Τρίτη, 30 Απριλίου 2013

Ο ίδιος φάρος σε 365 διαφορετικές φωτογραφίες


One Lighthouse, 365 Clicks (Ένας φάρος, 365 κλικ) είναι μια σειρά φωτογραφιών του Βραζιλιάνου φωτογράφου Tunisio Alves Filho. Ο φωτογράφος τραβούσε μια φωτογραφία κάθε ημέρα για όλο το χρόνο. Σε αντίθεση όμως με άλλα παρόμοια project, ποτέ δεν άλλαξε θέμα, απλά σημείο θέασης, σύνθεση και στυλ.

Ο φάρος-αντικείμενο του Filho είναι το Forte de Santo Antônio da Barra, πιο γνωστός ως Farol da Barra, ένας από τους πρώτους που χτίστηκαν στην Αμερική.







Από τα μυθικά Μαύρα Λιοντάρια μέχρι τα υπέροχα υβρίδια τους: Ligers, Tigons, Jaglions

Μαύρα λιοντάρια δεν υπάρχουν στην πραγματικότητα. Αυτό που βλέπουμε στην εικόνα είναι η πραγματοποίηση της επιθυμίας ενός σχεδιαστή μέσω του Photoshop - εικόνα

Παλιότερα είχαμε παρουσιάσει το μεγαλύτερο αιλουροειδές του κόσμου, το Liger, ένα υβρίδιο που προέρχεται από αρσενικό λιοντάρι (l-ion) και θηλυκή τίγρη (t-iger).

Δείτε μυθικά μαύρα λιοντάρια, αλλά και λευκά καθώς και άλλα υβρίδια, του βασιλιά των ζώων, όπως τα tigons, τα jaglion, τα leopons και τα lil-ligers.

1 εκατομμύριο χρώματα σε μια εικόνα


Η παραπάνω εικόνα, δημιουργία του Janke, όταν κάποιος τη δει σε πλήρη ανάλυση (1000 pixels πλάτος) περιέχει ένα εκατομμύριο pixel, το καθένα και διαφορετικό χρώμα.

Το ανθρώπινο μάτι μπορεί να διακρίνει σχεδόν 10 εκατομμύρια διαφορετικά χρώματα, αλλά τα περισσότερα βρίσκονται έξω από το φάσμα αυτής της εικόνας.

Για περισσότερες πληροφορίες δείτε εδώ

Δευτέρα, 29 Απριλίου 2013

"Dancing on the roof"


10 Αυγούστου 1925. Στην οροφή του νέου "Steinway building" στην 57η Οδό στο Μανχάταν της Νέας Υόρκης, η διάσημη Albertina Rasch κάνει πρόβες με μέλη του μπαλέτου της. Το παλιό Steinway Hall βρισκόταν στη 14η Οδό από το 1866.

Με τον όρο Steinway Hall (στα Γερμανικά, "Steinway-Haus") είναι το όνομα των αιθουσών που διεξάγονταν συναυλίες, στεγάζονταν εκθεσιακοί χώροι, καθώς και τα τμήματα πωλήσεων των πιάνο της Steinway & Sons. Το πρώτο Steinway Hall άνοιξε το 1866 στη Νέα Υόρκη. (πηγή)

Η Albertina Rasch ήταν διάσημη, πολιτογραφημένη Αμερικανίδα, χορεύτρια και χορογράφος. Γεννήθηκε στη Βιέννη (στην εποχή της Αυστρο-Ουγγαρίας) το 1891 (αν και αργότερα έκρυψε πέντε χρόνια από την ηλικία της), από γονείς Πολωνο-Εβραίους. Η Rasch σπούδασε στη Κρατικό Μπαλέτο της Όπερας της Βιέννης και έγινε πρίμα μπαλαρίνα στο New York Hippodrome το 1911. (πηγή)

Προπόνηση Ελλήνων μαραθωνοδρόμων το 1896. Καταπληκτική φωτογραφία του LIFE


Σπάνια φωτογραφία του περιοδικού LIFE το 1896, μόνο λίγους μήνες πριν τους Ολυμπιακούς αγώνες της Αθήνας. Έλληνες μαραθωνοδρόμοι προπονούνται. Στη μέση της φωτογραφίας απεικονίζεται ο Χαρίλαος Βασιλάκος, σημαντικότερος αντίπαλος του Σπύρου Λούη και κατά ορισμένες θεωρίες (όχι αβάσιμες πάντως) πραγματικός νικητής του Μαραθωνίου των Ολυμπιακών αγώνων της Αθήνας του 1896. Ούτε φυσικά και τότε ήμασταν σίγουροι για πολλά πράγματα, αφού οι δολοπλοκίες, οι ίντριγκες έδιναν και έπαιρναν!

Στο βιβλίο "ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΟΛΥΜΠΙΑΚΩΝ ΑΓΩΝΩΝ" που εξέδωσε το περιοδικό Εικόνες, βρίσκουμε γραμμένο το εξής:

"Πάντως αρκετοί είναι οι ξένοι συγγραφείς που στη βιβλιογραφία τους μιλάνε για σκάνδαλο, δηλώνοντας ότι ο Σπύρος Λούης είχε κόψει δρόμο μέσα από τα χωράφια για να βρεθεί επικεφαλής στον αγώνα". Τώρα θα μου πείτε γιατί δεν αντέδρασαν δυναμικότερα οι ξένοι. Ίσως γιατί καταλάβαιναν ότι το θέμα ήταν εσωτερικό Ελληνικό. Τίποτα δε μπορούσε να αλλάξει την κατάσταση υπέρ των ξένων μια και οι δύο επόμενοι νικητές ήταν Έλληνες. Αλλά οι αμφιβολίες δεν σταματάνε έως εδώ. Ο δημοσιογράφος (εσχάτως και πολιτικός) Γιάννης Δημαράς το 1988, μία μέρα πριν την έναρξη των τότε Ολυμπιακών αγώνων αφιέρωσε εκπομπή στην ΕΤ2 λέγοντας:

"Για πρώτη φορά πρωταγωνιστής μιας τέτοιας εκπομπής δεν είναι ο Σπύρος Λούης. Έχουν γραφτεί τόσα πολλά, που η εκπομπή θέλησε να σταθεί στο 2ο νικητή, (που για πολλούς ήταν και ο πραγματικός) τον Βασιλάκο, έναν αφανή ήρωα που πέθανε με το παράπονο του ηττημένου. Τιμή στον αθλητή που δεν ενίκησε, ίδια τιμή στο νικητή, ίδια στο νικημένο". Αξιοσημείωτη είναι και η παράγραφος εκείνη του πολυτελούς λευκώματος του Πανελληνίου που εκδόθηκε το 1991 επ' ευκαιρία των 100 χρόνων του συλλόγου. Γράφει λοιπόν κάπου. "Στο μουσείο της Ολυμπίας βρίσκεται η δάφνη με την οποίαν τον στεφάνωσε ο τότε Βασιλιάς Γεώργιος Α' καθώς και η φωτογραφία του, της εποχής καθώς και η επιφυλλίδα της εφημερίδας Εσπερινή με τίτλο -Ο πραγματικός πρώτος Ολυμπιονίκης".

πηγή: theinsider.gr

Κυριακή, 28 Απριλίου 2013

Παράξενες στολές δυτών


Πολλοί από εμάς τις έχουμε δει σε ντοκιμαντέρ, σε ταινίες ή ακόμα και στην κανονική ζωή -οι Καλύμνιοι σφουγγαράδες είναι γνωστοί σε όλο τον κόσμο (δείτε στο τέλος ένα μικρό αφιέρωμα). Η στολή των δυτών, το σκάφανδρο, αποτελείται από μια μεταλλική περικεφαλαία (κατασκευασμένο από ορείχαλκο, μπρούτζο ή χαλκό), τον αεραγωγό σωλήνα (μαρκούτσο) που ενώνει την περικεφαλαία με την αεραντλία του "αχταρμά", του σπογγαλιευτικού πλοίου, τα βαριά μεταλλικά παπούτσια βάρους 4-6 κιλών και τα μολύβια (βάρη) 14-16 κιλών. Αυτές οι στολές δεν χρησιμοποιούνται και τόσο πολύ πλέον, αλλά δεν είναι και οι πρώτες που χρησιμοποιήθηκαν.


Η στολή αυτή σχεδιάστηκε το 1715 από τον Pierre Remy de Beauve. Ο σιδερένιος κορσέ της στολής προστάτευε το στήθος του δύτη από την υπερβολική πίεση του νερού και ένα δερμάτινο σακάκι υποτίθεται πως την έκανε αδιάβροχη. Δυο σωλήνες συνέδεαν το κράνος με την επιφάνεια, από όπου στέλνονταν αέρας και τη χρήση φυσερού. Η στολή είχε βαριά παπούτσια, για να βοηθούν τον δύτη στις υποβρύχιες εξερευνήσεις του.


Στην στολή αυτή, που είναι από το 1797, ο αέρας στέλνονταν προς τα κάτω μέσω βαριών σωλήνων αέρα από έναν πυργίσκο στην επιφάνεια. Ο δύτης δεν φορούσε τις βαριές μπότες που αργότερα έγιναν απαραίτητες στις στολές, αλλά οι δύτες κουβαλούσαν κάμποσα βαρίδια μαζί τους, ώστε να μην βγαίνουν στην επιφάνεια πολύ νωρίς.


Αριστερά: μια συλλογή από διάφορες στολές. Προσέξτε τη σχεδόν ρομποτική στολή στο κάτω μέρος της εικόνας στα δεξιά. Δεξιά: μια στολή από τα 1870.


Αριστερά: το εξώφυλλο της "The Illustrated London News" από τις 6 Φεβρουαρίου του 1873 που δείχνει δύτες να ετοιμάζονται να καταδυθούν σε ένα ναυάγιο, ονόματι Northfleet.
Δεξιά: η μάλλον παράξενη στολή είναι και αυτή από τα 1870.


Αριστερά: το 1906, ο de Pluvy δημιούργησε μια παράξενη στολή. Ισχυρίστηκε πως είχε καταδυθεί σε βάθος 100 μέτρων. Οι ενώσεις ήταν από δέρμα και πλαστικό.
Δεξιά: μια στολή από τις αρχές του 1900. Ο δύτης μάλλον είναι ο William Walker, που έσωσε τον Winchester Cathedral από κατάρρευση το 1905.


Αριστερά: ο διάσημος ηθοποιός του βωβού κινηματογράφου Μπάστερ Κίτον (1895-1966). Η φωτογραφία είναι από την ταινία "The Navigator" του 1924. Πάνω από τη στολή φοράει το χαρακτηριστικό του καπέλο.
Δεξιά: η στολή Neufeldt-Kuhnke του 1923. Η στολή άντεχε σε βάθη μέχρι και 160 μέτρων. Η αναπνευστική συσκευή της στολής λειτούργησε σε κλειστό κύκλωμα και ο δύτης είχε ακόμη και τηλέφωνο για να είναι συνδεδεμένος με την επιφάνεια!


Αριστερά: το 1935, η στολή του Βρετανού Joseph Salim Peress, η Tritonia, εξερεύνησε το ναυάγιο του Lusitania, που βυθίστηκε από ένα γερμανικό υποβρύχιο στα ανοικτά των ακτών τις Ιρλανδίας το 1915. Επικεφαλής δύτης ήταν ο Jim Jarrett, που κατέβηκε σε βάθος 95 μέτρων.
Δεξιά: δύο δύτες που είτε ξεκουράζονται μετά από κατάδυση ή ετοιμάζονται για κατάδυση.


Η στολή Mark V που χρησιμοποιούνταν από το 1918 μέχρι και τα μέσα της δεκαετίας του 1980. Η στολή επέτρεπε στους δύτες να εργάζονται σε πιο μεγάλα βάθη και τους προστάτευε από τα κρύα νερά.

Καλύμνιοι σφουγγαράδες. Οι ήρωες των βυθών!

Η θάλασσα της Καλύμνου απέραντη, βαθυγάλανη, γεμάτη κρυμμένα μυστικά και ιστορίες ναυτοσύνης στα όρια του μύθου, αντρώνει στα σπλάχνα της τους φημισμένους σφουγγαράδες. Ατρόμητα παλικάρια, που παλεύουν με τα στοιχειά της για να ανακαλύψουν, εκεί στα άδυτα των βυθών, τους κρυμμένους της θησαυρούς.

Η Κάλυμνος έχει αποκτήσει παγκόσμια φήμη ως τόπος δυτών και σφουγγαράδων. Για τους ντόπιους το κυνήγι των σφουγγαριών ήταν πηγή βιοπορισμού, μια «επικίνδυνη αποστολή», που μόνο οι ικανοί και τολμηροί μπορούσαν να βγάλουν εις πέρας.
Η μακραίωνη παράδοση της σπογγαλιείας καθόρισε την ταυτότητα του νησιού και συνέβαλε σημαντικά στην οικονομική ευημερία των κατοίκων της. Οι δραστήριοι Καλύμνιοι έμποροι πουλούσαν την πολύτιμη σοδειά αρχίζοντας από τη Σύρο, το Ναύπλιο, την Κωνσταντινούπολη για να φτάσουν μέχρι την Οδησσό, την Πετρούπολη, τη Μόσχα, την Τεργέστη, τη Μέση Ανατολή...

Μέθοδοι κατάδυσης
Από ιστορικές πηγές του 1800 πληροφορούμαστε για τα «ταξίδια ζωής ή θανάτου» των τολμηρών σφουγγαράδων, που αρχές της άνοιξης, με λίγες προμήθειες και μόνο εφόδιο την αντοχή της αναπνοής τους, ξεκινούσαν για να ψαρέψουν σφουγγάρια. Ήταν οι θρυλικοί γυμνοί δύτες, που βουτούσαν σε βάθος μέχρι και 30 μέτρων ζωσμένοι με μια βαριά σκανδαλόπετρα – ένα κομμάτι μαρμάρου που τους βοηθούσε να καταδυθούν γρήγορα και βαθιά. Το φθινόπωρο, όταν η κρύα θάλασσα δεν επέτρεπε την κατάδυση, επέστρεφαν στο νησί που τους περίμενε με δάκρια συγκίνησης και χαράς.

Κατά τη δεκαετία του 1860 εφαρμόστηκε μια νέα -επαναστατική για τα χρόνια εκείνα- μέθοδος κατάδυσης, το σκάφανδρο ή φόρεμα. Με το σύστημα αυτό, ο δύτης έφερε πλήρη ενδυμασία (στολή, περικεφαλαία σκάφανδρου, χάλκινο θώρακα, παπούτσια, βαρίδια στο στήθος), που του επέτρεπε την παραμονή στο βυθό για πολύ περισσότερη ώρα. Κατά τη διάρκεια της κατάδυσης, μια χειροκίνητη αεραντλία με έμβολα έστελνε μέσω ενός σωλήνα, που ονομαζόταν μαρκούτσι, φυσικό αέρα στην περικεφαλαία του δύτη. Όσο αποτελεσματική ήταν η μέθοδος αυτή, άλλο τόσο αποδείχτηκε και επικίνδυνη καταγράφοντας χιλιάδες θανάτους και παραλύσεις (νόσος των δυτών), λόγω της άγνοιας των κανόνων κατάδυσης –κυρίως στο στάδιο της ανάδυσης– από τους δύτες.

Στα 1920 υιοθετήθηκε ένας νέος αναπνευστικός μηχανισμός, η μέθοδος Φερνέζ, χάρη στην οποία ελαττώθηκαν τα ατυχήματα. Τα πλεονεκτήματα του μηχανισμού ήταν: η χρήση μικρού αερόσακου φορεμένου στην πλάτη του δύτη που του εξασφάλιζε ομαλή ροή αέρα, η κατάργηση της βαριάς στολής και ο ελαφρύς σωλήνας τροφοδοσίας αέρα.

Τη δεκαετία του 1970 όλες οι παλαιότερες μέθοδοι κατάδυσης αντικαταστάθηκαν από το σύγχρονο σύστημα του ναργιλέ, όπου ο δύτης φορά στολή βατραχανθρώπου και ένας αεροσυμπιεστής του παρέχει αέρα από το σκάφος. Παράλληλα, οι δύτες εκπαιδεύονται στην Κρατική Σχολή Δυτών της Καλύμνου –μοναδική στο είδος της στην Ελλάδα– που τους παρέχει κρατικό επαγγελματικό δίπλωμα δύτη.

Η προετοιμασία για το μεγάλο ταξίδι, διάρκειας 6-7 μηνών, ήταν για τους σφουγγαράδες μια μικρή ιεροτελεστία.

Τα ποκινήματα
Η προετοιμασία του απόπλου (τα ποκινήματα) διαρκούσε σχεδόν δύο μήνες -Φεβρουάριο με Μάρτιο– και σ’ όλο το νησί σήμαινε συναγερμός! Οι καπεταναίοι ναυτολογούσαν (τσουρμάριζαν) τα πληρώματα. Συγκέντρωναν με πυρετώδεις ρυθμούς τα εργαλεία της δουλειάς. Ετοίμαζαν το κουμπάνι τους (προμήθειες) για την τροφοδοσία του πληρώματος: γαλέτες, καβουρμάς, όσπρια, παστά ψάρια σε τσουβάλια και άφθονο νερό σε βαρέλια συγκεντρώνονταν στο ντεπόζιτο.
Πριν την αναχώρηση, απαραίτητος ήταν ο αγιασμός και η επίκληση για βοήθεια στη χάρη του Αγίου Νικολάου, προστάτη και πνευματικό «καταφύγιο» των δυτών.

Βίρα τις άγκυρες
Η μέρα της αναχώρησης ήταν δύσκολη και φορτισμένη από έντονα συναισθήματα. Μανάδες, γυναικόπαιδα, ηλικιωμένοι σφουγγαράδες μαζεύονταν στο λιμάνι για να αποχαιρετήσουν τους δικούς τους ανθρώπους. Τα καΐκια σαλπάρανε και ο ορίζοντας γέμιζε από άσπρα μαντήλια του αποχαιρετισμού και ευχές για καλό ταξίδι.

Ο στόλος των σκαφών ήταν προσαρμοσμένος στις εκάστοτε ανάγκες των εφαρμοζόμενων σπογγαλιευτικών μεθόδων. Τις σκάφες, τα καΐκια δηλαδή που χρησιμοποιούσαν οι «γυμνοί δύτες» διαδέχτηκαν οι αχταρμάδες ή μηχανοκάικα, η γυαλάδικη βάρκα, η καγκάβα, το ντεπόζιτο, το μπακέτο.

Ο «βούτος» για σφουγγάρια γνώρισε τεράστια άνθηση στα μέσα του 19ου μέχρι τις αρχές του 20ου αιώνα. Αξιόλογος αλιευτικός στόλος αναπτύχθηκε σε όλα τα Δωδεκάνησα (πρωτίστως, όμως, στη Σύμη και την Κάλυμνο), αλλά και στην Αίγινα, την Ύδρα, την Πάρο, τη Χαλκίδα, το νησί Κούταλη της θάλασσας του Μαρμαρά... Κόντρα στα μανιασμένα κύματα, τους αέρηδες, τις ξέρες και τις κακοτοπιές των ακτών, οι σφουγγαράδες «κουρσεύουν» τα βαθιά αιγαιοπελαγίτικα νερά, τα αλιευτικά πεδία της Μεσογείου και της Βόρειας Αφρικής.

Πλούσια τα «ελέη» της θάλασσας
Τα σφουγγάρια έχουν σπάνια αρχιτεκτονική, βασισμένη σε ένα σύστημα σωλήνων νερού που σχηματίζουν μαιάνδρους. Μέσω των χιλιάδων πόρων τους αντλούν μεγάλες ποσότητες νερού που φτάνουν στο τριπλάσιο του όγκου τους.

Διακρίνονται σε εμπορικά και μη εμπορικά. Τα εμπορικά είδη που αλιεύονται στο Αιγαίο και τον ευρύτερο μεσογειακό χώρο είναι:


  • το καπάδικο
  • ο ματαπάς ή φίνο ή ελληνικός σπόγγος μπάνιου
  • η μελάθη ή τούρκικο φλυτζάνι ή λεπτός σπόγγος της Συρίας
  • το αυτί ελέφαντα ή λαγόφυτο ή ψαθούρι ή λαφίνα
  • η τσιμούχα ή δερματώδης σπόγγος


Το λεξικό των σφουγγαράδων

  • Σκάφη: είδος 15μετρου καϊκιού απ’ όπου βουτούσαν οι δύτες ελεύθερης κατάδυσης.
  • Ντεπόζιτο (=φορτηγίδα): καΐκια που μετέφεραν τις προμήθειες (τρόφιμα και νερό) και υποστήριζαν τα μικρά σφουγγαράδικα. Ταξίδευαν μαζί με τις σκάφες και τους αχταρμάδες ή κουβαλούσαν τις γυαλάδικες βάρκες.
  • Αχταρμάδες ή μηχανοκάικα: με μήκος 9-10 μέτρα, με μεγάλη καμπυλότητα και επιφάνεια καταστρώματος, όπου δέσποζε η χειροκίνητη αεραντλία, και κουκέτες για την ανάπαυση των δυτών.
  • Γυαλάδικες βάρκες: οι βάρκες των φτωχών σπογγαλιέων. Ο εξοπλισμός τους περιλάμβανε ένα καμάκι με προέκταση και τη γυάλα, δηλαδή έναν μεταλλικό κύλινδρο με γυαλί στο κάτω μέρος για να βλέπουν και να καμακώνουν τα σφουγγάρια στο βυθό.
  • Καγκάβα (= το σπογγαλιευτικό σκάφος): τρεχαντήρι, χωρητικότητας 8 – 10 τόνων, με ιδιαίτερα ισχυρή πρύμνη απ’ όπου σερνόταν το εργαλείο της καγκάβας στον πυθμένα της θάλασσας.
  • Μπακέτο: σκάφος επικοινωνίας μεταξύ των σφουγγαράδων και του νησιού τους. Μετέφερε τα σφουγγάρια και γύριζε πίσω με φρέσκα τρόφιμα, νερό, αλληλογραφία και νέο πλήρωμα.


πηγή: visitgreece.gr

Φωτογραφικό οδοιπορικό στα Ιεροσόλυμα

Το Όρος των Μακαρισμών "βλέπει" προς τη Θάλασσα της Γαλιλαίας (στο βάθος τα υψήπεδα του Γκολάν). Στο όρος αυτό πιστεύεται πως έγινε η "Επί του Όρους Ομιλία", ίσως η πιο σημαντική της χριστιανικής διδασκαλίας. Είναι καταγραμμένη στο Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιον (ε' 3 - ζ' 27), το πρώτο βιβλίο της Καινής Διαθήκης, παραδίδει οδηγίες για την ευσεβή ζωή των πιστών, επανερμηνεύει τους νόμους της Παλαιάς Διαθήκης υπό το φως της νέας διδασκαλίας και κληροδοτεί τα δύο, σημαντικότερα ίσως, επιγράμματα της χριστιανικής Ηθικής: τους Μακαρισμούς ("Μακάριοι οι πτωχοί...") και την Κυριακή Προσευχή ("Πάτερ ημών...") - φωτογραφία


Το αστέρι συμβολίζει το μέρος που γεννήθηκε ο Ιησούς στο Σπήλαιο της Γεννήσεως - φωτογραφία


Το δωμάτιο του Μυστικού Δείπνου στο όρος όρος Σιών - φωτογραφία


Ο Θόλος της Ναού του Παναγίου Τάφου, χτισμένος πάνω από το σημείο όπου σταυρώθηκε ο Ιησούς - φωτογραφία


Ο Κήπος της Γεσθημανής, όπου ο Ιησούς αποσύρθηκε για να προσευχηθεί κατ' ιδίαν, παίρνοντας μαζί του τρεις από τους έντεκα μαθητές του, τον Ιωάννη, τον Πέτρο και τον Ιάκωβο - φωτογραφία


Η είσοδος του τάφου που προτάθηκε ως αυτός του Ιησού. Πρώτη αναφορά για το σημείο έγινε τον 19ο αιώνα, αλλά, πρώτον δεν υπάρχει καμία ιστορική αναφορά για το σημείο και δεύτερον δεν είναι εκείνης της εποχής (αρχικά ήταν αρχαίος ισραηλιτικός τάφος και μάλλον δεν χρησιμοποιούνταν την εποχή του Ιησού) - φωτογραφία


Το εσωτερικό του τάφου - φωτογραφία


Ο Τάφος της Παρθένου Μαρίας - φωτογραφία


Ο Τάφος της Παρθένου Μαρίας - φωτογραφία


Το σημείο στον Ιορδάνη ποταμό όπου πιστεύεται πως έγινε η Βάπτιση από τον Ιωάννη τον Πρόδρομο - φωτογραφία


Ακόμα ένα σημείο στον Ιορδάνη ποταμό, όπου και εδώ πιστεύεται πως έγινε η Βάπτιση - φωτογραφία


Το Σαραντάριο Όρος, όπου πιστεύεται ότι ο Ιησούς έμεινε 40 μέρες και νύχτες και νήστεψε και πειράχτηκε από τον Σατανά - φωτογραφία


Το μέρος όπου πιστεύεται πως ο Ιησούς τάισε 5.000 ανθρώπους με πέντε ψωμιά και δυο ψάρια - φωτογραφία


Ο τάφος του Λαζάρου - φωτογραφία


Πανοραμική άποψη του Όρους των Ελαίων - φωτογραφία


Το Παρεκκλήσι της Αναλύψεως -αριστερά, εξωτερικά (φωτογραφία) και δεξιά, εσωτερικά (φωτογραφία)- στο Όρος των Ελαιών

Η πρώτη φορητή κάμερα: το φωτογραφικό τυφέκιο του Étienne-Jules Marey


Η πρώτη φορητή κάμερα καταγραφής κίνησης ήταν εφεύρεση του Γάλλου επιστήμονα Étienne-Jules Marey, και έμοιαζε με όπλο. Η Fusil Photographique (φωτογραφικό τυφέκιο) έκανε την πρώτη της εμφάνιση το 1882.

Η κάμερα σχεδιάστηκε για να τραβάει κινούμενες εικόνες πουλιών σε πτήση. Δώδεκα εκθέσεις μπορούσαν να τραβηχτούν μέσα σε ένα δευτερόλεπτο, σε ένα κυκλικό πιάτο με ζελατίνη. Κάθε λήψη είχε έκθεση 1/720 του δευτερολέπτου και τα αποτελέσματα τους βοήθησαν τον Marey να μελετήσει την κίνηση των ζώων, των εντόμων, των πουλιών ακόμα και των ανθρώπων.


Στόχευε το αντικείμενο του με την κάμερα, άλλαζε το μήκος τον σωλήνα του όπλου για να εστιάσει και "πυροβολούσε" 12 εκθέσεις. Και επειδή το τυφέκιο ήταν πολύ πιο ελαφρύ και μικρότερο από τις τότε κάμερες, μπορούσε να παρακολουθεί το θέμα του καθώς φωτογράφιζε (ο Marey μπορεί να θεωρηθεί ο "πατέρας" του panning).

Ένα από τα "όπλα" του Marey βρίσκονται στο Musée Étienne-Jules Marey στην γενέτειρα του, το Beaune, μαζί με μερικά από τα αρνητικά.

Η πανσέληνος του Απριλίου και ο ποδηλάτης


Η παραπάνω φωτογραφία θυμίζει σκηνή από την ταινία "E.T. ο Εξωγήινος" και θα μπορούσε να πει κανείς πως είναι προϊόν επεξεργασίας. Δεν είναι όμως!

Ο φωτογράφος Philipp Schmidli από τη Λουκέρνη της Ελβετίας, τράβηξε στις αρχές της εβδομάδας, αυτή τη φωτογραφία με τη σιλουέτα του ποδηλάτη μπροστά από το το τεράστιο φεγγάρι στον ορίζοντα.

Ο Schmidli είπε πως προσπαθούσε να τραβήξει μια φωτογραφία σαν αυτή εδώ και τέσσερις μήνες. Τον Ιανουάριο, σύννεφα μπήκαν μπροστά από το φεγγάρι ενώ ο άσχημος καιρός δεν το επέστρεψαν τους άλλους δυο μήνες. Τελικά τα κατάφερε με την πανσέληνο του Απριλίου (πριν λίγες μέρες).

Ο Schmidli έψαξε πολλές ώρες στο Google Earth για να βρει την τέλεια τοποθεσία απ' όπου θα φωτογράφιζε. Χρειαζόταν ένα λόφο σε τέτοια απόσταση που θα του επέτρεπε να καδράρει το αντικείμενο του μέσα στο φεγγάρι.

Για να φαίνεται το αντικείμενο του σαν νάνος μπροστά στο φεγγάρι, έπρεπε να είναι μεγάλο το κενό ανάμεσα στην κάμερα και το λόφο. Η απόσταση ήταν 1,3 χλμ.


Ο Schmidli χρησιμοποίησε μια Canon 1D X, έναν φακό Canon EF 600mm f/4L IS II και ένα 2x teleconverter. Αυτό σημαίνει πως φωτογράφιζε με εστιακή απόσταση 1200mm. Οι ρυθμίσεις της κάμερας ήταν ISO 2500, f/25 και 1/250s.

Δείτε μερικές ακόμα φωτογραφίες που τράβηξε εκείνο το βράδυ.

Διαβάστε περισσότερα (στα Γερμανικά) στο blog του Schmidli, καθώς και για τις προηγούμενες αποτυχημένες προσπάθειες του.



Σάββατο, 27 Απριλίου 2013

15 υπέροχες φωτογραφίες ιππόκαμπων και θαλάσσιων δράκων


Με μακρύ πρόσωπο σαν αλόγου, οι ιππόκαμποι και οι θαλάσσιοι δράκοι, έχουν σχεδόν μυθική εμφάνιση, αλλά δεν είναι καθόλου αθάνατοι μιας και όλα τα είδη της οικογενείας είναι κακοί κολυμβητές και συχνά πεθαίνουν στις καταιγίδες. Είναι άριστοι στο καμουφλάζ και αλλάζουν χρώματα για να κρύβονται. Πολλά από αυτά τα πλάσματα χρησιμοποιούνται στην ασιατική ιατρική. Σε αυτό το είδος, τα αρσενικά είναι υπεύθυνα για την τεκνοποίηση.

Ο Γίγαντας των Swarovski


Το Wattens είναι μια μικρή πόλη 7.689 κατοίκων, που βρίσκεται στο Τυρόλο της Αυστρίας. Είναι γνωστό επειδή εκεί βρίσκεται η έδρα της εταιρίας Swarovski, ο κύριος εργοδότης της πόλης. Το 1995, η Swarovski γιόρτασε τα 100 χρόνια από την ίδρυση του Swarovski Kristallwelten Museum. Στην είσοδο του μουσείου βρίσκεται αυτό το συντριβάνι γνωστό ως "ο Γίγαντας".

8 σπάνια βιβλία που αξίζουν μια περιουσία!


Η τεχνολογική εξέλιξη, το διαδίκτυο και τα e-book μπορεί να έχουν περιορίσει σήμερα κάπως τις πωλήσεις βιβλίων, αλλά δεν μειώθηκε καθόλου το ενδιαφέρον για την αγορά σπάνιων βιβλίων.

Για παράδειγμα, σε μια δημοπρασία που θα διεξαχθεί σε λίγο καιρό, θα πουληθεί ένα βιβλίο 400 σελίδων με του Ψαλμούς το οποίο χρονολογείται από το 1640 και αναμένεται να πιάσει τα 30 εκατομμύρια δολάρια.

Δείτε μερικά ακόμα σπάνια βιβλία που πουλήθηκαν σε απίστευτες τιμές.

Παρασκευή, 26 Απριλίου 2013

"IN VELOX LIBERTAS": το μυστικό Τάγμα των Ιπποτών του Ποδηλάτου!


Το Château-Gaillard ήταν το αγαπημένο κάστρο του Ριχάρδου Α' του Λεοντόκαρδου (1188-1199) στην Κάτω Νορμανδία. Έλαβε το σημερινό του όνομα, όταν ο βασιλιάς, βλέποντας για πρώτη φορά το κάστρο που χτίστηκε κατόπιν παραγγελίας του με λαμπρούς λευκούς πέτρινους τοίχους, διπλά τείχη, κρεμαστές γέφυρες και δεκατρείς ισχυρούς πύργους, αναφώνησε: "Quel château gaillard" (Τι ευχάριστο κάστρο!). Τουλάχιστον έτσι το περιγράφει ο Γάλλος μυθιστοριογράφος Maurice Druon στο "Η φυλακή του Château-Gaillard".

Τον Μάιο του 2008, κατά τη διάρκεια ανασκαφών γύρω από το κάστρο, οι αρχαιολόγοι του Πανεπιστημίου του Μπρίστολ έκαναν μια εκπληκτική ανακάλυψη. Ανακάλυψαν δυο τάφους, ο ένας δίπλα στον άλλο. Και στους δυο βρήκαν τα απομεινάρια ενός ιππότη με πανοπλία, στον έναν τάφο ένα σκελετό ενός αλόγου, ενώ στον άλλο θραύσματα από μεταλλικά αντικείμενα τα οποία, από ψηλά, έμοιαζαν με σκελετό ... ποδηλάτου!


Οι Βρετανοί επιστήμονες καθάρισαν προσεκτικά τα θραύσματα,


τα μετέφεραν,


έκανε απογραφή,


και συγκλονίστηκαν όταν είδαν ότι ήταν στην πραγματικότητα ένα ποδήλατο, του οποίου τα σιδερένια μέρη είχαν παραμείνει σε τόσο καλή κατάσταση επειδή είχαν καλυφθεί με κερί πριν θαφτούν.


"Όταν με κάλεσαν από τον χώρο της ανασκαφής λέγοντας μου ότι βρήκαν ένα ποδήλατο του 12ου αιώνα", αναφέρει ο Steve Berkeley, μηχανικός και κατασκευαστής του του Επιστημονικού και Τεχνικού Κέντρου του Πανεπιστημίου του Κέμπριτζ ο οποίος, μαζί με τον συνάδελφο του Andrew Hopkins συναρμολόγησαν τα ανασκαμμένα τμήματα, θα ήμουν σίγουρος πως ήταν κάποια πρωταπριλιάτικη πλάκα, αν δεν μου το έλεγε ο ίδιος ο επικεφαλής της ανασκαφής, Καθηγητής John Williams. Και καθώς συναρμολογούσαμε σταδιακά τα σωζόμενα θραύσματα, ο θαυμασμός μας μεγάλωνε όλο και περισσότερο για τον άγνωστο μεσαιωνικό κατασκευαστή."

Είναι όμως αυτή η κατασκευή μεσαιωνική; Οι απόψεις των ειδικών διίστανται.

"Σαν ειδικός στις μεσαιωνικές πανοπλίες ιπποτών", ανέφερε ο καθηγητής αρχαιολογίας Justin Pierre, ο αντιπρόσωπος της Γαλλικής Ακαδημίας Επιστημών στις ανασκαφές του Château-Gaillard, "πρέπει να πως ότι ο τρόπος επεξεργασίας του κράματος και η μέθοδος των ακτίνων Χ που χρησιμοποιήθηκαν, δείχνουν προς τον 15ο αιώνα, και ποιο συγκεκριμένα στις μεθόδους επεξεργασίας των εργαστηριών όπλων του Μιλάνου και της Βενετίας, κυρίως σε εκείνους της διάσημης δυναστείας Missaglia".

Αυτό σημαίνει πως το ποδήλατο υπάρχει από το Μεσαίωνα;

"Το ποδήλατο είναι πολύ πιο παλιά εφεύρεση του ανθρώπινου πολιτισμού απ' ότι πιστεύουν πολλοί", αναφέρει ο Peter Godward, καθηγητής του Τμήματος Ιστορίας και Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου του Κάρντιφ. "Η συγκλονιστική ανακάλυψη του Château-Gaillard απλά ενισχύει τα αποτελέσματα των ερευνητών του πανεπιστημίου μας. Από το 1962 διαδόθηκαν τα νέα ότι κατά τη διάρκεια μιας αρχαιολογικής ανασκαφής στις Βερσαλίες βρέθηκε ένα κλειστό κελάρι, με ένα ποδήλατο από την εποχή της βασιλείας του Βασιλιά Ήλιου" (Λουδοβίκος ΙΔ').


"Η είδηση ​​δημιούργησε πολύ θόρυβο και οδήγησε σε έντονες συζητήσεις. Μετά τις ανασκαφές στις Βερσαλίες, το πανεπιστήμιο μας αποφάσισε να δημιουργήσει ένα διεθνές κέντρο έρευνας για την ενδελεχή εξέταση του ζητήματος. Εδώ και αρκετά χρόνια συλλέγουμε δεδομένα, μιλάμε με αρχαιολόγους και συλλέκτες, και έχουμε εξετάσει συλλογές και χειρόγραφα από τα μεγαλύτερα μουσεία του κόσμου.


Τέλος, το 1986 καταφέραμε να έρθουμε σε επαφή με τον συλλέκτη τέχνης Andrea Castilles, συνιδρυτή του οίκου δημοπρασιών Sotbyes, ο οποίος όταν ήταν νεότερος ήταν ενθουσιώδης ποδηλάτης. Το 1951 συμμετείχε στην Γύρο της Ιταλίας και το 1955 σε αυτόν της Γαλλίας. Στην διάσημη συλλογή του έχει ένα ειδικό τμήμα με κομμάτια τέχνης που έχουν σχέση το ποδήλατο. Μας τα πρόσφερε να τα δούμε. Και αυτά που είδαμε ξεπέρασαν την φαντασία μας.

Ο Σάντρο Μποτιτσέλι (1445-1510) έφτιαξε από το 1492 μέχρι το 1500 κάποιες εικονογραφήσεις για τη Θεία Κωμωδία του Δάντη. Ένα από τα σχέδια του για το Canto XXXI για το Καθαρτήριο, που υπάρχει στη συλλογή του κ. Castilles είναι η μεταφορά της Βεατρίκης στον Δάντη σε έναν άρμα που σέρνει ένας γρύπας.


'Δείτε πιο προσεκτικά την φιγούρα που χαιρετά την πομπή στο προσκήνιο', είπα ο κ. Castilles. 'Μπορείτε να δείτε τι έχει δίπλα του;'


Στη συνέχεια, με ένα νεύμα του ένα τεράστιο, ερμητικά κλειστό γυάλινο κλουβί μεταφέρθηκε στην αίθουσα. Το κλουβί υπήρχε για να προστατεύει ένα μικρό πίνακα ζωγραφικής. Σε μια πιο προσεκτική εξέταση, ο πίνακας ήταν ίδιος με το προηγούμενο σχέδιο.


'Είναι ένας από τους λιγότερο γνωστούς πίνακες του Μποτιτσέλι', είπε ο κ. Castilles. 'Η σύνθεση και οι λεπτομέρειες είναι απόλυτα ταυτόσημες με το Πορτρέτο του Αγίου Αυγουστίνου του 1495, επομένως θα ζωγράφισε και τους δυο πίνακες την ίδια εποχή. Το γεγονός ότι αυτός ο πίνακας αντιπροσωπεύει μια γυναικεία εκδοχή του ποδηλάτου, επίσης το συνδέει με το μεγαλύτερο των αριστουργημάτων, τη Γέννηση της Αφροδίτης. Η έρευνα στην ιστορία της τέχνης έδειξε ότι αυτό το Πορτρέτο ενός Ποδηλάτου δεν είχε μεγάλη επιτυχία στη ζωή του δασκάλου. Οι σύγχρονοι του δεν κατάλαβαν τι αντιπροσώπευε. Γιατί ο Μποτιτσέλι παρουσίασε το ποδήλατο σαν γυναικεία εκδοχή; Και πως η Θεία Κωμωδία συνδέεται με όλα αυτά; Ίσως το ποδήλατο είναι σύμβολο της Βεατρίκης; Εσείς, οι μελετητές, πρέπει να βρείτε τις απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα.


Ο πίνακας ξεχάστηκε μόλις πέθανε ο δάσκαλος. Διατηρήθηκε στο Berlin State Museum, απ' όπου εξαφανίστηκε κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Έπειτα κατέληξε σε μένα καθαρά από τύχη... αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία'.

Έπειτα ο κ. Castilles μας ζήτησε να τον συνοδεύσουμε στην αίθουσα εκθέσεων του κάστρου του που βρισκόταν στον δεύτερο όροφο του μεσαιωνικού πύργου με όλα τα επιτεύγματα της σύγχρονης τεχνολογίας.


'Βλέπετε ένα έργο του Χανς Χόλμπαϊν του νεότερου, του μεγάλου προσωπογράφου της Αναγέννησης και βασιλικού ζωγράφου του Ερρίκου Η' της Αγγλίας. Το ζωγράφισε το 1540, την ίδια χρονιά με το διάσημο πορτραίτο του Ερρίκου που βρίσκεται στο Εθνικό Μουσείο της Ρώμης. Είχαν πολλά κοινά σημεία...'


'Και η ίδια δομή φαίνεται και σε ένα νεότερο σκίτσο του Χόλμπαϊν. Είναι πιθανό σε αυτό, να φαίνεται ο ίδιος ο δημιουργός. Αλλά αυτό το τελευταίο, αν κρίνουμε από τις χειρονομίες και την εμφάνιση όσων στέκονταν τριγύρω, ήταν καταδικασμένο να μην γίνει κατανοητό. Νέα και ασυνήθιστα πράγματα ήταν ο φόβος κάθε εποχής και κάθε περιόδου...'


Έπειτα ακολούθησε ένα νέο θαύμα.


'Αυτός ο πίνακας είναι του Γιαν βαν Άικ (1385-1441), δάσκαλου της πρώιμης Φλαμανδικής Αναγέννησης. 'Ο γάμος των Αρνολφίνι', είναι διάσημος σε όλους, αλλά σχεδόν κανείς δεν ξέρει αυτό το αριστούργημα, που δημιούργησε την ίδια χρονιά', είπε ο κ. Castilles.


Ο κ. Castilles μας είπε επίσης ότι στην οπίσθια όψη του πίνακα του Μποτιτσέλι, του πίνακα του Χόλμπαϊν και σε αυτόν του βαν Άικ, κατά την εξέταση με ακτίνες Χ, βρέθηκε το ίδιο σχέδιο: ένα εστεμμένο λιοντάρι πάνω σε δυο ρόδες, που κοιτάει τον ήλιο και το φεγγάρι. 'Σε τι μπορεί να αναφέρεται; Ίσως στο Τάγμα των Ιπποτών του Ποδηλάτου;' Χαρήκαμε με την ιδέα, μην ξέροντας πόσο κοντά ήμασταν στην αλήθεια.

'Το ποδήλατο δεν είναι μόνο ένα όχημα μεταφοράς', είπε ο κ. Castilles καθώς φεύγαμε, 'αλλά μια μορφή καλλιτεχνικής έκφρασης, ένας τρόπος ζωής και μιας Weltanschauung (κοσμοθεωρίας). Γιατί όλοι αυτοί οι μεγάλοι καλλιτέχνες αφιέρωσαν πίνακες στο ποδήλατο;'"

Υπήρξε όμως στην πραγματικότητα το Τάγμα των Ιπποτών του Ποδηλάτου;


"Το κέντρο ερευνών μας συνέλεξε πολλές πληροφορίες από το 1962, και με αυτές μπορούμε να ισχυριστούμε με βεβαιότητα ότι από τον 12ο μέχρι και τον 15ο αιώνα 'το Τάγμα του Ήλιου και του Φεγγαριού' όντως υπήρξε στην Ευρώπη. Σύμφωνα με τις πηγές, οι ιππότες αυτού του τάγματος ίππευαν 'σιδερένια άλογα' και συμμετείχαν σε μάχες μαζί με τους παραδοσιακούς ιππείς. Η γρηγοράδα τους, οι γρήγοροι ελιγμοί τους και τα άτρωτα 'άλογα' τους ήταν σοβαρή απειλή, ενώ η ασυνήθιστη εμφάνιση τους, που θύμιζε τους Καβαλάρηδες της Αποκάλυψης, προκαλούσε παράλυση στους εχθρούς. Μπορούσαν να καλύπτουν μεγάλες αποστάσεις, καθώς δεν χρειαζόντουσαν τροφή για τα 'άλογα' τους. Οι τελευταίοι ακόλουθοι τους, για παράδειγμα οι Άγγλοι Brighton Rifles που δημιουργήθηκαν το 1885 ήταν μια αξιοσημείωτη μονάδα στον Πόλεμο των Μπόερς το 1899-1902, και στον 20ο αιώνα υπήρχαν ανάλογες μονάδες ποδηλατιστών σε όλες τις χώρες του κόσμου.


Το πρώτο καταγεγραμμένο αρχείο για τους Ιππότες του Ήλιου και του Φεγγαριού βρίσκεται σε ένα χειρόγραφο της δημοφιλούς ιστορικής συλλογής "The Deeds of the Romans" (Οι Πράξεις των Ρωμαίων) από το 1230-40. Η εικονογράφηση του χειρόγραφου παρουσιάζει έναν ιππότη να ιππεύει μπροστά από τον υπόλοιπο στρατό μια κατασκευή παρόμοια με ένα ποδήλατο και η ασπίδα του δείχνει το εστεμμένο λιοντάρι πάνω σε δυο ρόδες. Είναι επίσης η πρώτη παρουσίαση του οικοσήμου του τάγματος.


Επίσης βρίσκουμε το σχέδιο στο χειρόγραφο του 14ου αιώνα 'Bellenville Manuscript', μια συλλογή των οικοσήμων του Άγγλου βασιλιά και των υποτελών του...



Καθώς και σε ένα γαλλικό βιβλίο του 15ου αιώνα με οικόσημα.


Όμως, η πλήρης μορφή του οικοσήμου περιέχει και την ενωμένη μορφή του ήλιου και του φεγγαριού και δυο φιγούρες που κρατούν την ασπίδα: έναν ασημένιο γρύπα και ένα ασημένιο λιοντάρι, και τα δύο πάνω σε ρόδες. Το ρητό του οικοσήμου, 'IN VELOX LIBERTAS' μπορεί να μεταφραστεί: 'Ελευθερία στην ταχύτητα', 'η ταχύτητα σε ελευθερώνει' ή 'Γρήγορα στην ελευθερία'.


Το λιοντάρι συμβολίζει τον Ήλιο ή τη δύναμη και τη φωτιά. Το φτερωτό λιοντάρι, τη δύναμη και την ταχύτητα. Ο γρύπας είναι σύμβολο της σελήνης και της βασιλείας, ο άρχοντας του αέρα.

Ο Ήλιος και το Φεγγάρι, αυτές οι δυο ρόδες πάντα γυρνούν στον ουρανό, πάντα η μια ακολουθεί την άλλη και ποτέ η μια δεν φτάνει την άλλη, φανερά αναφέρεται στα μέλη του τάγματος τα οποία πάντα πάνω στις ρόδες τους κατευθύνονται προς μια πιο μεγάλη ελευθερία.

Το λιοντάρι με τα φτερά μπορεί κανείς να δει μετά την Αναγέννηση στον θυρεό της Βενετίας, ενώ ολόκληρη η σύνθεση, με τον Ήλιο και το Φεγγάρι, βρίσκεται σε αυτόν του Μιλάνου".


Γιατί όμως μόνο στη Βενετία και το Μιλάνο;

"Δεν είναι τυχαίο που τα σύμβολα της Βενετίας και του Μιλάνου εμφανίζονται στο οικόσημο των Ιπποτών του Ήλιου και του Φεγγαριού", αναφέρει ο Pierre Justin. "Αυτές οι δυο πόλεις ήταν τα κέντρα της κατασκευής όπλων στην Ευρώπη του 14ου και του 15ου αιώνα, και η κατασκευή και οι λεπτομέρειες του ποδηλάτου που ήρθε στο φως αντανακλά τις τεχνολογικές μεθόδους των κατασκευαστών".

Η ανακάλυψη όμως του Château-Gaillard έκρυβε ακόμη μια έκπληξη.

Οι Steve Berkeley και Andrew Hopkins, συναρμολογώντας τα ανασκαμμένα κομμάτια, αποφάσισαν να φτιάξουν ένα αντίγραφο του ποδηλάτου. Μπορούσαν να ακολουθήσουν το μοντέλο που βρήκαν, όμως, δεν είχαν ένα λεπτομερές πρότυπο. Το καλοκαίρι του 2008 επισκέφτηκαν μεγάλες συλλογές πανοπλιών στη βόρεια Ιταλία, ελπίζοντας να βρουν κάτι να εμπνευστούν από τις δημιουργίες των τεχνιτών του Μιλάνου και της Βενετίας, πρωτίστως από τη δυναστεία Missaglia, αλλά χωρίς αποτελέσματα.

Τότε ο Peter Godward στράφηκε στον παλιό του γνώριμο, τον 82χρονο Andrea Castilles. Και όχι άδικα. Ο Castilles είχε καλές σχέσεις με έναν κατασκευαστή όπλων της βόρειας Ιταλίας του οποίου οι πρόγονοι ήταν σιδηρουργοί στο Μιλάνο του 9ου αιώνα. Επίσης του έδωσε σχέδια από τον 14ο και 15ο αιώνα.

"Μόλις είδα τις φωτογραφίες του Giovanni Ferrelli, αναφώνησε με τα μάτια του στραμμένα προς τον ουρανό: 'Santa Madonna! Αδύνατο!' και με δάκρυα στα μάτια άρχισε να βγάζει διάφορα σχέδια από το μυστικό αρχείο της οικογένειας του", ανέφερε αργότερα ο Castilles.




Τα προσεκτικά φυλαγμένα σχέδια της δυναστείας Missaglia παρείχαν απίστευτες λεπτομέρειες, φινίρισμα της επιφάνειας, διαστάσεις, τρόπους σύνθεσης, όλα με εξηγήσεις, περιγραφές, ακόμα και μυστικά του πως να χειριστεί κανείς το μέταλλο... Και κάθε σχέδιο είχε εκτός από μονόγραμμα της δυναστείας, το εστεμμένο λιοντάρι στις δυο ρόδες.

Ο Giovanni Ferrelli ανακοίνωσε πως ήταν μεγάλη τιμή γι'΄αυτόν να συμμετάσχει στην κατασκευή του οχήματος. Η ομάδα, με αρχηγό τον ίδιο, ολοκλήρωσε το έργο σε έξι μήνες. Το όνειρο των Steve Berkeley και Andrew Hopkins είχε γίνει πραγματικότητα. Το αποτέλεσμα φαίνεται στην φωτογραφία από κάτω. Το έργο πήρε το όνομα "Ριχάρδος ο Λεοντόκαρδος" από τον ιδιοκτήτη του Château-Gaillard, του οποίου η γη διατηρούσε το μυστικό του Τάγματος φυλαγμένο για τόσους αιώνες.


πηγή: indrikov.com, riowang.blogspot