Εδώ, στην καρδιά της πόλης μας, στην Πλάκα, βόρεια των σημερινών «Αέρηδων», άλλοτε περιοχή του Ωρολογίου του Κυρρήστου, έλαβε χώρα το 1834 μία σημαντική πολιτισμική «γέννα»: εδώ δημιουργήθηκαν τα πρώτα ρεμπέτικα, τα λεγόμενα «μουρμούρικα», τα οποία τραγουδούσαν οι κατάδικοι των Φυλακών Μεντρεσέ.
Πέμπτη 5 Δεκεμβρίου 2013
Οι διαβόητες φυλακές Μεντρεσέ στην Πλάκα όπου γεννήθηκαν τα «μουρμούρικα», τα πρώτα ρεμπέτικα κατάδικων
Εδώ, στην καρδιά της πόλης μας, στην Πλάκα, βόρεια των σημερινών «Αέρηδων», άλλοτε περιοχή του Ωρολογίου του Κυρρήστου, έλαβε χώρα το 1834 μία σημαντική πολιτισμική «γέννα»: εδώ δημιουργήθηκαν τα πρώτα ρεμπέτικα, τα λεγόμενα «μουρμούρικα», τα οποία τραγουδούσαν οι κατάδικοι των Φυλακών Μεντρεσέ.
Τετάρτη 4 Δεκεμβρίου 2013
Οι δέκα καλύτερες εικόνες του περιοδικού Time για το 2013
John Tlumacki—The Boston Globe/Getty Images
Τις 10 καλύτερες φωτογραφίες για το 2013 επέλεξε το περιοδικό TIME επιλέγοντας τις πιο «δυνατές» εικόνες οι οποίες σημάδεψαν την χρονιά η οποία τείνει προς το τέλος της.
Το γλυπτό σκιάς του Βασίλη Σπανούλη
Είχα την τιμή και τη χαρά να σας παρουσιάσω και παλιότερα από το Ξωτικό μια έκθεση με τα πρωτοποριακά shadow art έργα του Τρινατάφυλλου Βαΐτση. Αυτή τη φορά ο Τριαντάφυλλος "ξαναχτύπησε" με ένα πορτραίτο του Λαρισαίου μπασκετμπολίστα του Ολυμπιακού και της Εθνικής μας, Βασίλη Σπανούλη. Από μέρους μου, να σου ευχηθώ πάντα δημιουργικός και σε ακόμα μεγαλύτερες διακρίσεις, φίλε Τριαντάφυλλε.
Τρίτη 3 Δεκεμβρίου 2013
12 εκπληκτικές φωτογραφίες πόλεων από ψηλά
Brandon Sharpe -
3,000 Feet Over Chicago (3000 πόδια πάνω από το Σικάγο)
Όποτε επισκέπτεται κανείς κάποια πόλη, ο πιο δύσκολος τρόπος να την
φωτογραφίσει είναι από ... ψηλά! Πρέπει να ανέβει σε κάποιον πύργο ή να
την φωτογραφίσει από το αεροπλάνο. Δείτε μερικές πόλεις φωτογραφημένες
από ψηλά.
Οι χριστουγεννιάτικες ευχετήριες κάρτες του Ερνστ Χέκελ
Ο Ερνστ Χάινριχ Φίλιπ Άουγκουστ Χέκελ (Ernst Heinrich Philipp August Haeckel), ήταν Γερμανός βιολόγος, φυσιοδίφης, φιλόσοφος, φυσικός, και καλλιτέχνης, ο οποίος ανακάλυψε, περιέγραψε και ονόμασε χιλιάδες νέα είδη, χαρτογράφησε ένα γενεαλογικό δέντρο σχετίζοντας όλες τις μορφές ζωής και εισήγαγε πολλούς νέους όρους στην βιολογία, όπως φύλο, φυλογένεση, οικολογία και το βασίλειο Πρώτιστα.
Το φρούριο Prabalgad
Το φρούριο Prabalgad, γνωστό και ως Kalavantin Durg, είναι ένα παλιό φρούριο σε ύψος 700 μέτρων στην οροσειρά Western Ghats στην ινδική επαρχεία Maharashtra. Μπορεί να είναι μικρό αλλά ήταν καλά εξοπλισμένο και σχεδόν αδύνατο να κυριευθεί. Είναι άγνωστο πότε κτίστηκε, αλλά κατακτήθηκε το 1458 και ήταν ενεργό μέχρι και το 1826. Για να ανέβει κανείς στην κορυφή πρέπει να σκαρφαλώσει μια σκάλα λαξευμένη στο βουνό.
Δευτέρα 2 Δεκεμβρίου 2013
Το θεματικό πάρκο "Τα Ταξίδια του Γκιούλιβερ" στην Ιαπωνία
Το "Βασίλειο του Γκιούλιβερ" ήταν ένα αποτυχημένο θεματικό πάρκο κοντά στην πόλη Kawaguchi-machi της Ιαπωνίας. Το πάρκο άνοιξε το 1997 και έκλεισε το 2001. Μέχρι τα σάπια απομεινάρια του να κατεδαφιστούν το 2007, το πάρκο και το 45 μέτρων μήκους άγαλμα του Γκιούλιβερ, ήταν από τους καλύτερους προορισμούς των αστικών εξερευνητών.
Πως ένα ντροπαλό email μετατράπηκε σε ένα όνειρο που έγινε πραγματικότητα
Οι φωτογράφοι έχουν τη δύναμη να κάνουν τα όνειρα πραγματικότητα. Αν έχετε κάποια αμφιβολία περί αυτού δείτε το βίντεο που ακολουθεί και διαβάστε για την ιστορία πίσω από αυτό -την ιστορία ενός γλυκού emial μιας άρρωστης γυναίκας και την αφοσίωση ενός φωτογράφου να το πραγματοποιήσει, όποιο και αν ήταν το κόστος.
Η ιστορία ξεκινάει με το email της 54χρονης Nicole προς την ατζέντη του φωτογράφου Benjamin Von Wong. Το email ήταν ντροπαλό, γλυκό και αυτο-αποδοκιμασίας. Με αυτό, η Nicole αποκάλυψε ότι ήταν "άρρωστη και δεν θα γινόταν καλά", και ζητούσε από τον Ben αν θα μπορούσε να κανονίσει μια φωτογράφιση μαζί της.
"Θα ήθελα μερικές φωτογραφίες μου από έναν πραγματικά καλό φωτογράφο ενώ έχω ακόμα κάποιο βάρος", έγραφε. "θα ήθελα να είμαι όμορφη ή ενδιαφέρουσα. Οτιδήποτε άλλο εκτός από άρρωστη". Έστειλε το email περιμένοντας απλά μια ευγενική άρνηση.
Αντ' αυτού έλαβε ένα ηχηρό "ναι", και δυο εβδομάδες μετά ο Ben -μαζί με της hair stylist Malina Tang και την make-up artist Tamsen Rae, ανάμεσα σε πολλούς άλλους- έκαναν το όνειρο της πραγματικότητα.
Κυριακή 1 Δεκεμβρίου 2013
Ένα μικρό αγγλικό χωριό και άλλοι κρυμμένοι θησαυροί της Νέας Υόρκης
Στο Cobble Hill, μια γειτονία του Μπρούκλιν - φωτογραφία
Ένας οδηγός για πρωτάρηδες της μυστικής Νέας Υόρκης.
Οι σύζυγοι των Beatles ποζάρουν και το κέρατο πέφτει σύννεφο
Αριστερά είναι η Πάτι Χάρισον, σύζυγος του Τζορτζ. Πίσω στο κέντρο είναι η γυναίκα του Τζον Λένον, Σύνθια. Δεξιά η Μορίν, η γυναίκα του Ρίνγκο Σταρ. Γονατισμένη είναι η αδερφή της Πάτι Χάρισον, Τζένι Μπόυντ.
Φυσικά μιλάμε για το σωτήριο έτος 1967.
Τα σκαθάρια προκαλούν υστερία στις γυναίκες ανεξαρτήτως ηλικίας αλλά οι τρεις , πλην του Μακάρτνεϊ, είναι παντρεμένοι.
Οι καλλονές σύζυγοι των Beatles πόζαραν μπροστά απ’ το φακό του φωτογράφου Ρόναλντ Τρέγκερ, για να διαφημίσουν το άνοιγμα της μπουτίκ «Απλ» στην οδό Μπέικερ του Λονδίνου. Η μπουτίκ ήταν ένα καινούριο εγχείρημα του συγκροτήματος, μάλλον για να μην πλήττουν οι σύζυγοι.
Η φωτογραφία δημοσιεύτηκε στη βρετανική εφημερίδα Σάντεϊ Τάιμς και δύο μήνες μετά, στο παρθενικό εξώφυλλο του περιοδικού Ρόλινγκ Στόουν.
Μία εικόνα, πολλές απιστίες
Ακριβώς ένα χρόνο μετά τη κυκλοφορία του Ρόλινγκ Στόουν, η Σύνθια και ο Τζον Λένον πήραν διαζύγιο. Ο λόγος; Ο δεσμός του Λένον με τη Γιόκο Όνο.
Η Πάτι και ο Τζορτζ Χάρισον χώρισαν το 1974. Ο Τζορτζ τότε διατηρούσε κρυφή σχέση με τη σύζυγο του Ρίνγκο, Μορίν Σταρ. Οι Σταρ πήραν κι αυτή με τη σειρά τους διαζύγιο, ένα χρόνο αργότερα, το 1975.
Η φωτογραφία εκτέθηκε στη Εθνική Πινακοθήκη του Λονδίνου και χαρακτηρίστηκε ως ένα «εξαίσιο, χαμένο πορτρέτο». Θα μπορούσε να έχει και τον εξής τίτλο: πήραν όλες διαζύγιο!
πηγή: mixanitouxronou.gr
Σάββατο 30 Νοεμβρίου 2013
Χορεύοντας στη σοφίτα της Όπερας του Παρισιού
Το κλασσικό μπαλέτο όπως το ξέρουμε σήμερα ξεκίνησε στην Όπερα του Παρισιού. Το 1930, δόθηκε άδεια στον φωτογράφο του περιοδικού LIFE, Alfred Eisenstaedt, να εισέλθει στον μυστικό κόσμο των πρίμα μπαλαρίνα στην Grand Opera de Paris. Κάθισε σε μια πρόβα για τη Λίμνη των Κύκνων, φωτογραφίζοντας τις χορεύτριες οι οποίες έκαναν τις ασκήσεις τους, τελειοποιώντας την χορογραφία, καθώς και σε διάφορες άλλες στιγμές.
φωτογραφίες: Alfred Eisenstaedt για το LIFE magazine
Codex Seraphinianus: Το πιο περίεργο βιβλίο στον κόσμο
Είναι ένα βιβλίο που έχει γραφτεί και σχεδιαστεί από τον Ιταλό καλλιτέχνη Luigi Serafini, σε διάστημα δεκατριών μηνών από το 1976 έως και το 1978. Το βιβλίο απαριθμεί περίπου 360 σελίδες, οι οποίες κυμαίνονται ανάλογα και με την έκδοση που θα το βρείτε. Αυτό που κάνει το βιβλίο ιδιαίτερο, είναι το ότι μάλλον πρόκειται περί μιας εγκυκλοπαίδειας για έναν περίεργο κόσμο, γραμμένη σε μια επίσης περίεργη γλώσσα.
Ο αντιρατσιστικός «ύμνος» που ερμήνευσε η Μπίλι Χόλιντεϊ επανέρχεται από τον ράπερ Κάνιε Γουέστ
Το τραγούδι-θρύλος επιστρέφει
«Τα δέντρα στον Νότο έχουν πάνω τους παράξενο καρπό / έχουν αίμα στα φύλλα και στη ρίζα / μαύρα κορμιά λικνίζονται από το αεράκι του Νότου / ένας παράξενος καρπός κρέμεται από τις λεύκες». Έτσι ξεκινάει το συγκλονιστικό τραγούδι «Strange Fruit», ένα τραγούδι-θρύλος της περίφημης αφροαμερικανίδας ερμηνεύτριας της τζαζ Μπίλι Χόλιντεϊ. Το περιοδικό «Time» το 1999 το χαρακτήρισε «το σημαντικότερο αμερικανικό τραγούδι του 20ού αιώνα» αφού είναι το πρώτο που κατήγγειλε ανοικτά -αλλά και ποιητικά, με θανάσιμη θλίψη- μια διαδεδομένη δολοφονική πρακτική στον παλιό αμερικανικό Νότο: το λιντσάρισμα και τον δημόσιο απαγχονισμό μαύρων από λευκούς.
Σήμερα το τραγούδι αυτό του 1937 έρχεται ξανά στην επικαιρότητα διά μέσου της νέας μουσικής τεχνολογίας. Ο Αμερικανός ράπερ Κάνιε Γουέστ χρησιμοποίησε ένα «σαμπλ» («δανεισμός» από ένα άλλο τραγούδι) από το «Strange Fruit» για το δικό του «Blood On The Leaves» που περιέχεται στο πρόσφατο έκτο προσωπικό άλμπουμ του με τίτλο «Yeezus». Η επιλογή προκάλεσε αντιδράσεις, καθώς ορισμένοι ενθουσιάστηκαν από τη δυνατότητα νέων σε ηλικία ακροατών να το ανακαλύψουν, άλλοι όμως θεώρησαν ιεροσυλία τον «κατακλυσμό» της παλιάς ηχογράφησης με μια πλημμυρίδα λέξεων.
Το τραγούδι ξεκίνησε ως αντιρατσιστικό ποίημα του ρωσικής καταγωγής Αμερικανοεβραίου Αμπελ Μίροπολ, που ήταν δάσκαλος και μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος των ΗΠΑ. Οι στίχοι εκφράζουν τον αποτροπιασμό του Μίροπολ για το λιντσάρισμα δύο μαύρων, του Τόμας Σιπ και του Έιμπραμ Σμιθ, που, αφού βασανίστηκαν από όχλο λευκών, βρέθηκαν κρεμασμένοι σε δέντρο στην Ιντιάνα στις 7 Αυγούστου 1930.
Ο στιχουργός είδε στον Τύπο μια φωτογραφία από το κτηνώδες αυτό περιστατικό και φαντάστηκε τα μαύρα κορμιά σαν «παράξενους καρπούς» που το αίμα τους ποτίζει τα φύλλα και τη ρίζα των δέντρων.
Οι στίχοι δημοσιεύθηκαν αρχικά το 1937 ως «Bitter Fruit» («Πικρός καρπός») στο αριστερό περιοδικό «The New York Teacher» με το ψευδώνυμο Λιούις Αλαν. Ο στιχουργός έψαχνε για περίπου έναν χρόνο έναν μουσικό να τον βοηθήσει στη μελοποίηση, αλλά τελικά αναγκάστηκε, χρησιμοποιώντας τις φτωχές μουσικές γνώσεις του, να το μελοποιήσει ο ίδιος.
«Το λιντσάρισμα των μαύρων θεωρούνταν κάτι σαν σπορ, σαν χόμπι για τους λευκούς του αμερικανικού Νότου τις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα» σημείωνε κατόπιν ο Μίροπολ.
Αρχικά το ερμήνευσε η μαύρη τραγουδίστρια Λόρα Ντάνκαν, μέχρι που κάποια στιγμή το άκουσε ο Μπάρνεϊ Τζόζεφσον, ο ιδιοκτήτης του περίφημου νυχτερινού κέντρου «Café Society» στο Γκρίνουιτς Βίλατζ της Νέας Υόρκης, όπου επιτρεπόταν η είσοδος σε λευκούς και μαύρους, μια νεοϋορκέζικη εκδοχή του ευρωπαϊκού πολιτικού καμπαρέ. Ο Τζόζεφσον το πρότεινε στη -νεαρή και ανερχόμενη αλλά άγνωστη στο ευρύ κοινό- Μπίλι Χόλιντεϊ.
«Την πρώτη φορά που το τραγούδησα νόμισα ότι κάναμε ένα τεράστιο λάθος. Είχα μόλις τελειώσει και επικρατούσε απόλυτη σιωπή, δεν ακουγόταν τίποτα. Ξαφνικά κάποιος άρχισε να χειροκροτεί. Και μεμιάς όλοι άρχισαν να χειροκροτούν από παντού και να ζητωκραυγάζουν...» είχε πει η ίδια για την πρώτη φορά που το τραγούδησε. Κάπως έτσι ο Τζόζεφσον αντιλήφθηκε τη δύναμη του τραγουδιού και πρότεινε στη Χόλιντεϊ να κλείνει με αυτό κάθε παράστασή της. Όταν έφτανε η ώρα για το «Strange Fruit», οι σερβιτόροι του «Cafe Society» σταματούσαν να σερβίρουν, τα φώτα έσβηναν, ενώ ένας προβολέας έμενε να φωτίζει τη Χόλιντεϊ στη σκηνή και εκείνη συνήθιζε να το τραγουδά με κλειστά μάτια και τα χέρια σε στάση προσευχής.
«Μπήκα στο νυχτερινό κέντρο παντελώς άγνωστη και μετά το "Strange Fruit" έφυγα γνωστή σε πολύ κόσμο» θα έλεγε κατόπιν η Χόλιντεϊ για το τραγούδι αυτό, που αποτέλεσε τη μεγαλύτερη εμπορική επιτυχία της καριέρας της πουλώντας στις ΗΠΑ πάνω από ένα εκατομμύριο αντίτυπα.
Είναι το πρώτο πολιτικό τραγούδι για τα ανθρώπινα δικαιώματα που κυκλοφόρησε σε δίσκο στις ΗΠΑ. Έγινε ο ύμνος του κινήματος για τα δικαιώματα των μαύρων πριν και μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο επηρεάζοντας καθοριστικά το κίνημα για τα πολιτικά δικαιώματα των δεκαετιών του 1950 και του 1960.
πηγή: tovima.gr
Η Μπίλι Χόλιντεΐ ήταν η πρώτη ερμηνεύτρια του «Strange Fruit» - πηγή
«Τα δέντρα στον Νότο έχουν πάνω τους παράξενο καρπό / έχουν αίμα στα φύλλα και στη ρίζα / μαύρα κορμιά λικνίζονται από το αεράκι του Νότου / ένας παράξενος καρπός κρέμεται από τις λεύκες». Έτσι ξεκινάει το συγκλονιστικό τραγούδι «Strange Fruit», ένα τραγούδι-θρύλος της περίφημης αφροαμερικανίδας ερμηνεύτριας της τζαζ Μπίλι Χόλιντεϊ. Το περιοδικό «Time» το 1999 το χαρακτήρισε «το σημαντικότερο αμερικανικό τραγούδι του 20ού αιώνα» αφού είναι το πρώτο που κατήγγειλε ανοικτά -αλλά και ποιητικά, με θανάσιμη θλίψη- μια διαδεδομένη δολοφονική πρακτική στον παλιό αμερικανικό Νότο: το λιντσάρισμα και τον δημόσιο απαγχονισμό μαύρων από λευκούς.
Σήμερα το τραγούδι αυτό του 1937 έρχεται ξανά στην επικαιρότητα διά μέσου της νέας μουσικής τεχνολογίας. Ο Αμερικανός ράπερ Κάνιε Γουέστ χρησιμοποίησε ένα «σαμπλ» («δανεισμός» από ένα άλλο τραγούδι) από το «Strange Fruit» για το δικό του «Blood On The Leaves» που περιέχεται στο πρόσφατο έκτο προσωπικό άλμπουμ του με τίτλο «Yeezus». Η επιλογή προκάλεσε αντιδράσεις, καθώς ορισμένοι ενθουσιάστηκαν από τη δυνατότητα νέων σε ηλικία ακροατών να το ανακαλύψουν, άλλοι όμως θεώρησαν ιεροσυλία τον «κατακλυσμό» της παλιάς ηχογράφησης με μια πλημμυρίδα λέξεων.
Το τραγούδι ξεκίνησε ως αντιρατσιστικό ποίημα του ρωσικής καταγωγής Αμερικανοεβραίου Αμπελ Μίροπολ, που ήταν δάσκαλος και μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος των ΗΠΑ. Οι στίχοι εκφράζουν τον αποτροπιασμό του Μίροπολ για το λιντσάρισμα δύο μαύρων, του Τόμας Σιπ και του Έιμπραμ Σμιθ, που, αφού βασανίστηκαν από όχλο λευκών, βρέθηκαν κρεμασμένοι σε δέντρο στην Ιντιάνα στις 7 Αυγούστου 1930.
Η φωτογραφία που ενέπνευσε τον Μίροπολ - πηγή
Ο στιχουργός είδε στον Τύπο μια φωτογραφία από το κτηνώδες αυτό περιστατικό και φαντάστηκε τα μαύρα κορμιά σαν «παράξενους καρπούς» που το αίμα τους ποτίζει τα φύλλα και τη ρίζα των δέντρων.
Οι στίχοι δημοσιεύθηκαν αρχικά το 1937 ως «Bitter Fruit» («Πικρός καρπός») στο αριστερό περιοδικό «The New York Teacher» με το ψευδώνυμο Λιούις Αλαν. Ο στιχουργός έψαχνε για περίπου έναν χρόνο έναν μουσικό να τον βοηθήσει στη μελοποίηση, αλλά τελικά αναγκάστηκε, χρησιμοποιώντας τις φτωχές μουσικές γνώσεις του, να το μελοποιήσει ο ίδιος.
«Το λιντσάρισμα των μαύρων θεωρούνταν κάτι σαν σπορ, σαν χόμπι για τους λευκούς του αμερικανικού Νότου τις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα» σημείωνε κατόπιν ο Μίροπολ.
Αρχικά το ερμήνευσε η μαύρη τραγουδίστρια Λόρα Ντάνκαν, μέχρι που κάποια στιγμή το άκουσε ο Μπάρνεϊ Τζόζεφσον, ο ιδιοκτήτης του περίφημου νυχτερινού κέντρου «Café Society» στο Γκρίνουιτς Βίλατζ της Νέας Υόρκης, όπου επιτρεπόταν η είσοδος σε λευκούς και μαύρους, μια νεοϋορκέζικη εκδοχή του ευρωπαϊκού πολιτικού καμπαρέ. Ο Τζόζεφσον το πρότεινε στη -νεαρή και ανερχόμενη αλλά άγνωστη στο ευρύ κοινό- Μπίλι Χόλιντεϊ.
«Την πρώτη φορά που το τραγούδησα νόμισα ότι κάναμε ένα τεράστιο λάθος. Είχα μόλις τελειώσει και επικρατούσε απόλυτη σιωπή, δεν ακουγόταν τίποτα. Ξαφνικά κάποιος άρχισε να χειροκροτεί. Και μεμιάς όλοι άρχισαν να χειροκροτούν από παντού και να ζητωκραυγάζουν...» είχε πει η ίδια για την πρώτη φορά που το τραγούδησε. Κάπως έτσι ο Τζόζεφσον αντιλήφθηκε τη δύναμη του τραγουδιού και πρότεινε στη Χόλιντεϊ να κλείνει με αυτό κάθε παράστασή της. Όταν έφτανε η ώρα για το «Strange Fruit», οι σερβιτόροι του «Cafe Society» σταματούσαν να σερβίρουν, τα φώτα έσβηναν, ενώ ένας προβολέας έμενε να φωτίζει τη Χόλιντεϊ στη σκηνή και εκείνη συνήθιζε να το τραγουδά με κλειστά μάτια και τα χέρια σε στάση προσευχής.
«Μπήκα στο νυχτερινό κέντρο παντελώς άγνωστη και μετά το "Strange Fruit" έφυγα γνωστή σε πολύ κόσμο» θα έλεγε κατόπιν η Χόλιντεϊ για το τραγούδι αυτό, που αποτέλεσε τη μεγαλύτερη εμπορική επιτυχία της καριέρας της πουλώντας στις ΗΠΑ πάνω από ένα εκατομμύριο αντίτυπα.
Είναι το πρώτο πολιτικό τραγούδι για τα ανθρώπινα δικαιώματα που κυκλοφόρησε σε δίσκο στις ΗΠΑ. Έγινε ο ύμνος του κινήματος για τα δικαιώματα των μαύρων πριν και μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο επηρεάζοντας καθοριστικά το κίνημα για τα πολιτικά δικαιώματα των δεκαετιών του 1950 και του 1960.
πηγή: tovima.gr
Παρασκευή 29 Νοεμβρίου 2013
Διάσημα κτίρια από γλυκά και gingerbread
Πινακοθήκη Μοντέρνας Τέχνης Τέιτ (Tate Modern), Λονδίνο: Gingerbread, hard candy, cotton candy, bubble gum
Ένα από τα έθιμα των ημερών που έρχονται στην Αμερική είναι να φτιάχνουν σπίτια από gingerbread. Ο Henry Hargreaves και η Caitlin Levin "εκτόξευσαν" αυτό το έθιμο με τις δημιουργίες τους για το Art Basel, ένα χειμερινό καλλιτεχνικό φεστιβάλ στο Miami Beach. Για μια επίδειξη στο Dylan's Candy Bar, ήθελαν κάτι που να περιέχει και τα γλυκά και την τέχνη, έτσι δημιούργησαν αντίγραφα των πιο διάσημων γκαλερί τέχνης και μουσείων του κόσμου με gingerbread και γλυκά!
Οκτώ διάσημες παρανοήσεις και η αλήθεια τους
Η λογική του «χαλασμένου τηλεφώνου» εφαρμόζεται σε εκατοντάδες πτυχές της καθημερινότητάς μας. Από κάτι που μάθαμε για κάποιον από κάποιον που το έμαθε από… κάποιον και είτε δεν ισχύει είτε έφτασε στα αυτιά μας ελαφρώς τροποποιημένο, μέχρι παρανοήσεις για θέματα πάσης φύσεως (ιστορικά, επιστημονικά, ζωολογικά κτλ.) Παρακάτω συγκεντρώσαμε μερικές από τις πιο δημοφιλείς παρανοήσεις γύρω από θέματα ποικίλης ύλης και τις (πραγματικές) αλήθειες από πίσω τους.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)





























