Δευτέρα, 20 Οκτωβρίου 2014

Μερικές ακόμα περιπτώσεις ανθρώπων που καταδικάστηκαν για λυκανθρωπία


Η ιδέα ότι ένας άνθρωπος μεταμορφώνεται σε ένα επικίνδυνο ζώο είναι μέρος της λαογραφίας απ' όταν εφευρέθηκε η λαογραφία. Είναι πολύ δημοφιλές σήμερα, τουλάχιστον στην φαντασία, μιας και η μεταμόρφωση δημιουργεί υπέροχα ειδικά εφέ. Αλλά υπήρξαν πραγματικοί άνθρωποι σε διάφορα μέρη του κόσμου, που έμεινε στην ιστορία ως κανονικοί ή θύματα λυκανθρωπίας. Με άλλα λόγια, ήταν λυκάνθρωποι.



1589: Peter Stubbe

Ο Peter Stubbe ήταν γνωστός ως ο "λυκάνθρωπος του Bedburg". Το πραγματικό του όνομα μάλλον ήταν Griswold. Το "Stumpp" μάλλον προέρχεται από το γεγονός ότι δεν είχε αριστερό χέρι. Η μόνη πραγματική καταγραφή της περίεργης υπόθεσής του είναι υπό μορφή ενός μακάβριου φυλλαδίου που κυκλοφόρησε στη Γερμανία. Μόνο μια κατοπινή μετάφραση υπάρχει σήμερα. Κάποιοι αναφέρουν τον Stubbe ως έναν κατά συρροή δολοφόνο, ο οποίος δολοφόνησε και μερικές φορές έφαγε τα θύματά του σε μια περίοδο 25 ετών. Κατηγορήθηκε επίσης για αιμομιξία με την κόρη του, η οποία γέννησε ένα γιο τον οποίο δολοφόνησε. Υπάρχει επίσης η υποψία ότι ο Stubbe ήταν απλώς ένα θύμα για πολιτικούς σκοπούς, ή για να ηρεμήσουν όσοι είχαν τρομοκρατηθεί από δαίμονες που σκότωναν τους κατοίκους της μικρής πόλης.

Σε κάθε περίπτωση, ο Stubbe, στη δίκη, δήλωσε ότι είχε κάνει συμφωνία με το διάβολο και έλαβε μια μαγική ζώνη που τον μετέτρεπε σε λυκάνθρωπο, όταν την φορούσε. Ομολόγησε τη δολοφονία, την αιμομιξία και τον κανιβαλισμό. Η εκτέλεση του Stubbe έγινε στις 31 Οκτωβρίου του 1589 στο Bedburg και ήταν μια εξαιρετικά φρικιαστική διαδικασία. Πρώτα τον έδεσαν σε έναν τροχό και έγδαραν τη σάρκα του. Στη συνέχεια του έσπασαν τα χέρια και τα πόδια και τελικά τον αποκεφάλισαν. Στη συνέχεια, έκαψαν το σώμα του. Η φίλη του Stubbe (μια μακρινή συγγενής) και η κόρη του, και οι δύο κατηγορούμενες για αιμομιξία, βασανίστηκαν και αυτές και στη συνέχεια κάηκαν ζωντανές. Μετά τις εκτελέσεις, κρεμάστηκε ως επίδειξη για το κοινό το σώμα ενός πραγματικού λύκου, το κεφάλι του οποίου αντικαταστάθηκε με το κεφάλι του Stubbe ως προειδοποίηση για οποιονδήποτε άλλο ενδεχόμενο λυκανθρωπίας.


1598: Jacques Roulet

Ο Jacques Roulet ήταν γνωστός ως ο "ο λυκάνθρωπος του Ανζέ" ή "ο λυκάνθρωπος του Caud" από δυο κοντινές πολείς στη Γαλλία. Σύμφωνα με ένα αρχείο του 1865, ένας ακρωτηριασμένος έφηβος βρέθηκε στο δάσος και κοντά εντοπίστηκαν λύκοι. Εκεί κοντά, βρέθηκε και ο Roulet, τραυματισμένος και ημίγυμνος. Συνελήφθη και ομολόγησε το φόνο. Ο Roulet είπε ακόμη ότι είχε πάρει μια αλοιφή που τον μεταμόρφωσε σε λύκο και είχε δολοφονήσει και έφαγε ανθρώπους. Σε αντίθεση με άλλες περιπτώσεις, δεν είναι ξεκάθαρο αν ο Roulet βασανίστηκε και ο ίδιος δεν ομολόγησε καμία συμφωνία με το διάβολο. Ο Roulet καταδικάστηκε σε θάνατο για φόνο, λυκανθρωπία και κανιβαλισμό, αλλά μετά από προσφυγή κρίθηκε ως ψυχικά ασθενής και αντ' αυτού νοσηλεύτηκε σε ψυχιατρικό άσυλο για δύο χρόνια.


1573: Gilles Garnier

Στην πόλη Dole της Γαλλίας, μια σειρά από παιδιά εξαφανίστηκαν και αργότερα βρέθηκαν κατασπαραγμένα στο δάσος. Κατά τη διάρκεια του φθινοπώρου του 1572, οι κάτοικοι έπρεπε να βρουν τον υπεύθυνο της λυκανθρωπίας. Τον Νοέμβριο, μια ομάδα κυνηγιού συνάντησε ένα άγριο ζώο που είχε επιτεθεί σε ένα παιδί, και κάποιος αναγνώρισε ότι το θηρίο είχε χαρακτηριστικά που έμοιαζαν με τον τοπικό ερημίτη, Gilles Garnier. Μια εβδομάδα αργότερα, όταν ένα άλλο παιδί εξαφανίστηκε, ο Garnier και η σύζυγός του συνελήφθησαν. Πενήντα μάρτυρες κατέθεσαν εναντίον του Garnier και δικάστηκε. Ομολόγησε το κυνήγι, τη θανάτωση και το ότι έφαγε τα παιδιά που έμπαιναν στο δάσος και είπε ότι μοιραζόταν το κρέας με τη σύζυγό του. Τον Ιανουάριο του 1573, ο Garnier κάηκε στην πυρά, ως ένοχος για φόνο και κανιβαλισμό, μιας και τα παιδιά ήταν πιο εύκολο να πιαστούν παρά τα άγρια ​​ζώα. Η ομολογία της λυκανθρωπίας όμως μάλλον οφείλεται σε ψυχική ασθένεια ή βασανιστήρια.


1521: Pierre Burgot και Michel Verdun

Οι λυκάνθρωποι του Poligny ήταν τρεις άνδρες που κατηγορήθηκαν για λυκανθρωπία στη Γαλλία το 1521. Ο Michel Verdun συνελήφθη όταν βρέθηκε να στάζει αίμα (πιθανώς από κάποιο τραύμα) και με βασανιστήρια, όχι μόνο ομολόγησε ότι ήταν λυκάνθρωπος, αλλά ενέπλεξε και τους Pierre Bourgot και Philibert Montot. Ο Bourgot με τη σειρά του ομολόγησε, και είπε για μια ιστορία ότι είχε κάνει συμφωνία με τρεις μυστηριώδεις άνδρες ντυμένους στα μαύρα για να προστατεύσει τα πρόβατά του. Ο Bourgot είπε ότι αργότερα έμαθε ότι η συμφωνία συνεπαγόταν ότι απαρνιόταν το Θεό και το βάπτισμα. Είπε, στα χρόνια που ακολούθησαν, ότι ο Michael Verdun του έδωσε μια αλοιφή που τον μετέτρεπε σε λύκο, και μαζί σκότωσαν τουλάχιστον δύο παιδιά. Δεν είναι σαφές κατά πόσον ο Philibert Montot ομολόγησε, αλλά εκτελέστηκε μαζί με τους άλλους δύο κατηγορούμενους για λυκανθρωπία.


1685: Ο λύκος του Ansbach

Μια διαβόητη περίπτωση λυκανθρωπίας, επρόκειτο για έναν πραγματικό λύκο. Το 1685, το Πριγκιπάτο του Ansbach ήταν μέρος της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και πλέον περιοχή στη Γερμανία. Ένας λύκος που έτρωγε ανθρώπους, ξεκίνησε από τα ζώα και στη συνέχεια άρχισε να επιτίθεται και σε ανθρώπους. Οι πολίτες νόμιζαν ότι ήταν επρόκειτο για λυκάνθρωπο, τον οποίο κατονόμαζαν ως τον πρώην (και μισητό) δήμαρχό τους. Σε μια γιορτή με κυνήγι, τα σκυλιά οδήγησαν τον λύκο σε ένα πηγάδι, όπου και σκοτώθηκε. Πιστεύοντας ακόμα ότι ήταν λυκάνθρωπος, οι πολίτες έκοψαν τη μύτη του λύκου, τον έντυσαν με ανδρικά ρούχα, του έβαλαν ανθρώπινη μάσκα και τον κρέμασαν από ένα στύλο. Το σφάγιο αργότερα μεταφέρθηκε σε ένα τοπικό μουσείο.


1044: Ο Vseslav του Polotsk

Ο Vselav ήταν ο κυβερνήτης του, μια περιοχή που τώρα είναι μέρος της Λευκορωσίας, από το 1044 ως το 1101. Η ιστορία τον καταγράφει ως έναν ισχυρό ηγέτη και πολεμιστή, αλλά και ως -όπως δήλωσε ο ίδιος- μάγο. Στη ρωσική λογοτεχνία, αποκαλείται Vseslav ο Μάγος. Στα λαϊκά παραμύθια καθιερώθηκε ως λυκάνθρωπος αμέσως μετά το θάνατό του. Αυτή η φήμη καταγράφηκε σε ένα ποίημα του 12ου αιώνα, την "ιστορία της Εκστρατείας του Ίγκορ". Σε αυτό, ο πρίγκιπας πολεμάει από πόλη σε πόλη σαν λύκος.


1651: Hans ο λυκάνθρωπος

Τον 17ο αιώνα στην Εσθονία, έγιναν μια σειρά από δίκες μαγισσών και λυκάνθρωπων εναντίον δεκάδων ατόμων που κατηγορήθηκαν για υπερφυσικά εγκλήματα. Ένας 18χρονος ονόματι Hans καταδικάστηκε τόσο για λυκανθρωπία όσο και για μαγεία. Παραδέχτηκε ότι ήταν λυκάνθρωπος για δύο χρόνια, αλλά αρνήθηκε να κάνει συμφωνία με το διάβολο. Ο Hans είπε μια ιστορία ότι τον δάγκωσε ένας άνδρας ντυμένο στα μαύρα, που αργότερα αποδείχθηκε ότι ήταν λυκάνθρωπος. Το δικαστήριο αποφάσισε ότι ο Hans είχε κάνει μια σατανική συμφωνία, η οποία τον έκρινε ένοχοι για μαγεία. Ο έφηβος φυσικά θανατώθηκε.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου