Κυριακή, 30 Ιουνίου 2013

Τα απόκοσμα "φέρετρα των νεράιδων" στο "Θρόνο του Αρθούρου"


Το Εδιμβούργο, μερικές φορές αποκαλείται Αθήνα του Βορρά, είναι τόσο μαγευτικό όσο και τραγελαφικό. Υπάρχουν γοητευτικές ιστορίες πιστών σκύλων και νεράιδων που αναμιγνύονται με μάγισσες, δολοφονίες και βασανιστήρια.

Ωστόσο, η πραγματικότητα της ιστορίας της πόλης είναι πιο ελκυστική και τρομακτική από κάθε παραμύθι. Μια πόλη θαμμένη κάτω από μια άλλη πόλη, μια πόλη φαντασμάτων, εκατοντάδων πτωμάτων, φορέων της πανούκλας. Ιστορίες με φαντάσματα υπάρχουν παντού τριγύρω. Κάθε δρόμος προσφέρει ιστορίες καταστροφής και θανάτου.


Η φωτεινή και πολύβουη πρωτεύουσα έχει πολλές άγνωστες ιστορίες, που μόνο το ηφαίστειο στα ανατολικά -που πλέον ονομάζεται Θρόνος του Αρθούρου (φωτογραφία πάνω)- έχει δει. Στον λόφο έχουν εντοπιστεί κατεστραμμένα κάστρα και υπάρχουν θρύλοι για τον βασιλιά Αρθούρο.

Το 1836 ανακαλύφθηκε ένα από τα μυστήρια του Εδιμβούργου από μια ομάδα αγοριών που έπαιζαν στην περιοχή ενώ κυνηγούσαν λαγούς. Τα μικρά παιδιά έκαναν μια εκπληκτική ανακάλυψη που ήταν κρυμμένη σε μια ρωγμή στη βραχώδη επιφάνεια του λόφου.

Θαμμένα κάτω από πλάκες σχιστόλιθου σαν να πρόκειται για μεμονωμένους τάφους, βρέθηκαν 17 μικροσκοπικά φέρετρα, που το καθένα περιέχει ένα μικρό σκαλιστό ειδώλιο με σάβανα. Τα αποκαλούν "φέρετρα των νεράιδων" και έχουν κάνει τους ιστορικούς να τσακώνονται από την ανακάλυψη τους.

Τα φέρετρα προκαλούν πολλά ερωτήματα. Ποιος τα έβαλε εκεί, πότε και γιατί. Τι σημαίνουν; Δυστυχώς, ακόμα και σήμερα είναι γνωστό ότι και τότε που ανακαλύφθηκαν. Ακόμη και η θέση τους στη χαραμάδα που ήταν θαμμένα είναι στο περίπου γνωστή.

Οι εφημερίδες εκείνης της εποχής, όπως η Scotsman, έγραφαν για μάγισσες που τα έθαψαν ως σκοτεινό ξόρκι, ενώ άλλοι υποστήριξαν ότι αντιπροσώπευαν ναύτες που χάθηκαν στη θάλασσα.


Η πιο δημοφιλής θεωρία, ωστόσο, είναι ότι τα ειδώλια αυτά αντιπροσωπεύουν τα 17 γνωστά θύματα των κατά συρροή δολοφόνων William Burke και William Hare (εικόνα πάνω). Θα μπορούσαν αυτά τα μακάβρια είδωλα να είναι απλά μια προσπάθεια να δοθούν στα θύματα ο τόπος αναπαύσεως που οι Burke και Hare τους αρνήθηκαν;

Τα φέρετρα και το περιεχόμενο τους πλέον είναι National Museum of Scotland, μόνο 8 υπάρχουν πλέον, καθώς όπως έγραφε και η Scotsman το 1836, "μερικά καταστράφηκαν από τα αγόρια καθώς πίστευαν πως ήταν άνευ σημασίας μικροπράγματα".

Το Τοίχος των Δακρύων στο όρος Waialeale της Χαβάης


Το όρος Waialeale (ή Wai'ale'ale) είναι ένας ηφαιστειακός κρατήρας και το δεύτερο υψηλότερο σημείο του νησιού Kauai στα νησιά της Χαβάης. Στην γλώσσα της Χαβάης, "Wai'ale'ale" σημαίνει "κυματιστό νερό" ή "νερό που ξεχειλίζει". Με μέσο όρο βροχοπτώσεων πάνω από 11,500 χιλιοστά από το 1912 -ρεκόρ τα 17,300 χιλιοστά το 1982- η κορυφής του είναι μία από τις πιο υγρές στη γη. Καθώς αυτές οι βροχοπτώσεις κατεβαίνουν από ύψος περίπου 1500 μέτρων, σχηματίζουν αναρίθμητα ρυάκια. Κάποιο σημείο στο όρος ονομάζεται "Τοίχος των Δακρύων" επειδή υπάρχουν τόσοι πολλοί καταρράκτες που μοιάζει με σαν να κλαίει το βουνό!





Δύο λέξεις που μαζί σε μία πρόταση προκαλούν στον άλλο απίστευτο σασπένς


Έχουν κατά καιρούς κυκλοφορήσει διάφοροι μύθοι για την προέλευση του «ανέκδοτου» των δύο λέξεων που είναι αρκετές για να προκαλέσουν την ακαριαία κορύφωση της αγωνίας και του σασπένς σε οποιοδήποτε άνθρωπο.

Σάββατο, 29 Ιουνίου 2013

Σάμος: Ιερά Μονή Παναγιάς Σπηλιανής

I.M. Panagia Spiliani

Στο λόφο πάνω από το Πυθαγόρειο, βρίσκεται η έξοδος του Ευπαλινείου ορύγματος, το αρχαίο Θέατρο και η Ιερά μονή της Παναγιάς της Σπηλιανής.

I.M. Panagia Spiliani

Το σπήλαιο της Παναγιάς Σπηλιανής είναι ένα σπήλαιο-όρυγμα (σπήλαιο εκκλησιά). Οι διαστάσεις του ορύγματος είναι 120x36 μέτρα, βάθος 8,5 μέτρα, βρίσκεται σε υψόμετρο 109 μέτρων και ερευνήθηκε για πρώτη φορά από τον Ι. Πετρόχειλος 7/1952.

I.M. Panagia Spiliani

Κατεβαίνοντας τα σκαλιά αν κοιτάξουμε δεξιά και αριστερά θα παρατηρήσουμε το τεχνικό κόψιμο της πέτρας. Πιο βαθιά παρατηρούμε τις κολώνες που άφηναν για να στηρίζεται η οροφή. Οι σταλακτίτες είναι ελάχιστοι.

I.M. Panagia Spiliani

Πιθανόν εδώ να στεγάστηκε και το φημολογούμενο Μαντείο της Σίβυλλα ΦΥΤΩ το 600-500 π.Χ. Αυτό είχε μαντέψει και τη μετάβαση του φιλόσοφου Πυθαγόρα στην Κάτω Ιταλία και την εξέλιξή του.

I.M. Panagia Spiliani

Γνωστό είναι επίσης ότι έχει χρησιμοποιηθεί ως προχριστιανικός λατρευτικός χώρος.

I.M. Panagia Spiliani
Το Πυθαγόρειο από την Ι.Μ.

κείμενο: samos-caves.com

10 πράγματα για τους μονόκερους


Το ότι οι μονόκεροι ήταν μυθικά όντα δεν σημαίνει ότι δεν επηρέασαν την Ιστορία.

Σουρεαλιστικά τοπία φωτισμένα με φακό LED από τον Harold Ross


Ο φωτογράφος Harold Ross με τη χρήση λεπτεπίλεπτων τεχνικών φωτισμού δημιουργεί σουρεαλιστικά τοπία αργά τη νύχτα. Ο φωτογράφος χρησιμοποιεί LED φακούς και άλλα είδη φωτισμού για να φωτίσει επιλεκτικά για να φωτίσει επιλεκτικά διάφορες περιοχές σε κάθε, μια διαδικασία που την αποκαλεί "light sculpting" (γλυπτική με φως). Το αποτέλεσμα είναι σκηνές που μοιάζουν σαν να είναι ψηφιακά επεξεργασμένες.







Ο Ross δίνει και μαθήματα light painting στο blog του.

Το διήγημα που έγινε Tattoo, λέξη προς λέξη σε 553 σώματα


Η Αμερικανίδα συγγραφέας αποφάσισε να κάνει το όνειρο της πραγματικότητα. Ποιο ήταν αυτό; Να δημιουργήσει μια ζωντανή, κινούμενη νουβέλα.

Το όνειρο της θα έπαιρνε κυριολεκτικά, σάρκα και οστά μόνο με έναν τρόπο. Οι 2095 λέξεις του διηγήματος, θα έπρεπε να αποτυπωθούν με τατουάζ σε ισάριθμα ανθρώπινα σώματα.

Κάπως έτσι, δέκα χρόνια πριν, εν έτη 2003 άρχισε μέσω διαδικτύου και social media να αναζητά εθελοντές για να δει τις λέξεις της να ταξιδεύουν ανά τον κόσμο. Παράξενο, ιδιόμορφο και σίγουρα πρωτότυπο project από μια συγγραφέα που αποφάσισε να έρθει πιο κοντά με αυτό τον τρόπο με το ετερόκλητο κοινό της.


Το project Skin: A Mortal Work of Art, ξεκίνησε λοιπόν τον Αύγουστο του 2013 και συνεχίζεται ακόμα.

Το κείμενο της δεν τυπώθηκε σαν βιβλίο προς πώληση και εμπορική χρήση, αλλά κάθε λέξη του ήταν προορισμένη να γίνει tattoo στα σώματα εθελοντών και θαυμαστών της συγγραφέως.

Στo επίσημο site του project υπάρχουν μάλιστα αναλυτικές οδηγίες για το πως μπορεί κάποιος να γίνει εθελοντής και να πραγματοποιήσει το τατουάζ του, βήμα προς βήμα.

Σε πρώτη φάση, ο επίδοξος "φορέας" της λέξης, στέλνει την αίτηση του και λαμβάνει προσωπική απάντηση από την ίδια τη Jackson, σχετικά με τη λέξη την οποία θα πρέπει να "χτυπήσει" στο σώμα του.


Shelley Jackson- Skin από CDemo83

Η λεπτομέρεια που κάνει τη διαφορά, είναι ότι ο ενδιαφερόμενος δεν έχει τη δυνατότητα να διαλέξει τη λέξη της προτίμησης του που θα κουβαλάει πάνω του για το υπόλοιπο της ζωής του. Έχει όμως τη δυνατότητα να μην πάρει μέρος στο project, αν δεν του αρέσει η λέξη που θα επιλέξει γι' αυτόν η συγγραφέας.

Το κάθε άτομο έχει δικαίωμα αίτησης μονάχα μία φορά. Κανείς δεν έχει το δικαίωμα να κάνει tattoo περισσότερες από μία λέξεις του διηγήματος. Στη συνέχεια, κάθε εθελοντής στέλνει φωτογραφίες και βίντεο με το tattoo υλοποιημένο και παίρνει από την συγγραφέα δωρεάν ένα τυπωμένο αντίτυπο της τελικής εκδοχής του διηγήματος.

Μέσα στα δέκα χρόνια που έχουν μεσολαβήσει από το ντεμπούτο του "Skin", η Shelley Jackson έχει λάβει πάνω από 10.000 αιτήσεις. Από αυτές, έγιναν δεκτές μέχρι σήμερα οι 1871. Από αυτές, οι 553 λέξεις έχουν γίνει πραγματικά tattoo. Μέχρι τις 2095 υπάρχει πάντως ακόμα μέλλον.

Ωστόσο, αν στην περίπτωση της Jackson, το "λακωνίζειν (στα τατουάζ), εστί φιλοσοφείν", στην περίπτωση του B. Rose από την Minneapolis τα πράγματα είναι ολίγον τι διαφορετικά.

Ο νεαρός αποφάσισε να γράψει ολόκληρο διήγημα 880 λέξεων στην πλάτη του, δικής του έμπνευσης, αφιερωμένο στις μηχανές, τη μεγάλη του αγάπη.

"Χρειάζονταν επιμονή και υπομονή και από τις δύο πλευρές για να πάνε όλα καλά. Τελικά μας πήρε τέσσερις ημέρες μέχρι να ολοκληρωθεί το κείμενο και μπορώ να σας πω ότι όλα ήταν πιο εύκολα από ό,τι τα περίμενα. Βέβαια, δεν είχα ξανακάνει κάτι παρόμοιο για να ξέρω", δήλωσε ο tattoo artist που ανέλαβε το δύσκολο εγχείρημα.

Για του λόγου το αληθές:


πηγή: Ineradicablestain, enotes.com
από: news247.gr

Παρασκευή, 28 Ιουνίου 2013

Το Πυροβολικό της Αποκάλυψης: Atomic Annie, το πρώτο και μοναδικό πυρηνικό πυροβόλο


Κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου πολλά ήταν τα υπερ-όπλα που κατασκευάστηκαν από τις δυο υπερδυνάμεις, αλλά το πυρηνικό κανόνι ήταν ιδιαίτερα ανησυχητικό. Το τεράστιο πυροβόλο μπορούσε να ρίξει πυρηνική βόμβα σε απόσταση 20 μιλίων, εξαφανίζοντας με τη μια, μια ολόκληρη εχθρική διμοιρία.

Ευτυχώς, έβαλλε μόνο μια φορά. Αλλά ο γίγαντας των 85 τόνων, 25 μέτρων μήκους και με κάννη 3 μέτρα διατηρείται ακόμη, στο στρατόπεδο Fort Sill στο Lawton της Οκλαχόμα.


Το όπλο εξελίχθηκε στα 1950 και για οκτώ χρόνια από τους Αμερικανούςμε και το πρωτότυπο παρουσιάστηκε στον πρόεδρο Αϊζενχάουερ. Στις 25 Μαΐου του 1953, στις 08:31 πμ, πάνω από 3.000 στρατιωτικοί παρατηρητές παρακολούθησαν από απόσταση 4,5 χλμ την πρώτη πυρηνική βολή στο πεδίο βολής της ερήμου της Νεβάδα.

Εννιά δευτερόλεπτα αργότερα και 7 μίλια πιο μακριά, "το κέλυφος που θα μπορούσε να εξαφανίσει μια εχθρική μεραρχία εξερράγη στο στόχο ισχύ ίση με 15.000 τόνους TNT," στέλνοντας θραύσματα σε απόσταση 150 μέτρων.


Μετά την επιτυχημένη δοκιμή, παρήχθησαν 20 τέτοια κανόνια, με κόστος το καθένα 800.000 δολαρίων. Στάλθηκαν στην Ευρώπη και την Κορέα, αλλά ποτέ δεν χρησιμοποιήθηκαν. Μόνο οχτώ υπάρχουν πλέον, ανάμεσα τους και το μόνο που έβαλλε, την Atomic Annie στο Fort Sill. Η ιστορία της αυθεντικής Atomic Annie έχει μια μακάβρια πελυρά συνδυασμένη με το "αδελφό" πυροβόλο, τον "Sad Sack." Όταν ανακαλύφτηκε πως ο Sad Sack βρισκόταν αντί της Atomic Annie στο Fort Sill, το μοναδικό όπλο που έβαλλε βρέθηκε στην Γερμανία. Αλλά καθώς το μετέφεραν έπεσε από έναν ορεινό δρόμο και σκότωσε δυο στρατιώτες. Ο Sad Sack, μεταφέρθηκε στο Smithsonian, και από το 1964 η Atomic Annie βρίσκεται στο Fort Sill.




φωτογραφίες: atlasobscura.com

Τα μνημειώδη σχέδια του Ikeda Manabu!


Το έργο του Ιάπωνα καλλιτέχνη Ikeda Manabu είναι σχεδόν αδύνατο! Ένα κενό χαρτί-καμβάς μεγαλύτερος μεγαλύτερο από οποιονδήποτε άλλο, ένα μικρό ακρυλικό μολύβι και άπειρες μέρες να τον γεμίσει. Ο Manabu εργάζεται σε μια μικρή επιφάνεια για οκτώ ώρες την ημέρα, συχνά για χρόνια, σε ένα ενιαίο σχέδιο που κυριαρχεί τελικά σε έναν ολόκληρο τοίχο. Η παραδοσιακή ιαπωνική τέχνη συνδυάζεται με παραμορφωμένες ρίζες δέντρων, σμήνη πουλιών και ψάρια μέσα στο νερό ή την ατμόσφαιρα σε μια πλήρη οπτική κακοφωνία που με κάποιο τρόπο οδηγεί σε μια συνεκτική εικόνα. Το πιο απίστευτο είναι πως ο Manabu δεν έχει ιδέα πως θα είναι το έργο στο τέλος.






10 πράγματα που πρέπει κανείς να ξέρει για το Ημερολόγιο της Άννα Φρανκ


66 χρόνια πριν, εκδόθηκαν οι απλές, καθημερινές σκέψεις ενός μικρού κοριτσιού. Αλλά δεν ήταν και τόσο καθημερινές. Ήταν οι σκέψεις της Άννα Φρανκ, ενός 13χρονου κοριτσιού, που μπόρεσαν να κάνουν τον κόσμο να καταλάβει πως είναι να κρύβεται κανείς με την ελπίδα να επιβιώσει από τους Ναζί. Το ημερολόγιό της πούλησε πάνω από 30 εκατομμύρια αντίτυπα και έχει μεταφραστεί σε 67 γλώσσες.

Πέμπτη, 27 Ιουνίου 2013

Ένα νεκροταφείο αυτοκινήτων στο Βέλγιο


Στη μέση ενός μικρού δάσους κοντά στο μικρό χωριό Chatillon, στα δυτικά του Βελγίου, υπάρχει ένα νεκροταφείο εγκαταλελειμμένων και σκουριασμένων παλιών αυτοκινήτων. Τα αυτοκίνητα κάποτε ανήκαν σε Αμερικανούς στρατιώτες που στάθμευαν στην περιοχή. Το πως τα πήγαν εκεί, στη μέση του Β' Παγκοσμίου Πολέμου είναι άγνωστο. Όταν ο πόλεμος τελείωσε, όλοι τους επέστρεψαν στις ΗΠΑ, αλλά το κόστος να μεταφέρουν και τα αυτοκίνητα τους ήταν τεράστιο. Οι αξιωματικοί αποφάσισαν να τα αφήσουν επί τόπου. Τα οδήγησαν λοιπόν σε ένα λόφο, τα πάρκαραν με τάξη και τα έκρυψαν από τον έξω κόσμο, με την προοπτική πως κάποια μέρα θα τα έπαιρναν πίσω. Κάποτε υπήρχαν τέσσερα τέτοια νεκροταφεία με 500 αυτοκίνητα στο Chatillon. Σήμερα έχει απομείνει μόνο ένα.





Εγχειρίδιο για το σεξ από το 1680!


Μία ανώνυμη, και εξαιρετικά μοντέρνα, διερεύνηση της σεξουαλικότητας, κόντρα στον πουριτανισμό του 17ου αιώνα.

Τα αρχαιότερα δέντρα του πλανήτη μας!


Σε μια προστατευόμενη περιοχή ψηλά στα Λευκά Όρη στην ανατολική Καλιφόρνια, βρίσκεται το τα αρχαιότερα δέντρα του πλανήτη μας. Το επονομαζόμενο Great Basin Bristlecone Pine, πιστεύεται πως είναι 1.000 ή και 4.800 χρόνων. Φανταστείτε τι μπορεί να έχουν "δει". Αυτά τα δέντρα ήταν ακόμα νέα όταν χρησιμοποιούνταν πέτρινα τσεκούρια στην Ευρώπη, χτιζόταν η Μεγάλη Πυραμίδα του Χέοπα και στην βόρεια Συρία χρησιμοποιούσαν σφηνοειδείς πήλινες πινακίδες.