δύναμη της φύσης.

Δείτε ακόμη:
Η πρώτη φωτογραφία ανεμοστρόβιλου
Πανέμορφες ασπρόμαυρες φωτογραφίες καταιγίδων
Μια τεράστια, περιστρεφόμενη καταιγίδα!
Μια καταιγίδα πάνω από το Grand Canyon

Booker, Τέξας, ΗΠΑ - φωτογραφία


Τιμισοάρα, Ρουμανία - φωτογραφία




Ντεϊτόνα Μπιτς, Φλόριντα, ΗΠΑ - φωτογραφία


Σάουθ Ντακότα, ΗΠΑ - φωτογραφία


Νέα Υόρκη, ΗΠΑ - φωτογραφία


Καλοχώρι, Ελλάδα - φωτογραφία


Jūrmala, Λετονία - φωτογραφία


Αυστραλία - φωτογραφία


Κρήτη - φωτογραφία


Νησιά Κέιμαν - φωτογραφία

1862: Το χειρόγραφο των Αθλίων του Βίκτωρ Ουγκώ


Οι Άθλιοι (Les Misérables) (1862) είναι μυθιστόρημα του Γάλλου συγγραφέα Βίκτορ Ουγκώ και αποτελεί ένα από τα δημοφιλέστερα μυθιστορήματα του 19ου αιώνα. Ασχολείται με τις ζωές αρκετών Γάλλων χαρακτήρων, οι οποίες αλληλεπιδρούν μεταξύ τους, για μια περίοδο άνω των 20 ετών στις αρχές του 19ου αιώνα. Η περίοδος αυτή περιλαμβάνει τους ναπολεόντειους πολέμους και τις δεκαετίες που ακολούθησαν.

Τα αμερικάνικα τραπεζογραμμάτια με τον Άγιο Βασίλη


Πριν η αμερικανική κυβέρνηση εκδώσει τραπεζογραμμάτια, οι τράπεζες στις ΗΠΑ εξέδιδαν τα δικά τους, που ήταν εξαγοράσιμα για μια ορισμένη ποσότητα χρυσού στη συγκεκριμένη τράπεζα. Υπήρχαν κάπου 8.000 διαφορετικά χαρτονομίσματα σε κυκλοφορία στα μέσα του 1800. Τόσα πολλά που κάθε μήνα τυπωνόταν μια επιτομή όπου αναφέρονταν λεπτομερώς πόσο άξιζε το κάθε ένα απ' αυτά σε συγκεκριμένα μέρη της χώρας. Μερικά από αυτά τα τραπεζογραμμάτια απεικόνιζαν τον Άγιο Βασίλη.


Σκοπός αυτών των τραπεζογραμματίων ήταν να εμφυσήσουν εμπιστοσύνη στους πελάτες των τραπεζών συνδυάζοντας τες με την εικόνα του Αγίου αλλά και για να εμπνεύσουν τους συλλέκτες να κρατούν τα τραπεζογραμμάτια και να μην τα ανταλλάσσουν με χρυσό.



πηγή: koehlerlegal.blogspot.co.uk

Τετάρτη, 27 Νοεμβρίου 2013

Όταν ζητήθηκε από τους Αμερικανούς να τοποθετήσουν τις ευρωπαϊκές χώρες σε έναν χάρτη...


Το Buzzfeed πρόσφατα "εξέτασε" τους Αμερικανούς στις γεωγραφικές τους γνώσεις. Τους ζήτησε να γράψουν σε έναν άδειο χάρτη τα ονόματα των χωρών της Ευρώπης.

Δείτε μερικές απίστευτα αστείες απαντήσεις.

Εκπληκτικά έργα τέχνης του Teodosio Sectio Aurea!


... "ζωγραφισμένα" με σκιά από τρισδιάστατες συνθέσεις!

Το μουσείο μαλλιών στην Άβανο της Καππαδοκίας


Η Άβανος (τουρ.: Avanos), μια μικρή πόλη της Καππαδοκίας, είναι γνωστή για τα κεραμικά και τα πήλινα της, μιας και οι κάτοικοι της ασχολούνται με την κεραμοποιία από αρχαιοτάτων χρόνων.

Ένα κέντρο αγγειοπλαστικής - ξενώνας έχει δημιουργήσει το Μουσείο Μαλλιών. Το να αποκαλεί κανείς "μουσείο" μπορεί να είναι λίγο "τραβηγμένο", αλλά σε ένα χώρο του κέντρου εκτίθενται χιλιάδες μπούκλες μαλλιών, όλες από γυναίκες επισκέπτες.


Η ιστορία λέει ότι ο τοπικός αγγειοπλάστης αποχαιρετούσε μια αγαπημένη φίλη του όταν της ζήτησε κάτι για να την θυμάται. Εκείνη έκοψε μια τούφα από τα μαλλιά της και του την έδωσε. Εκείνος την έβαλε στο κατάστημα του και άρχισε να λέει την ιστορία στους περαστικούς και στους πελάτες. Έτσι και άλλες γυναίκες άρχισαν να αφήνουν μια τούφα από τα μαλλιά τους.

Το μουσείο ξεκίνησε το 1979 όταν εκτέθηκε μια μικρή συλλογή. Πλέον διαθέτει 16.000 τούφες και βρίσκεται στο Βιβλίο Ρεκόρ Γκίνες.


Μια με δυο φορές το χρόνο, επιλέγονται κάποιες τούφες των οποίων οι ιδιοκτήτριες κερδίζουν μια πρόσκληση να μείνουν δωρεάν στον ξενώνα.

Το μουσείο φιλοξενείτε σε ένα χώρο του καταστήματος. Οι επισκέπτες περιηγούνται σε ένα δωμάτιο σαν σπηλιά, που είναι γεμάτο με τις τούφες. Μολύβια, χαρτιά, καρφίτσες και ψαλίδια προσφέρονται σε όσους περιμένουν στη σειρά.

Τρίτη, 26 Νοεμβρίου 2013

Και η "τσίπα" έχει τη δική της ιστορία (που ξεκινά το 1883)


Είναι γνωστό πως οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία. Έτσι, ακούμε τις τελευταίες ημέρες, συχνά πυκνά, τη φράση «μα δεν έχουν τσίπα» ή «είναι ξετσίπωτοι»; Το ουσιαστικό «τσίπα» σημαίνει την πέτσα, την κρούστα αλλά και την ντροπή. Δηλαδή όταν λέμε δεν έχουν τσίπα εννοούμε δεν ντρέπονται. Παλαιότερα λεξικά έγραφαν πως τσίπα είναι ο λεπτός υμένας που περικαλύπτει κάτι, ιδιαιτέρως δε παρέπεμπαν στην πέτσα του γάλακτος. Ήταν μια λέξη της δημοτικής, η οποία χρησιμοποιούνταν σε διάφορα μέλη της Ελλάδας.

Πως έβαψαν το Χρυσό Κορίτσι του Τζέιμς Μποντ στο "Goldfinger"


Βήμα πρώτο: Η ηθοποιός Σίρλεϊ Ίτον εμφανίζεται ως πτώμα βαμμένη με χρυσή μπογιά στην ταινία "Τζέιμς Μποντ, Πράκτωρ 007 Εναντίων Χρυσοδάκτυλου" (Goldfinger, 1964), την τρίτη ταινία του Πράκτορα της MI6 με πρωταγωνιστή τον Σον Κόνερι.

Vintage φωτογραφίες που αποδεικνύουν ότι η εμμονή κάποιων να ντύνουν τα κατοικίδια τους είναι παμπάλαια!

The Brighton Cats. Καρτ ποστάλ από τον Βρετανό φωτογράφο πορτρέτων Harry Pointer, 1870 (Wikimedia Commons)

Παλιότερα σας είχα παρουσιάσει μερικές φωτογραφίες έξυπνων ζώων, αλλά τώρα ήρθε η ώρα να σας δείξω μερικές παράξενες vintage φωτογραφίες. Αυτές οι εικόνες -μερικές τραβηγμένες 100 χρόνια πριν- είναι απόδειξη ότι εμείς οι άνθρωποι ποτέ δε θα κουραστούμε να ντύνουμε τα κακόμοιρα κατοικίδια μας με παράξενα κουστούμια.

Δευτέρα, 25 Νοεμβρίου 2013

Η πορνογραφική κάμαρα της Μεγάλης Αικατερίνης


Σπάνιες φωτογραφίες δείχνουν τον τολμηρό διάκοσμο της εκκεντρικής Αυτοκράτειρας.

Τι σημαίνει η λέξη Mercedes;


Το όνομα Μercedes (Μερτσέντες, κατά τους ισπανόφωνους ή Μερσέντε, κατά τους Γαλλόφωνους) είναι γυναικείο όνομα και σημαίνει: η Χάρις (υποκ. Χαρούλα).

Κυριακή, 24 Νοεμβρίου 2013

Πέντε καταπληκτικά automata ζώων


Από ανθρωποφάγους τίγρεις μέχρι εκλεπτυσμένα πουλιά, μερικά από τα πρώτα automata ήταν προς τιμή του ζωικού βασιλείου. Δείτε πέντε μηχανικά ζώα και μην παραλείψετε να δείτε και τα βίντεο.

Επτά νησιά που τα "κυβερνούν" ζώα

Μπορεί να έχουμε κατακλύσει τον πλανήτη μας, αλλά δεν κάνουμε "κουμάντο" παντού. Δείτε επτά νησιά σε όλο τον κόσμο που αφεντικά είναι χοίροι, γάτες, άλογα, φώκιες, φίδια, κουνέλια και άλλα ζώα.

Το νησί των χοίρων - Big Major Cay, Μπαχάμες


Ένα ακατοίκητο νησί στην περιοχή Exuma στις Μπαχάμες κατοικείται από μερικά πολύ ειδικά γουρούνια. Πιστεύεται ότι αφέθηκαν εκεί από ναυτικούς που σχεδίαζαν να επιστρέψουν για να τα φάνε ή επέζησαν από κάποιο ναυάγιο. Όπως και να έχει, τα γουρούνια έχουν μάθει να επιβιώνουν και να κολυμπούν προς τα διερχόμενα πλοία, από όπου συχνά βρίσκουν τρόφιμα ή προσφορές από τους τουρίστες.


Το νησί των γατών - Tashirojima, Ιαπωνία


Οι γάτες στο νησί Tashirojima ξεπερνούν σε πληθυσμό τους ανθρώπους, οι οποίοι από 1.000 κάποτε πλέον είναι γύρω στους 100, ενώ οι γάτες συνεχώς αυξάνονται. Πιστεύεται ότι φέρνουν καλή τύχη και τις φροντίζουν καλά, ιδιαίτερα οι τουρίστες που έρχονται στο νησί εξ αιτίας τους.


Το νησί των λαγών - Ōkunoshima, Ιαπωνία


Στο νησί Ōkunoshima, οι γάτες δεν είναι ευπρόσδεκτες. Είναι γνωστό πλέον ως "Usagi Jima" (Νησί των Λαγών), αλλά στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο υπήρχε εδώ ένα εργοστάσιο παραγωγής δηλητηριωδών αερίων. Τα κουνέλια είναι γνωστό ότι χρησιμοποιούνται στις δοκιμές στο εργοστάσιο, αλλά δεν είναι γνωστό αν αφέθηκαν ελεύθερα αμέσως μετά το κλείσιμο του ή αν τα άφησαν εκεί αργότερα ως "ενθύμιο".


Assateague Island, Μέριλαντ, ΗΠΑ


Το ακατοίκητο Assateague Island έχει μήκος 37 μίλια και βρίσκεται ανάμεσα στο Μέριλαντ και τη Βιρτζίνια, αλλά οι πραγματικοί ιδιοκτήτες του είναι τα πόνι. Μια ιστορία αναφέρει ότι επέζησαν από ένα ναυάγιο και ότι τα λείψανα της ισπανικής γαλέρας μπορεί να είναι ακόμα κρυμμένα κάτω από την άμμο.


Το νησί των φωκιών - False Bay, Νότια Αφρική


Περισσότερο βράχια παρά νησί, το Seal Island έξω από τη ακτή του Κέιπ Τάουν είναι κατακλυσμένο από φώκιες. Το νησί δεν έχει βλάστηση, και η μόνη προσπάθεια που έκαναν οι άνθρωποι να κατασκευάσουν κάτι ήταν ένα ραντάρ στο Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, που γρήγορα καταστράφηκε από τα στοιχεία της φύσης. Για το μεγαλύτερο μέρος του έτους, το νησί είναι ένας παράδεισος για τις φώκιες, αλλά οι μεγάλοι λευκοί καρχαρίες φτάνουν εκεί για αυτό που είναι γνωστό ως το "Δαχτυλίδι του Θανάτου". Κάθε φώκια που επιχειρεί να απομακρυνθεί συναντά τα σαγόνια κάποιου καρχαρία.


Το νησί των πιθήκων - Cayo Santiago, Πουέρτο Ρίκο


Υπάρχουν περίπου 950 πίθηκοι Rhesus στο Cayo Santiago, απόγονοι εκείνων που έφεραν στο νησί το 1938 από την Ινδία για επιστημονικές δοκιμές. Το νησί εξακολουθεί να είναι ερευνητική βάση για πολλά ιδρύματα, αλλά εκτός από τους επιστήμονες και άλλοι μπορούν να δουν τους άγριους ​​πιθήκους να περιπλανώνται.


Το νησί των φιδιών - Ilha de Queimada Grande, Βραζιλία


Το Ilha de Queimada Grande είανι γνωστό ως το Νησί των Φιδιών από τους αμέτρητους κροταλίες που το έχουν κατακλύσει. Υπολογίζεται Ο αριθμός των φιδιών εκτιμάται ότι είναι κάπου μεταξύ 1 με 5 ανά τετ. μέτρο, και ενώ αρπάζουν κυρίως αποδημητικά πουλιά, οποιοσδήποτε άνθρωπος πάτησε στην ακτή, θα έχει σύντομα μια μοιραία συνάντηση με κάποιο από τα φίδια μόλις 1 μέτρο μακριά του.