Κυριακή, 29 Ιουνίου 2014

1906: Οι πρώτοι αγώνες της Εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου

Η ελληνική ομάδα ποδοσφαίρου στους Διασυμμαχικούς Αγώνες του 1919 - πηγή

Στα τέλη του 19ου αιώνα έγινε γνωστή και στην Ελλάδα η «ποδοσφαίρισις», έτσι μεταφράστηκε στα ελληνικά ο αγγλικός όρος football.

Κατάδυση ανάμεσα σε δύο ηπείρους


Θα μπορούσε να πει κανείς ότι είναι ένα από τα καλύτερα φυλαγμένα μυστικά της Ισλανδίας, αλλά οι λάτρεις των καταδύσεων όχι μόνο το γνωρίζουν αλλά και το επιλέγουν για να ζήσουν μία ανεπανάληπτη εμπειρία.

Ονομάζεται Silfra και βρίσκεται στο Thingvellir National Park στην Ισλανδία. Πρόκειται για μία ρωγμή ανάμεσα σε δύο ηπείρους, τη βόρεια Αμερική και την Ευρώπη και αποτελεί αγαπημένο σημείο κατάδυσης για όσους επιλέγουν το διαφορετικό.

Η Silfra από πάνω μοιάζει με λίμνη, αλλά όταν οι δύτες βουτήξουν νιώθουν να αιωρούνται στο θαλάσσιο κενό ανάμεσα σε δύο τεκτονικές πλάκες. Το χάσμα οδηγεί σε μια σπηλιά 600 μέτρων, ενώ το νερό έχει θερμοκρασία -4°C καθώς προέρχεται από το λιώσιμο των παγετώνων περίπου 20 χιλιόμετρα μακριά.


Η Silfra βρίσκεται μεταξύ των κορυφαίων σημείων κατάδυσης στον κόσμο και αποτελεί μοναδικό φαινόμενο στον πλανήτη. Μπορεί να υπάρχουν και άλλα παρόμοια ρήγματα στην Ισλανδία, αλλά το συγκεκριμένο είναι το πιο όμορφο, το πιο ενδιαφέρον και το πιο εύκολο στην πρόσβαση.


Swim between two tectonic plates από stefanelonikitelo

Το Εθνικό Πάρκο Thingvellir όπου βρίσκεται το ρήγμα, έχει κηρυχθεί από την UNESCO μνημείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς, τόσο για την πολιτιστική και ιστορική σημασία του, καθώς και για τη φυσική και γεωλογική μοναδικότητά του.

πηγή:

Σάββατο, 28 Ιουνίου 2014

Εσείς θα επιβιώνατε στο Game of Thrones;

Μεταφέρεστε μαγικά στον κόσμο του Game of Thrones. Θα επιβιώνατε; Επιλέξτε προσεκτικά και να ελπίζετε οι πιθανότητες να είναι με το μέρος σας, καθώς προχωράτε μέσα από αυτό το διάγραμμα της Julia Lepelil του dorkly.com.

(δεξί κλικ, άνοιγμα δεσμού σε νέα καρτέλα για να το δείτε σε πλήρη ανάλυση)

Όλες οι αφίσες των Παγκοσμίων Κυπέλλων από το 1930 ως το 2014

Με το φετινό Παγκόσμιο Κύπελο συμπληρώνονται 84 χρόνια από τότε που το καθιέρωσε η FIFA.

Κάθε χρόνο ταλαντούχοι καλλιτέχνες δημιουργούν πολύχρωμα σχέδια για να βοηθήσουν στην προώθησή του, κάτι που μάλλον δεν χρειάζεται λόγω της αναγνωρισιμότητάς του.

Δείτε τις αφίσες από είκοσι διαφορετικές διοργανώσεις -μην ψάχνετε το 1942 και το 1946 μιας και δεν διεξήχθη λόγω του Β' Παγκοσμίου Πολέμου- μέσα σε οκτώ δεκαετίες.




















Ένα λατινικό ποίημα τόσο χυδαίο που μεταφράστηκε μόλις τον 20ο αιώνα!

"Ο Κάτουλλος στης Λεσβίας", Sir Lawrence Alma-Tadema - πηγή

Οποιοσδήποτε φοιτητής της Λατινικής λυρικής ποίησης, θα σας πει ότι τα ποιήματα του Κάτουλλου είναι πολύ πρόστυχα, έχουν εμμονές με τα γεννητικά όργανα, το σπέρμα και το σεξ γενικότερα. Αλλά ένα από τα ποιήματά του είναι τόσο χυδαίο που μια σύγχρονη μετάφραση του στα Αγγλικά χωρίς λογοκρισία δημοσιευθεί μόλις τον 20ο αιώνα!

Το παρακάτω κείμενο περιλαμβάνει τη μετάφραση του ποιήματος που είναι NSFW ("Not Safe For Work", για τους μη γνώστες) και περιλαμβάνει σεξουαλικά βίαιη γλώσσα.

Το ποίημα του Κάτουλλου "Carmen 16" -συχνά αναφέρεται με τον πρώτο στοίχο, "Paedicabo ego vos et irrumabo"- είναι ένα από τα πολλά του στα οποία αναφέρεται σε δυο ανθρώπους: τον Marcus Furius Bibaculus (ο οποίος είχε σχέση με τον εραστή του Κάτουλλου, Juventius) και τον Marcus Aurelius Cotta Maximus Messalinus. Στα περισσότερα ποιήματά του στα οποία αναφέρεται στον Furius και τον Aurelius, ο Κάτουλλος τους καθυβρίζει και στο συγκεκριμένο, τους απειλεί με ρητό βιασμό:

Paedicabo ego vos et irrumabo,
Aureli pathice et cinaede Furi,
qui me ex versiculis meis putastis,
quod sunt molliculi, parum pudicum.
Nam castum esse decet pium poetam
ipsum, versiculos nihil necesse est,
qui tum denique habent salem ac leporem,
si sunt molliculi ac parum pudici
et quod pruriat
incitare possunt,
non dico pueris, sed his pilosis,
qui duros nequeunt movere lumbos.
Vos quod milia multa basiorum
legistis, male me marem putatis?
Paedicabo ego vos et irrumabo.

Μια μετάφραση του ποιήματος (από την Wikipedia):

I will sodomize you and face-fuck you,
bottom Aurelius and catamite Furius,
you who think, because my poems
are sensitive, that I have no shame.
For it's proper for a devoted poet to be moral
himself, [but] in no way is it necessary for his poems.
In point of fact, these have wit and charm,
if they are sensitive and a little shameless,
and can arouse an itch,
and I don't mean in boys, but in those hairy old men
who can't get it up.
Because you've read my countless kisses,
you think less of me as a man?
I will sodomize you and face-fuck you.

Και μια πιο ... παιχνιδιάρικη εκδοχή του Carl Sesar το 1974:

Up your ass and in your mouth
Aurelius, you too, Furius, you cocksuckers,
calling me dirt because my poems
have naughty naughty words in them.
Just the poet's got to be a boy scout
fellas, not his goddamn poems.
Anyway look, they've got wit, sass,
and sure they're lewd and lascivious,
and can get somebody pretty hard-up too,
I mean not just young kids, but you hairy guys
who can barely get your stiff asses going,
so just because you read about a lot of kisses
you want to put something nasty on me as a man?
Fuck you, up your ass and in your mouth.

Οι Αγγλόφωνοι που μπορούσαν να διαβάσουν Λατινικά ήξεραν τι έγραφε στο ποίημα και σίγουρα θα είχε μεταφραστεί, αλλά ιδιωτικά -και σίγουρα όχι μόνο στα αγγλικά αλλά και σε άλλες γλώσσες. Αλλά όταν το ποίημα μεταφράστηκε -ή ίσως καλύτερα, προσαρμόστηκε- στα Αγγλικά για δημοσίευση, οι μεταφραστές απέφυγαν την κυριολεκτικά μετάφραση σε ορισμένα σημεία του ποιήματος.

Συχνά, οι στοίχοι που θεωρούνταν οι πιο επιθετικοί -οι πρώτοι δύο και ο επαναλαμβανόμενος τελικός- έμειναν έξω από την αγγλική μετάφραση ή αντικαθιστούνταν με τους αρχικούς λατινικούς. Ακόμη και πολλές μεταφράσεις των μέσων του 20ου αιώνα ήταν εξαιρετικά ... ντροπαλές.

Πιστεύεται ότι ο λόγος που ο Κάτουλλος χρησιμοποιούσε αυτή τη συγκεκριμένη γλώσσα, περί σεξ κλπ, οφείλεται σε κάποια πρόκληση για τον ανδρισμό του.

Παρασκευή, 27 Ιουνίου 2014

Χειροποίητα έργα τέχνης από τα 1800 με εναπόθεση άμμου χωρίς τη χρήση κόλλας!


Ο Andrew Clemens (1857-1894) ήταν ένας καλλιτέχνης από το Dubuque της Αϊόβα, αλλά πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στο κοντινό McGregor. Στην ηλικία των πέντε ο Clemens κτυπήθηκε από εγκεφαλίτιδα που τον άφησε εντελώς κουφό και σχεδόν βουβό.

Στην ηλικία των 13, ο Clemens άρχισε να πειραματίζεται με την τέχνη της άμμου, συλλέγοντας πολύχρωμη άμμο από την περιοχή Pictured Rocks της Αϊόβα. Διαμόρφωσε ειδικά εργαλεία από κομμάτια άσπρης καρυδιάς και αγκίστρια που χρησιμοποιούσε για να διευθετεί την άμμο σε περίπλοκα σχέδια. Δεν χρησιμοποίησε κόλλα στα έργα του και στηριζόμενος την πίεση των σφικτά κόκκων άμμου για να κρατήσουν τα έργα του άθικτα. Μόλις ένα έργο τέχνης ολοκληρωνόταν, ο Clemens σφράγιζε το βάζο ερμητικά.

Είχε μια αξιοσημείωτη ικανότητα να σπάσει εικόνες και να τις αποδίδει κόκκο-κόκκο με κάθε κόκκο να μοιάζει με ένα pixel μιας ψηφιακής εικόνας. Πιστεύεται ότι είχε δημιουργήσει εκατοντάδες μπουκάλια όσο ζούσε, αλλά λίγα σώζονται σήμερα.

Δείτε περισσότερα από τα φανταστικά έργα του Andrew Clemen σε μια σελίδα στο Facebook. Δείτε εδώ και μια λίστα με 23 έργα (με περιγραφές και εικόνες) που πωλούνται μέσω δημοπρασιών της Cowan.




Η μοναδική καταγεγραμμένη κατάλευκη μεγάπτερη φάλαινα εθεάθη έξω από το Σίδνεϊ


Η Migaloo ("White Fella", δηλαδή "λευκός φίλος" στη γλώσσα των Αβορίγινων της Αυστραλίας), η μοναδική καταγεγραμμένη κατάλευκη μεγαλόπτερη φάλαινα εντοπίστηκε πρόσφατα στις ακτές του Σίδνεϊ. Είναι μόλις η τέταρτη φορά σε 18 χρόνια που η πολύ σπάνια φάλαινα εθεάθη στα νερά γύρω από την Νέα Νότια Ουαλία. Η Migaloo εθεάθη πρώτη φορά το 1991 και η ηλικία του δεν είναι γνωστή.

Τετάρτη, 25 Ιουνίου 2014

Φαντασμαγορία: Στην Ελλάδα το πρώτο βραβείο σε παγκόσμιο διαγωνισμό πυροτεχνημάτων


Είναι κάτι παραπάνω από ένας τυπικός διαγωνισμός -καίτοι παγκόσμιος-, είναι μια πραγματική φαντασμαγορική θεατρική παράσταση, στην οποία η ελληνική αποστολή είχε την τιμητική της.

Το πρώτο βραβείο απέσπασε η χώρα μας στον Παγκόσμιο Διαγωνισμό Πυροτεχνημάτων 2014 που έγινε στην Τσεχία. Ο διαγωνισμός διεξήχθη στις 18 Ιουνίου στην πόλη Μπρνο της Τσεχίας και η ελληνική υποψηφιότητα ήταν υπό την καθοδήγηση του του παραγωγού και σκηνοθέτη σόου πυροτεχνημάτων, Παύλου Νάνου.


«Πρόκειται για μια κανονική θεατρική παράσταση που υλοποιείται με τα πυροτεχνήματα» λέει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο κ. Νάνος που μαζί με την ομάδα του κατέκτησαν την πρώτη θέση για την Ελλάδα στον Παγκόσμιο Διαγωνισμό Πυροτεχνημάτων Ignis Brunensis 2014 που διοργανώθηκε όπως κάθε χρόνο στη Λίμνη του Brno στην Τσεχία.


Σε αυτό τον διαγωνισμό, που γεννήθηκε πριν από 17 χρόνια, δήλωσαν φέτος συμμετοχή 50 χώρες από όλο τον κόσμο. Στον τελικό του Ignis Brunensis προκρίθηκαν οι ομάδες της Τσεχίας, της Αυστρίας, της Κροατίας και της Ελλάδας, με την ομάδα του κ. Νάνου, ο οποίος και σχεδίασε μια χορογραφία πυροτεχνημάτων με θέμα την κοινωνική κρίση. «Ήμασταν τρεις άνθρωποι από την Ελλάδα, εγώ και δύο πυροτέχνες» λέει ο κ. Νάνος. Η παράσταση δόθηκε μπροστά σε 150 χιλιάδες θεατές, τους οποίους συγκίνησε και απέσπασε την πρώτη θέση. Το βραβείο απονεμήθηκε στους Έλληνες νικητές στις 19 Ιουνίου, στο δημαρχιακό μέγαρο της πόλης Brno, όπου ακούστηκε ο εθνικός ύμνος της Ελλάδας.

«Είναι ένα 17λεπτο πρόγραμμα, του οποίου» όπως εξήγησε ο κ. Νάνος, «το πρώτο μέρος είναι ένας παραδοσιακός τσέχικος χορός όπου βλέπετε τις κινήσεις ενός ζευγαριού να συμβολίζονται με τα χρώματα της σημαίας της διοργανώτριας χώρας, της Τσεχίας. Το δεύτερο μέρος είναι μια καλλιτεχνική πυροτεχνική παρουσίαση με σκοπό να στείλει ένα μήνυμα, ότι κάτι δεν πάει καλά στη σύγχρονη κοινωνία. Ο πόλεμος, η βία, η φτώχεια, η καταστροφή του περιβάλλοντος και η κοινωνική ανισότητα οδηγούν τον άνθρωπο να γίνεται εχθρός του εαυτού του. Το δεύτερο κομμάτι του show χρησιμοποιεί τραγούδια, όπως το Black black heart του David Usher και το Summertime sadness της Lana Del Ray καθώς και αποσπάσματα από διάσημες ομιλίες, ώστε να αφυπνίσει τη νέα γενιά να οδηγήσει τον κόσμο σε ένα καλύτερο μέλλον με ένα πολύ φαντασμαγορικό και αισιόδοξο τρόπο».


Σε αυτό το δεύτερο μέρος κυριαρχεί το πυροτέχνημα με ένα χαμογελαστό πρόσωπο που μετατρέπεται σε θλιμμένο. Όπως λέει ο κ. Νάνος είναι ένα πυροτέχνημα που χρησιμοποιείται για πρώτη φορά και έγινε ειδική παραγγελία σε εργοστάσιο στην Ισπανία. Έμπνευση για τον δημιουργό υπήρξε η κατάσταση στην Ελλάδα, «η διαδικασία σχεδιασμού της παράστασης διήρκεσε δύο μήνες, έγινε πρώτα σε software, έγιναν παραγγελίες σε εργοστάσια παρασκευής πυροτεχνημάτων σε όλο τον κόσμο και στην Τσεχία μας βοήθησε μια δεκαμελής υποστηρικτική ομάδα για να στήσουμε την παράσταση τεχνικά. Είναι ένας διαγωνισμός που διοργανώνεται από τον δήμο του Brno σε συνεργασία με το υπουργείο Τουρισμού της Τσεχίας, δίνεται το ίδιο χρηματικό ποσό σε όλους τους συμμετέχοντες και με αυτά τα χρήματα πρέπει να φτιάξουμε ό,τι καλύτερο μπορούμε χρησιμοποιώντας τα καλύτερα υλικά».

Στην Ελλάδα, τα πρώτα πυροτεχνήματα τα έφερε ο Σπετσιώτης προπάππους του Παύλου Νάνου. «Ο προπάππους μου, Δημήτρης Μπούμπουλης, του θρυλικού γένους, έφερε τα πρώτα πυροτεχνήματα το 1920 για την αναπαράσταση της βύθισης της τουρκικής ναυαρχίδας στις Σπέτσες. Για τον σκοπό αυτόν έφερε έναν Ιταλό που του δίδαξε την τέχνη και έπειτα ο προπάππους μου δημιούργησε το πρώτο εργοστάσιο πυροτεχνημάτων στο τότε αραιοκατοικημένο Γαλάτσι». Με σπουδές στο Πολυτεχνείο και έχοντας μάθει την τέχνη των πυροτεχνημάτων μέσα από την οικογένεια, ο 31χρονος Παύλος Νάνος συνεχίζει την παράδοση διευθύνοντας την εταιρεία Nanos Fireworks & Special Effects στο Μαρούσι.


Έχει ήδη κατακτήσει πέντε πρώτα παγκόσμια βραβεία και έχει λάβει μέρος σε διεθνείς εκδηλώσεις όπως τελετές έναρξης και λήξης Ολυμπιακών Αγώνων, Tomorrowland, Eurovision. Έχει επιμεληθεί ειδικά εφέ σε μεγάλες συναυλίες των Rihana, Jlo, AC/DC κα. Επόμενος καλλιτεχνικός σταθμός είναι το φεστιβάλ Tomorrowland που πραγματοποιείται στο Βέλγιο τα δύο τελευταία Σαββατοκύριακα του Ιουλίου και είναι, όπως αναφέρει ο κ. Νάνος το μεγαλύτερο φεστιβάλ ηλεκτρονικής μουσικής με djs, στον κόσμο.



περισσότερες φωτογραφίες: pyroworld.be
πηγή: iefimerida.gr

Ο πιο παράξενος αγώνας ποδοσφαίρου που παίχτηκε ποτέ!


Το 1994, 21 χώρες από την Καραϊβική συγκεντρώθηκαν για την διεξαγωγή του Shell Caribbean Cup. Νικητής ήταν το Τρινιντάντ και Τομπάγκο, αλλά, στη φάση των ομίλων, τα Μπαρμπάντος και η Γρενάδα έπαιξαν τον πιο αξέχαστο αγώνα -πολύ πιθανόν το πιο παράξενο ποδοσφαιρικό αγώνα που παίχτηκε ποτέ.

Τα Μπαρμπάντος, η Γρενάδα και το Πουέρτο Ρίκο ήταν στον ίδιο όμιλο στα προκριματικά. Στα πρώτα τους παιχνίδια, η Γρενάδα νίκησε το Πουέρτο Ρίκο 2-0 ενώ τα Μπαρμπάντος έχασαν από το Πουέρτο Ρίκο 1-0. Με τη Γρενάδα και τα Μπαρμπάντος να έτοιμες για τον μεταξύ τους αγώνα, τα πιθανά αποτελέσματα ήταν σαφή: η Γρενάδα θα περνούσε με μια νίκη. Τα Μπαρμπάντος για να προκριθούν θα έπρεπε να κερδίσουν με τουλάχιστον δύο γκολ διαφορά, γιατί η διαφορά τερμάτων χρησιμοποιήθηκε στην ισοβαθμία.

Δεν υπήρχαν ισοπαλίες, οπότε τα παιχνίδια πήγαν στον ξαφνικό θάνατο του "χρυσού γκολ" στην παράταση. Για κάποιο ανεξήγητο λόγο, οι διοργανωτές του τουρνουά αποφάσισαν ότι τα γκολ στην παράταση θα μετρούσαν για δύο γκολ. Έτσι, όταν τα Μπαρμπάντος βρέθηκαν να κερδίζει με 2-1 στην κανονική διάρκεια με λιγότερο από δέκα λεπτά να έχουν απομείνει, είχαν δύο επιλογές: να προσπαθήσουν να σκοράρουν και τρίτο γκολ, κάτι αδύνατο στην κλειστή άμυνα της Γρενάδα, ή σκόπιμα να βάλουν αυτογκόλ, οπότε ο αγώνας θα πήγαινε στην παράταση και ελπίζοντας να σκοράρουν και να εξασφαλίσουν τη νίκη με δύο γκολ. Διάλεξαν τη δεύτερη επιλογή:



Ο αγώνας ήταν 2-2, και αυτό που ήταν παράξενο έγινε ακόμα πιο παράξενο. Η Γρενάδα συνειδητοποίησε ότι νίκη ή ήττα με 3-2 θα ήταν εξίσου αποτελεσματική, επειδή Μπαρμπάντος χρειάζονταν νίκη με δύο γκολ. Έτσι η Γρενάδα προσπάθησε να σκοράρει σε δύο τέρματα, στου Μπαρμπάντος και στο δική τους. Για πέντε ξέφρενα λεπτά, τα Μπαρμπάντος αμύνονταν και τα δύο τέρματα! Η Γρενάδα απέτυχε και τα Μπαρμπάντος προκρίθηκαν κερδίζοντας 4-2 στην παράταση!

Η Ιστορία των διακοπών: Πώς ξεκίνησαν όλα


Ποιοι ήταν οι πρώτοι άνθρωποι στην Ιστορία που καθιέρωσαν τις καλοκαιρινές διακοπές; Πότε προσφέρθηκε το πρώτο τουριστικό πακέτο και γιατί στην Ελλάδα θεωρούνται τόσο «ιερά» τα μπάνια του λαού; Επιχειρούμε μια βουτιά στην ιστορία των καλοκαιρινών διακοπών και των ταξιδιών αναψυχής, μιας ανάγκης τόσο παλιάς όσο και η ανθρωπότητα.

Οι εκδρομές των αρχαίων

Πολλούς αιώνες πριν ακουστεί για πρώτη φορά η λέξη «τουρίστας» στην ανθρωπότητα, οι αρχαίοι πολιτισμοί είχαν αγκαλιάσει την αξία του ταξιδιού, από την στιγμή που ανακαλύφθηκε ο τροχός και το χρήμα. Από τα εμπορικά ταξίδια της Μεσοποταμίας ξεκινά μια παράδοση χιλιετηρίδων, που φυσικά δεν άφησε ασυγκίνητα τα ιδιαζόντως ανήσυχα πνεύματα των αρχαίων Ελλήνων.

Μπορεί να μην είχαν «θεσμοθετηθεί» οι καλοκαιρινές διακοπές, αλλά οι αρχαίοι ημών έβρισκαν πάντα αφορμές να εκδράμουν προς υπαίθρια θέατρα, θρησκευτικές τελετές, μαντεία και ιερατεία, φημισμένα ιατρικά κέντρα όπως το ασκληπιείο της Κω, θερινούς αγώνες και τελετές, με αποκορύφωμα φυσικά τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Από τότε ωστόσο τίθεται και ο ταξικός χαρακτήρας των ταξιδιών, αφού μόνο τα μέλη των υψηλότερων κοινωνικών τάξεων είχαν την δυνατότητα να ταξιδέψουν.

Οι ρωμαϊκές εξοχικές κατοικίες

Αυτοί στους οποίους χρωστάμε την καθιέρωση της έννοιας των καλοκαιρινών διακοπών είναι οι αρχαίοι Ρωμαίοι. Από τον 2ο π.Χ. αιώνα, οι εξοχικές κατοικίες των ρωμαίων αριστοκρατών αποτελούσαν αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής της «υψηλής κοινωνίας». Μάλιστα, υπήρχαν οι παραθαλάσσιες εξοχικές κατοικίες, που προτιμούνταν την άνοιξη, και οι ορεινές εξοχικές κατοικίες, που προτιμούνταν τα καλοκαίρια, κυρίως για να αποφεύγονται οι ορδές λαϊκών στρωμάτων στις ακτές. Η περιοχή της Νάπολης υπήρξε αγαπημένο θέρετρο των Ρωμαίων.

Όπως αναφέρει σε σχετική του ανάλυση στο "Βήμα" ο καθηγητής Κλασικής Αρχαιολογίας κ. Μιχάλης Τιβέριος, «η εξοχική κατοικία αντιπροσώπευε την έννοια του otium (= σχόλη, ζωή στο ύπαιθρο) σε αντιδιαστολή προς την έννοια του negotium (= καθήκον, πολιτική δραστηριότητα)». Διηγείται μάλιστα μια ιστορία από την Ρώμη της αρχαιότητας: «Όταν κάποτε ο Πομπήιος επισκέφθηκε την έπαυλη του Λούκουλλου, είπε στον Λούκουλλο ότι έχει μια έπαυλη καταπληκτική για το καλοκαίρι αλλά εντελώς ακατάλληλη για το χειμώνα. Τότε εκείνος του απάντησε ότι δεν διαθέτει λιγότερο μυαλό από τους γερανούς και τους πελαργούς για να μην αλλάζει τόπο διαμονής ανάλογα με την εποχή». Σύμφωνα με τον ίδιο καθηγητή, δεν ήταν λίγοι εκείνοι που έχτιζαν τις παραθαλάσσιες βίλες τους κυριολεκτικά στην άκρη της θάλασσας, έτσι ώστε να μπορούν να ψαρεύουν από την κρεβατοκάμαρά τους. Οι δε παραλίες της Ιταλίας μετατρέπονταν σε σκηνικά ρωμαϊκών… «οργίων», όπου οι άνδρες περνούσαν τις «διακοπές» τους με γυναίκες ελαφρών ηθών.

Ετοιμάζοντας ταξίδι… στον Μεσαίωνα

Από το τέλος των ρωμαϊκών χρόνων, μέχρι την Αναγέννηση και τις απαρχές του 19ου αιώνα, το ταξίδι συνέχιζε να παραμένει προνόμιο των υψηλών τάξεων. Τα θρησκευτικά ταξίδια και οι επισκέψεις σε ιαματικές πηγές ήταν οι δημοφιλέστερες καλοκαιρινές «διακοπές», αλλά καθιερώθηκε και ο θεσμός του «Grand Tour», των ταξιδιών που επιχειρούσαν οι γόνοι αριστοκρατών γυρίζοντας ολόκληρο τον τότε γνωστό κόσμο (της Ελλάδας φυσικά περιλαμβανομένης, εξαιτίας της κλασικής της παράδοσης). Το «Μεγάλο Ταξίδι» δεν ήταν υπόθεση αμιγώς καλοκαιρινή, καθώς συχνά διαρκούσε περί τα τρία χρόνια και είχε ως στόχο όχι την αναψυχή αλλά την διεύρυνση των οριζόντων.

Οι πρώτοι τουρίστες

Τα πάντα αλλάζουν όταν στην ζωή της ανθρωπότητας μπαίνει η ατμομηχανή. Από τις αρχές του 19ου αιώνα, τα τρένα και τα ατμόπλοια κάνουν τα ταξίδια ασφαλέστερα και τα αστικά στρώματα μπαίνουν στο παιχνίδι των διακοπών. Σημαντικός «σταθμός» της Ιστορίας του τουρισμού είναι η ίδρυση από τον Thomas Cook του πρώτου ταξιδιωτικού πρακτορείου, που αναλάμβανε να πουλήσει πακέτα διακοπών, περιλαμβανομένων μετακινήσεων αλλά και κουπονιών διαμονής. Το ημερολόγιο έδειχνε 5 Ιουλίου του 1841, ημερομηνία γέννησης της λέξης «τουρίστας» (από την αγγλική λέξη «tour»).

Στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, οι σιδηρόδρομοι φέρνουν και την αμερικανική αστική τάξη στις παραλίες, για λόγους υγείας και ξεκούρασης. Ωστόσο, το θρησκευτικό στοιχείο επικρατεί, καθώς οι σημαντικότερες παραθεριστικές δομές είναι εκκλησιαστικές και αναλαμβάνουν να προστατεύσουν τον αθώο και ιερό χαρακτήρα των καλοκαιρινών διακοπών, μακριά από καταχρήσεις και σεξουαλικά θέλγητρα, ώστε ο παραθερισμός να μην συνοδεύεται με… ένοχες συνειδήσεις, όπως αναφέρει η αμερικανίδα ιστορικός Cindy Aron, που συνέγραψε μεταξύ άλλων την «Ιστορία των Διακοπών».

Όπως αναφέρει σε συνέντευξή της πάντως, υπάρχει ο εξής στερεοτυπικός διαχωρισμός μεταξύ ευρωπαϊκής και αμερικανικής θεώρησης της θερινής ανάπαυλας: «Οι Ευρωπαίοι δουλεύουν ώστε να μπορέσουν να πάνε διακοπές. Οι Αμερικάνοι πάνε διακοπές ώστε να μπορέσουν να επιστρέψουν στη δουλειά».

Όταν κλείνουν τα σχολεία

Η θρησκευτική σφραγίδα φιγουράρει και στον θεσμό της παιδικής κατασκήνωσης. Η πρώτη επίσημη θερινή κατασκήνωση για παιδιά ιδρύθηκε στην Ζυρίχη στα μέσα του 19ου αιώνα από έναν επίσκοπο, ενώ στην συνέχεια υποστηρίχθηκε από τον θεσμό του προσκοπισμού, δημιουργώντας μία σταθερή εναλλακτική για την σχολική ανάπαυλα.

Όσο για την τελευταία, επικράτησε για διαφορετικούς λόγους σε κάθε χώρα – στις ΗΠΑ για παράδειγμα, σύμφωνα με ιστορική αναδρομή του περιοδικού Time, η καθιέρωση των καλοκαιρινών διακοπών στα σχολεία συνδέεται με την ανάγκη των παιδικών χεριών στις αγροτικές εργασίες του καλοκαιριού. Σήμερα, φυσικά, οι σχολικές διακοπές έχουν καθιερωθεί ως δικαίωμα των παιδιών στην πνευματική ξεκούραση, αν και η διάρκεια του σχολικού έτους παρουσιάζει σημαντικές αποκλίσεις από χώρα σε χώρα – σε ορισμένα ασιατικά κράτη για παράδειγμα διαρκεί 48 ολόκληρες εβδομάδες, την ίδια στιγμή που στην Ελλάδα το καλοκαιρινό «ραχάτι» έχει καθοριστεί στους τρεις μήνες. Δείτε εδώ την σχετική λίστα με τις καλοκαιρινές διακοπές ανά κράτος.

Τα καλοκαίρια του 20ού αιώνα


Η κοινωνική ελίτ συνεχίζει να απολαμβάνει το μεγάλο μέρος της πίτας των καλοκαιρινών διακοπών μέχρι και τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Τότε είναι που επιχειρείται ο εκδημοκρατισμός του τουρισμού, σύμφωνα με την Γαλήνη Μουτάφη, καθηγήτρια και συγγραφέα του βιβλίου «Έρευνες για τον τουρισμό στην Ελλάδα και την Κύπρο». Όπως δηλώνει σε μια ενδιαφέρουσα έρευνα του Έθνους, «μέχρι τότε διακοπές έκαναν μόνο μέλη της ελίτ, κυρίως άνδρες, διότι ο τουρισμός προϋπέθετε χρήματα, πολιτισμικό κεφάλαιο και γνώσεις. Σημαντικοί παράγοντες που ώθησαν τον παραθερισμό ήταν η ανάπτυξη των μέσων μαζικής μεταφοράς, η αύξηση της κινητικότητας των ανθρώπων, η αύξηση του εισοδήματος, η μείωση της εργάσιμης εβδομάδας, τα εργασιακά δικαιώματα (σύνταξη) κ.ά. Με φορείς πρώτα τη μεσαία τάξη και στη συνέχεια τα κατώτερα στρώματα, με τη συμμετοχή γυναικών, οι οποίες άρχισαν ''καθυστερημένα'' να ταξιδεύουν, ο τουρισμός μετά τον πόλεμο αποκτά νέο περιεχόμενο».

Στην ίδια έρευνα, γίνεται λόγος για τον νόμο 4377 του 1929, στον οποίο δόθηκε σημασία στη βελτίωση των ξενοδοχειακών παροχών, ενώ την ίδια περίοδο, ελληνικές Τράπεζες πρόσφεραν σε πελάτες τους βραχυπρόθεσμες οικονομικές διευκολύνσεις υπό τη μορφή δανείων και επιδοτήσεων για τη δημιουργία ξενοδοχειακών καταλυμάτων.

Την πορεία του τουριστικού κινήματος ανακόπτει φυσικά ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος που ακολουθεί. Αμέσως μετά, στην Ελλάδα ο τουρισμός θεριεύει και αποφασίζεται να αξιοποιηθούν τα θέλγητρα των νησιών, που έχουν μείνει ανεκμετάλλευτα και παρθένα ως την δεκαετία του ’50. Κάπου εκεί αρχίζει και ο «μύθος» του Ζορμπά και τα κλισέ που παραδοσιακά αποτελούν την βασική γραμμή της τουριστικής προώθησης της χώρας.

Τα μπάνια του λαού

Παράλληλα με την έλευση των ξένων τουριστών στη χώρα, που σήμερα αποτελεί την «βαριά βιομηχανία» της χώρας, οι Έλληνες αναπτύσσουν τις δικές τους καλοκαιρινές συνήθειες.

Η παραλία θεωρείται αυτονόητο δικαίωμα της θερινής καθημερινότητας των πολιτών, σε τέτοιο βαθμό που ο Ανδρέας Παπανδρέου επικαλέστηκε τον σεβασμό στα «μπάνια του λαού», αρνούμενος να καταφύγει εσπευσμένα στις κάλπες στα τέλη των ‘80s. Φυσικά, η εξόρμηση του λαού στις παραλίες ήταν μια ιστορία πολύ παλαιότερη. Τον Μεσοπόλεμο, για παράδειγμα, γίνεται το σημαντικότερο «άνοιγμα» το οποίο επιτρέπει στα πλήθη να συγχρωτιστούν στις ακτές. Διαβάστε για παράδειγμα τι ανέφερε το περιοδικό Πάνθεον σε έκδοση του 1936 για τις περίφημες «μικτές» παραλίες μπαιν-μιξτ:



«Τώρα επεκράτησε παντού να γίνωνται μπαιν-μιξτ και πρέπει ο άνδρας να είναι προσεκτικός απέναντι των γυναικών και να μην προκαλή με τη στάση του επεισόδια, που μπορούν νάχουν δυσάρεστες συνέπειες. Επειδή οι γυναίκες είναι αναγκασμένες να δείχνουν μέλη του σώματος, που εις άλλες περιστάσεις είναι κρυμμένα, δεν πρέπει να παρατηρούμε εκείνες που λούζονται μαζί μας με τέτοιο τρόπο, ώστε και αυτές να τις ενοχλούμε και μεις να φαινώμαστε κακοαναθρεμμένοι. Δεν απαγορεύονται δε μόνον οι ενοχλήσεις με τα μάτια και οι χειρονομίες, αλλά και κάθε άλλο που δυσαρεστεί τις ξένες κυρίες. Το μπανιερό του ανδρός πρέπει να είναι σεμνό και να μη αναγκάζει τις κυρίες να γυρίζουν το βλέμμα αλλού. Αλλά και οι κινήσεις των λουομένων πρέπει να είναι προσεκτικές. Συμβαίνει πολλές φορές να προκαλή την αηδία μία απρόσεκτη κίνηση και να προκαλή σχόλια που δεν είναι κολακευτικά».

Τις παραθαλάσσιες συνήθειες του λαού παλαιότερων δεκαετιών παρακολουθούμε και σε σπαρταριστές ασπρόμαυρες κωμωδίες, όπως για παράδειγμα στην θρυλική «Θεία από το Σικάγο», που συνοδεύει τις ανιψιές της στην Λούτσα, με τον μπαμπά τους να επιβάλλει στρατιωτική συμπεριφορά στις λουόμενες κόρες του, ή σε σκηνές όπως τα αμμόλουτρα της κινηματογραφικής μητέρας του Κώστα Βουτσά και την άλωση παρθένων νησιών από τουριστικούς καρχαρίες στις «Γοργόνες και Μάγκες». Μάθετε περισσότερα για τα μπαιν-μιξτ και δείτε φωτογραφικό υλικό από τα μπάνια του λαού παλαιότερων δεκαετιών εδώ.

Ο εν Ελλάδι παραθερισμός ως σήμερα

Στις επόμενες δεκαετίες, ελληνικό καλοκαίρι σημαίνει νησιά, rooms to let και greek kamaki, αλλά και διακοπές διαρκείας για κάθε οικογένεια. Τα πιο λαϊκά στρώματα επιλέγουν τα πατρικά τους σπίτια, τα χωριά τους ή τα φθηνά δωμάτια σε παραθαλάσσια θέρετρα για όλο το καλοκαίρι. Τα νησιά γνωρίζουν δόξες χάρη στο διεθνές jet set που τα επισκέπτεται, ιδιαίτερα στις δεκαετίες του ’60 και του ’70, οπότε και οι παγκοσμίου φήμης έλληνες κροίσοι φιλοξενούν διάσημους αστέρες. Οι πιτσιρικάδες της πόλης κατηφορίζουν προς τις κοντινές παραλίες, στοιβαγμένοι σε λεωφορεία, ενώ το ελληνικό κράτος θεσπίζει και τα κουπόνια κοινωνικού τουρισμού, μία ακόμη ένδειξη του αυτονόητου χαρακτήρα που έχουν πάρει οι εν ελλάδι διακοπές ως δικαίωμα.

Τα πράγματα αλλάζουν όσο ανεβαίνει το βιοτικό επίπεδο και όσο οι Έλληνες βρίσκουν διεξόδους, χάρη σε φθηνά αεροπορικά εισιτήρια και αξιοποίηση «χειμερινών» αργιών, σε προορισμούς του εξωτερικού. Έτσι, τα καλοκαιρινά τους ταξίδια διαρκούν λιγότερο, ενώ αναπτύσσονται περισσότερο οι εξειδικευμένοι τομείς τουρισμού (θρησκευτικός, εναλλακτικός, φυσιολατρικός, τρίτης ηλικίας, αγροτουρισμός κ.ο.κ.) Και μπορεί τα τελευταία χρόνια, οι έρευνες να κάνουν λόγο για αυξανόμενα ποσοστά όσων, λόγω κρίσης, δηλώνουν πως δεν θα κάνουν καθόλου διακοπές, αλλά οι εξορμήσεις στις κοντινές παραλίες επανέρχονται στο προσκήνιο, ενώ τα καταλύματα των νησιών γεμίζουν και πάλι ασφυκτικά με ξένους τουρίστες.

πηγή: in2life.gr

Τρίτη, 24 Ιουνίου 2014

Ο "βιβλιοφάγος του πεζοδρομίου"


Ο νεαρός της φωτογραφίας κάθεται στην Empire Road στην Νότια Αφρική και αντί να ζητιανεύει, παρέχει κριτικές βιβλίων. Συλλέγει βιβλία, τα διαβάζει και παρέχει κριτικές για όσους περνούν από εκεί. Αν σε κάποιον αρέσει η κριτική, προσπαθεί να του πουλήσει το βιβλίο. Έτσι καταφέρνει και βγάζει τα προς το ζην.

Διαβάστε (αγγλικά) την ιστορία του εδώ.

Ένα κινέζικο χωριό σε μια σπηλιά


Ανηφορίζοντας κανείς το τεράστιο Miao Room, 21 οικογένειες της μειονότητας Miao ζουν μέσα σε μια σπηλιά. Οι πρώτοι που κατοίκησαν στην σπηλιά, λένε οι ηλικιωμένοι, το έκαναν λόγω της πηγής που βρίσκεται εκεί μέσα. Πλέον στο σπήλαιο υπάρχει ένα γήπεδο μπάσκετ και ένα δημοτικό σχολείο. Ενα ολόκληρο χωριό στεγάζεται μέσα σε μια σπηλιά πλάτους 600 ποδιών και τα σπίτια είναι από μπαμπού και χωρίς στέγη. Το χωριό δέχεται πλέον τόσους πολλούς τουρίστες κάθε εβδομάδα που το κράτος πληρώνει τους κατοίκους της σπηλιάς να παραμείνουν εκεί και να μην μετοικίσουν.

από: Empire of the Rock: China’s Supercaves, National Geographic

Παράξενες ζωγραφιές του 19ου αιώνα δεινοσαύρων και άλλων εξαφανισμένων ζώων

Δυο αιώνες πριν, οι φυσιοδίφες άρχισαν να συνειδητοποιούν ότι τα τεράστια, απολιθωμένα οστά που έβρισκαν σε όλο τον κόσμο ανήκαν σε εξαφανισμένα ζώα. Πολλά εξαφανισμένα ζώα, τα οποία κάποτε κυριαρχούσαν στη Γη και πλέον είχαν μυστηριωδώς εξαφανιστεί. Οι εικασίες σχετικά με αυτά τα πλάσματα ήταν πολλές, με αποτέλεσμα τα σχέδια που θα δείτε παρακάτω.


Αποκαταστάθηκαν ερπετά από τα απομεινάρια των οποίων βρέθηκαν σε απολίθωμα στο Tilgate Forest του Σάσεξ. Πίνακας του George Scharf, μετά την έρευνα του Gideon Mantell. Ο Mantell εξέτασε μερικά απολιθωμένα δόντια το 1820 που ανήκαν σε ένα φυτοφάγο ερπετό. Αφού είδε τα δόντια από ένα ιγκουάνα, κακώς υπέθεσε ότι το ερπετό ήταν απλά μια γιγαντιαία σαύρα.


Ένα τοπίο της Κρητιδικής εποχής με Iguanodon του Gideon Mantell, από τον Josef Kuwasseg, 1851


Ένα Iguanodon και ένα Hyleosaurus, από τον Benjamin Waterhouse Hawkins, 1853


Γιγαντιαίες σαύρες και ορισμένα Pterosauria, από τον Benjamin Waterhouse Hawkins, 1853


Plesiosaurus και ιχθυόσαυρος, σε μια υδατογραφία από τον Benjamin Waterhouse Hawkins, 1853


Εικονογραφήσεις από το "La Terre avant le déluge" του Louis Figuier, 1863

Megatherium


Ιχθυόσαυρος και Plesiosaurus


Hylaeosaurus και Teleosaurus


Μάχη μεταξύ Iguanodon και Megalosaurus


Εικονογραφήσεις από το "Les animaux d'autrefois" του Victor Meunier, 1869

Palaeotherium


Anoplotherium


Deinotherium


Teleosaurus


Megalosaurus


Hylaeosaurus


Iguanodon


Pterodactylus


Rhamphorhynchus


Chirotherium

από: io9