Πέμπτη, 16 Αυγούστου 2018

7 χαμένοι ιστορικοί θησαυροί που ίσως δε δούμε ποτέ

Επιχρωματισμένη φωτογραφία του αρχικού Κεχριμπαρένιου Δωματίου το 1931 - πηγή

Μερικοί από τους πιο διάσημους θησαυρούς της ιστορίας εξακολουθούν να λείπουν. Μεταξύ αυτών είναι και ένα από τα πιο εκθαμβωτικά δωμάτια που έγιναν ποτέ, ένα γιγαντιαίο κίτρινο διαμάντι και το έργο της διάσημης Ελληνίδας ποιήτριας Σαπφούς.



Το Κεχριμπαρένιο Δωμάτιο στο Παλάτι της Αικατερίνης (φωτογραφία πάνω)
Το Κεχριμπαρένιο Δωμάτιο σχεδιάστηκε τον 18ο αιώνα από τον Γερμανό γλύπτη Andreas Schlüter και τον Δανό καλλιτέχνη του κεχριμπαριού Gottfried Wolfram, και δωρίστηκες στη Ρωσία το 1716. Κομψά διακοσμημένα σε πετράδια, επιχρυσωμένους τοίχους και, φυσικά, κομμάτια κεχριμπαριού, μερικές φορές αποκαλείται το "Όγδοο θαύμα του κόσμου".

Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, όταν ο γερμανικός στρατός πλησίασε την Αγία Πετρούπολη, οι επιμελητές της Παλατιού ήξεραν ότι έπρεπε να κρύψουν τον θησαυρό. Προσπάθησαν να τον χωρίσουν, αλλά το κεχριμπάρι κατέρρευσε στα χέρια τους. Έτσι, το έκρυψαν πίσω από ταπετσαρίες. Οι Γερμανοί στρατιώτες βρήκαν το δωμάτιο, το έσπασαν σε κομμάτια, το συσκεύασαν σε κιβώτια και το μετέφεραν στην πόλη Καινιξβέργη (Königsberg), το σημερινό Καλίνινγκραντ που τότε ανήκε στη Γερμανία. Για ένα διάστημα, το δωμάτιο εγκαταστάθηκε στο μουσείο του κάστρου της πόλης. Έπειτα όμως, η πορεία του γίνεται ασαφής. Μερικοί πιστεύουν ότι καταστράφηκε από τους βομβαρδισμούς του πολέμου, ενώ άλλοι πιστεύουν ότι είναι ακόμα κρυμμένος κάπου. Παρά τις κατά περιόδους αναφορές ότι βρέθηκαν -και τις επαληθευμένες αναφορές για κάποια απομεινάρια που εμφανίστηκαν το 1997- το μεγαλύτερο μέρος του εξακολουθεί να λείπει. Το 2003 παρουσιάστηκε μια ανακατασκευή της δωματίου κοντά στην Αγία Πετρούπολη, ώστε οι επισκέπτες να μπορούν να δουν τουλάχιστον τη χαμένη δόξα του.


Τα ποιήματα της Σαπφούς

Τοιχογραφία από την Πομπηία - πηγή

Οι αρχαίες πηγές δηλώνουν ότι η Ελληνίδα ποιήτρια Σαπφώ έγραψε εννέα τόμους, αλλά μόνο μερικά ποιήματά της επιβιώνουν. Μερικά περιέχουν μόνο λίγες γραμμές, αλλά δείχνουν το πάθος στο έργο της. Πολλά από αυτά τα κομμάτια επιβιώνουν χάρη στη δημοτικότητά της στην αρχαιότητα, αφού η γραφή της αναφέρεται συχνά σε άλλες πηγές.

Ίσως και να υπάρχουν περισσότερος από το έργο του Σαπφούς για να ανακαλύψουμε. Μια ανασκαφή στα τέλη του 19ου αιώνα προς τις αρχές του 20ου, σε μια χωματερή στην αρχαιολογική θέση Οξύρρυγχο της Άνω Αιγύπτου, έφερε στο φως πολύτιμα κομμάτια από τα ποιήματά της. Με κάποια τύχη, ίσως εξακολουθούν να υπάρχουν διάσπαρτα απομεινάρια των ποιημάτων της.


Το Διαμάντι της Φλωρεντίας

Γυάλινο αντίγραφο του Διαμαντιού - πηγή

Σύμφωνα με το μύθο, ο Κάρολος ο Ριψοκίνδυνος, Δούκας της Βουργουνδίας, κουβαλούσε αυτό το κίτρινο διαμάντι των 132,27 καρατίων στη Μάχη της Νανσύ το 1477 ως φυλαχτό. Ο θησαυρός δεν τον προστάτευσε καθόλου και έπεσε στη μάχη, μαζί με το στολίδι του. Το ακρωτηριασμένο πτώμα του λέγεται ότι αργότερα ανασύρθηκε από το πεδίο της μάχης, αλλά το διαμάντι χάθηκε. Υποτίθεται ότι το μάζεψε ένας ρακοσυλλέκτης ο οποίος το πούλησε για δύο φράγκα επειδή σκέφτηκε ότι ήταν απλά... γυαλί.

Ωστόσο, τη δεκαετία του 1920, ο ιστορικός τέχνης Nello Tarchiani έκανε μια έρευνα αρχείου και αποκάλυψε ότι το διαμάντι πιθανότατα δεν είχε καμία σχέση με τον δούκα. Ο πολύτιμος λίθος είχε προέλθει από τη νότια Ινδία, όπου παρέμενε μέχρι που οι Πορτογάλοι κατέλαβαν την περιοχή, το 1500. Λίγο αργότερα, βρέθηκε στην Ευρώπη, στα χέρια μερικών επιφανών ιδιοκτήτων, μεταξύ των οποίων και ο Φερδινάνδος Α' των Μεδίκων, ο δούκας της Τοσκάνης, το 1601. Βρισκόταν στο θησαυροφυλάκιο των Μεδίκων στη Φλωρεντία, απ' όπου πήρε το όνομά του, το Διαμάντι της Φλωρεντίας -και πιθανότατα τη γυαλάδα του.

Όταν η Άννα Μαρία Λουίζα των Μεδίκων, η τελευταία της οικογένειας των Μεδίκων, πέθανε το 1743, το διαμάντι δεν ήταν στο θησαυρό που κληροδότησε η ίδια στη πολιτεία της Τοσκάνης. Αντίθετα, ο Φραγκίσκος Στέφανος της Λορένης -ο οποίος αργότερα έγινε Φραγκίσκος Α' της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας- το αγόρασε για τη γυναίκα του, την αυτοκράτειρα Μαρία Θηρεσία, την τελευταία του οίκου των Αψβούργων. Για λίγο καιρό, το διαμάντι έγινε μέρος των κοσμημάτων της Βιέννης. Όταν η Αυστροουγγρική αυτοκρατορία κατέρρευσε μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, το διαμάντι, όπως πιστεύεται, μεταφέρθηκε στην Ελβετία από τον τελευταίο αυτοκράτορα, τον Κάρολο Α'.

Υπάρχουν πολλές θεωρίες για την εξαφάνισή του διαμαντιού, συμπεριλαμβανομένου ότι πουλήθηκε από τον εξόριστο αυτοκράτορα και ίσως γι' αυτό να κόπηκε σε μικρότερα πετράδια. Άλλοι πιστεύουν ότι εκλάπη και μεταφέρθηκε στη Νότια Αμερική. Όπως και να έχει, τα ίχνη του παραμένουν ένα μυστήριο.


Αυγά Φαμπερζέ

Η φωτογραφία της αντανάκλασης του αυγού "Cherub with Chariot" - πηγή

Το θρυλικός Οίκος Φαμπερζέ ήταν κάποτε το μεγαλύτερο κοσμηματοπωλείο στη Ρωσία, που απασχολούσε 500 σχεδιαστές και τεχνίτες οι οποίοι μετέτρεπαν τα πάντα, από ρολόγια και ταμπακιέρες, σε ευαίσθητα και περίτεχνα έργα τέχνης. Το πιο φημισμένο επίτευγμα του οίκου είναι η σειρά με τα πασχαλινά αυγά που παρήγαγε για τους τσάρους Αλέξανδρο Γ' και Νικόλαο Β', τα οποία έδωσαν ως δώρα στις συζύγους και τις μητέρες τους. Κάθε αυγό περιείχε μια έκπληξη, από το Αυγό του Υπερσιβηρικού Σιδηρόδρομου (με μια αμαξοστοιχία από χρυσό και πλατίνα) μέχρι το Αυγό Bay Tree (σε σχήμα δέντρου, με ένα μηχανικό πουλί που κελαηδάει και αναδύεται από τα κλαδιά του). Μετά την ανατροπή και την εκτέλεση της οικογένειας των Ρομανόφ από τη Ρωσική Επανάσταση, οι νέοι Σοβιετικοί ηγέτες πήραν τα αυγά. Ο Λένιν ενδιαφέρθηκε να τα διατηρήσει ως πολιτιστική κληρονομιά, αλλά ο Στάλιν τα είδε ως οικονομικούς πόρους και τα αυγά πουλήθηκαν. Από τα 50 αυτοκρατορικά αυγά (όπως είναι γνωστά τα αυγά που δημιουργήθηκαν για τους τσάρους), λείπουν επτά.

Οι πληροφορίες για τα χαμένα αυγά είναι ελάχιστες. Υπάρχουν λίγες φωτογραφίες -η μόνη εικόνα που έχουμε για ένα από τα αυγά, το "χερουβείμ και άμαξα", είναι μια αντανάκλαση στο τζάμι μιας θήκης. Το 2012, κάποιος, ο οποίος αγόρασε κάτι που σκέφτηκε ότι ήταν ένα απλό μαραφέτι, έψαξε στο διαδίκτυο για το όνομα που υπήρχε σε ένα μικρό ρολόι στο εσωτερικό του. "Vacheron Constantin". Ανακάλυψε ότι το μπιχλιμπίδι -που αγοράστηκε για 14.000 δολάρια- ήταν το Τρίτο Αυτοκρατορικό Αυγό -παραγγελία του Αλέξανδρου Γ' για τη γυναίκα του, Μαρία Φεοντόροβνα, για το Πάσχα του 1887- ένα από τα χαμένα αυτοκρατορικά αυγά, αξίας 33 εκατομμυρίων δολαρίων.


Τα κοσμήματα του στέμματος της Ιρλανδίας

Η εικόνα δημοσιεύτηκε από την Βασιλική Χωροφυλακή της Ιρλανδίας και την Μητροπολιτική Αστυνομία του Δουβλίνου μετά την κλοπή - πηγή

Στις 6 Ιουλίου του 1907, ανακαλύφτηκε ότι τα εμβλήματα του Grand Master of the Order of St. Patrick -που αναφέρονται ως "Crown Jewels of Ireland"- έλειπαν. Τα ακριβά κομμάτια -ένα διαμάντι αστέρι και μια κονκάρδα, είχαν παρουσιαστεί στο τάγμα των ιπποτών το 1830. Επιπλέον, πέντε κολάρα των Ιπποτών του Τάγματος είχαν εξαφανιστεί.

Ίσως η ασφάλεια να ήταν λίγο χαλαρή. Το 1903, είχε κατασκευαστεί ένα θησαυροφυλάκιο στο Κάστρο του Δουβλίνου. Όμως, το χρηματοκιβώτιο που θα προστάτευε τα κοσμήματα ήταν πολύ μεγάλο για να χωρέσει από την πόρτα, οπότε τοποθετήθηκε σε μια αίθουσα βιβλιοθήκης.

Αμέσως άρχισε μια έρευνα, αλλά ακόμα και σήμερα η υπόθεση δεν έχει λυθεί. Υπάρχει μία φήμη ότι η έρευνα σταμάτησε κατόπιν εντολών του Εδουάρδου Ζ' του Ηνωμένου Βασιλείου, επειδή κατέληξε να ακουμπάει ένα σεξουαλικό σκάνδαλο στο Κάστρο του Δουβλίνου. Ένας από τους κορυφαίος υπόπτους ήταν ο Francis Shackleton, βοηθός στο κάστρο και αδελφός του φημισμένου εξερευνητή σερ Έρνεστ Χένρι Σάκλετον. Κάποιοι λένε ότι ίσως προσπάθησε να συγκεντρώσει χρήματα για την εξερευνητική αποστολή του αδελφού του.


Έργα τέχνης από το Μουσείο Ιζαμπέλα Στούαρτ Γκάρντνερ

Κενά κάδρα στο Μουσείο - πηγή


Νωρίς το πρωί της 18ης Μαρτίου του 1990, οι φρουροί του μουσείου Ιζαμπέλα Στούαρτ Γκάρντνερ, στη Βοστώνη των ΗΠΑ, άνοιξαν τις πόρτες σε δύο άνδρες που ισχυρίστηκαν ότι ήταν αστυνομικοί. Μόλις μπήκαν μέσα, οι άντρες έδεσαν τους φρουρούς και αποκάλυψαν την αληθινή πρόθεσή τους: να κλέψουν τέχνη. Ξεκίνησαν με 13 έργα, αξίας 500 εκατομμυρίων δολαρίων, τη μεγαλύτερη κλοπή τέχνης στον κόσμο.

Εκλάπησαν έργα των Βερμέερ, Ρέμπραντ, Ντεγκά και Μανέ, όπως και ένας χάλκινος αετός από την κορυφή μιας ναπολεόντιας σημαίας και ενός αρχαίου κινέζικου ποτηριού. Τα μέρη όπου ήταν οι κλεμμένοι πίνακες, παραμένουν μέχρι και σήμερα κενά, υπενθύμιση ότι οι διαρρήκτες παραμένουν ελεύθεροι. Το FBI θεωρεί ότι οι πίνακες έχουν φτάσει στους κύκλους οργανωμένου εγκλήματος στη Φιλαδέλφεια, αλλά δεν έχει κάποιο στοιχείο από το 2003. Επί του παρόντος, η ανταμοιβή για πληροφορίες που θα οδηγήσουν στην ανακάλυψη των έργων είναι 10 εκατομμύρια δολάρια.


Το Honjō Masamune

Ένα από τα σπαθιά του Masamune - πηγή

Στο τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, οι πολίτες στην Ιαπωνία έπρεπε να στραφούν σε ιδιωτικά όπλα, συμπεριλαμβανομένων ιστορικών κομματιών. Ανάμεσά τους ήταν ένα από τα πιο διάσημα σπαθιά που έγιναν ποτέ: το Honjō Masamune της περιόδου Καμακούρα (1185 – 1333). Το σπαθί δημιουργήθηκε από τον Masamune -ο οποίος έζησε γύρω στα 1260-1340 και συχνά θεωρείται ο μεγαλύτερος κατασκευαστής σπαθιών της Ιαπωνίας- και ήταν διάσημο για τη δύναμή και την τέχνη του.

Ο τελευταίος ιδιοκτήτης του ήταν ο Tokugawa Iemasa, ο οποίος πήγε το Honjō Masamune -μαζί με άλλα σπαθιά της κληρονομιάς του- στο αστυνομικό τμήμα του Τόκιο, σύμφωνα με τις διαταγές των Συμμάχων. Τα σπαθιά δόθηκαν σε κάποιον από τις στρατιωτικές δυνάμεις του Δυτικού Ειρηνικού και από τότε, εξαφανίστηκαν. Μερικά σπαθιά μεταφέρθηκαν στις ΗΠΑ από Αμερικανούς στρατιώτες, ενώ άλλα λιώθηκαν ή πετάχτηκαν στη θάλασσα. Η τύχη του Honjō Masamune είναι άγνωστη.

από: mental floss

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου