Κυριακή, 31 Μαρτίου 2013

Μια φάρσα που άλλαξε την Ιατρική


Όταν η Elizabeth Blackwell έκανε αίτηση για να μπει σε Ιατρική σχολή το 1847, βρήκε όλες τις πόρτες κλειστές, επειδή απλά και μόνο ήταν... γυναίκα! Καμία γυναίκα μέχρι τότε δεν είχε, όχι απλά αποφοιτήσει από Ιατρική Σχολή, αλλά δεν είχε καν φοιτήσει. Το να το σκεφτεί κανείς και μόνο να την δεχτεί, ήταν γελοίο.

Τόσο γελοίο, που συνέβη!

Η ιστορία ενός ρολογιού σε ένα πεζοδρόμιο της Νέας Υόρκης


Στο Μανχάταν, λίγα τετράγωνα από εκεί που στεκόταν οι Δίδυμοι Πύργοι, ανάμεσα στις πλάκες του πεζοδρομίου, βρίσκεται ένα ρολόι. Κάτω από τα πόδια των περαστικών, μέσα σε γυαλί, στη συμβολή των Maiden Lane και Broadway βρίσκεται εδώ και έναν αιώνα ένα ρολόι.

Εκεί που γυρίστηκε ο 3ος κύκλος του Game of Thrones

Η ιστορική, παράκτια πόλη Essaouira στο Μαρόκο επιλέχθηκε για τη συνέχιση των περιπετειών της Daenerys Targaryen - φωτογραφία

Η 3η σεζόν της σειράς Game of Thrones έφτασε και είναι μια ευκαιρία να δούμε που γυρίστηκε. Οι συντελεστές ταξίδεψαν από τα άγρια τοπία της Ισλανδίας μέχρι της ηλιοκαμένες πόλεις της Νοτίου Αφρικής.

Σάββατο, 30 Μαρτίου 2013

Καρτ-ποστάλ από την παλιά Ελλάδα

Όμορφες εικόνες από μιαν άλλη εποχή

Καπνικαρέα

Δείτε ακόμη στο Ξωτικό:
Η ιστορία της καρτ-ποστάλ στην Κρήτη
Καρτ-ποστάλ από τον πόλεμο εναντίον των σουφραζέτων
Εικόνες της παλιάς Λάρισας
Η Ελλάδα με τον φακό του Fred Boissonnas

Ακρόπολη

Ηρώδειο

Κεραμικός

Στύλοι Ολυμπίου Διός

Θεσσαλονίκη

πηγή: lifo.gr

Το μεγαλύτερο άλογο του κόσμου


Το μεγαλύτερο καταγεγραμμένο άλογο του κόσμου είχε ύψος 1,98 μέτρα και ζύγιζε 1.500 κιλά! Το όνομα του ήταν "Brooklyn Supreme" ή απλά "Brookie". Για το κάθε πέταλο του χρειαζόταν 76,2 εκατοστά ατσάλι. Γεννήθηκε το 1928, και ανήκε στον C.G. Good από την Άιοβα των ΗΠΑ. Ο Brookie πέθανε το 1948.

Ο μικροσκοπικός κόσμος του Maico Akiba


Ο Ιάπωνας καλλιτέχνης Maico Akiba φαντάζεται μικροσκοπικούς ανθρώπινους κόσμους στις πλάτες τεράστιων ζώων.




"Η μάχη που δεν επιλέξαμε": Συλλαμβάνοντας τη μάχη της συζύγου μου με τον καρκίνου του μαστού


του Angelo Merendino

Από την πρώτη στιγμή που είδα την Jennifer ήξερα πως είναι η μια. Η Jen ήταν όμορφη και από τα άτομα που όλοι θέλουν στη ζωή τους: ήταν καλός ακροατής και όταν της μιλούσες αισθανόσουν σαν να ήσουν το μοναδικό πράγμα που είχε σημασία.

Λίγους μήνες μετά, βρήκα το κουράγιο να ζητήσω από την Jen να βγούμε, λέγοντας της, "Είμαι ερωτευμένος μαζί σου". Τότε, η Jen ζούσε στη Νέα Υόρκη και εγώ στο Κλίβελαντ. Μιλούσαμε στο τηλέφωνο για ώρες και θέλαμε να ξέρουμε τα πάντα ο ένας για τον άλλο. Μετά από 6 μήνες σχέσης εξ αποστάσεως μετακόμισα στη Νέα Υόρκη.

Θυμάμαι που πήγα με ένα δαχτυλίδι αρραβώνα που "έκαιγε" στην τσέπη μου και το κορίτσι των ονείρων μου με περίμενε. Εκείνο το απόγευμα, μετά το δείπνο στο αγαπημένο μας Ιταλικό εστιατόριο, γονάτισα και της έκανα πρόταση (σημείωση: αναφέρει ξανά το όνομα της). Μέχρι το ταξί να φτάσει στο σπίτι κρατούσαμε ο ένας τον άλλο σφιχτά και κοιτούσαμε το δαχτυλίδι στο δάχτυλο της Jen, ήμασταν ερωτευμένοι.

Τον Σεπτέμβριο του 2007 παντρευτήκαμε. Όταν είδα την Jen να έρχεται δεν μπόρεσα να κρατήσω τα δάκρυα μου, ήταν τόσο όμορφη και γεμάτη ζωή. Μέχρι σήμερα δεν μπορώ να εκφράσω γιατί έκλαψα, απλά ένιωθα πιο ευτυχισμένος απ' όσο ποτέ φαντάστηκα.

Θυμάμαι που κοιτούσα τα μεγάλα καφέ μάτια της Jen σε όλη την τελετή, νιώθοντας πως κρατούσαν τον κόσμο.


Ακόμα παλεύω να πιστέψω πως 5 μήνες μετά από εκείνη την υπέροχη μέρα, με πήρε η Jen με νέα από το γιατρό της που πίστευε πως είχε καρκίνο. Έτρεξα στο σπίτι για να είμαι με την Jennifer. Εντελώς μουδιασμένος, θυμάμαι που είπα στην Jen, "Έχουμε ο ένας τον άλλο, θα το ξεπεράσουμε μαζί". τα μάτια της Jen φωτίστηκαν.


Η υπόσχεση του "για πάντα μαζί" προκαλούνταν από κάτι που ήταν εκτός ελέγχου, αλλά ζήσαμε χωρίς ποτέ να αφήσουμε τον καρκίνο να μπει ανάμεσα στην αγάπη μας.


Με κάθε πρόκληση ερχόμασταν πιο κοντά. Οι λέξεις έχασαν τη σημασία τους, ερωτευτήκαμε ο ένας τον άλλο βαθιά. Θυμάμαι μια συγκεκριμένη στιγμή, η Jen μόλις είχε μεταφερθεί στο νοσοκομείο, με αφόρητους πόνους. Κοιτώντας με από το κρεβάτι του νοσοκομείου, η Jen μου είπε, "Πρέπει να με κοιτάξεις στα μάτια, μόνο έτσι θα μπορέσω να αντέξω τον πόνο".


Σε όλη τη μάχη μας, είχαμε την τύχη να έχουμε μια ομάδα υποστήριξης αλλά και πάλι παλεύαμε να κάνουμε τον κόσμο να καταλάβει την καθημερινή μας ζωή και τις δυσκολίες που αντιμετωπίζαμε.


Η Jen είχε χρόνιους πόνους από την τετράχρονη θεραπεία. Στα 39, η Jen άρχισε να χρησιμοποιεί μια στράτα και είχε εξαντληθεί προσέχοντας συνεχώς κάθε χτύπημα και μώλωπα.

Το να μένει στο νοσοκομείο 10 και πάνω ημέρες ήταν κάτι κοινό. Οι συχνές ιατρικές επισκέψεις οδήγησαν σε μάχες με τις ασφαλιστικές εταιρίες. Ο φόβος, το άγχος και οι ανησυχίες ήταν καθημερινά.

Δυστυχώς, πολύς κόσμος δεν θέλει να ακούει αυτήν την πραγματικότητα και κάποιες στιγμές νιώθαμε να χάνουμε τη στήριξη τους. Άλλοι επιζήσαντες του καρκίνου ήρθαν να αναπληρώσουν το κενό. Ο κόσμος νομίζει πως η θεραπεία σε κάνει καλύτερα, ότι τα πράγματα πάνε καλά, ότι η ζωή επιστρέφει στο "φυσιολογικό". Όμως, δεν υπάρχει φυσιολογικό στη γη του καρκίνου. Οι επιζήσαντες του καρκίνου πρέπει να καθορίσουν μια νέα αίσθηση του φυσιολογικού, σχεδόν καθημερινά. Και πως μπορούν οι άλλοι να καταλάβουν τι είχαμε να αντιμετωπίσουμε κάθε μέρα;


Οι φωτογραφίες μου δείχνουν αυτήν την καθημερινή ζωή. Δίνουν ανθρώπινη μορφή στον καρκίνο, στο πρόσωπο της συζύγου μου. Δείχνουν την πρόκληση, τη δυσκολία, το φόβο, τη λύπη και τη μοναξιά που αντιμετωπίσαμε, που η Jennifer αντιμετώπισε, καθώς πάλευε με την ασθένεια. Το πιο σημαντικό απ' όλα, δείχνουν την αγάπη μας. Αυτές οι φωτογραφίες δεν μας ορίζουν, αλλά είναι εμείς.


Όταν ξεκίνησαν να την φωτογραφίζω πίστευα πως το γεγονός ότι ήταν φωτογραφίες της συζύγου μου που είχε καρκίνο, ήταν αρκετό για τον κόσμο να καταλάβει τι έκανα. Τότε "μου ήρθε", έπρεπε να κάνω δυνατές φωτογραφίες. Τα πρώτα χρόνια σαν φωτογράφος ένιωθα συχνά πως κάτι έλειπε από τις φωτογραφίες μου. Δεν είχα ιδέα πως αυτό θα γινόταν όταν θα φωτογράφιζα τη σύζυγο μου η οποία έδινε μάχη για τη ζωή της. Η φωτογραφία έγινε ανάγκη -όταν ο καρκίνος της Jenniferέκανε μετάσταση στο συκώτι της και στα οστά- και συνειδητοποιήσαμε ότι η οικογένεια μας και οι φίλοι μας δεν καταλάβαιναν πόσο σοβαρή είχε γίνει η κατάσταση, η κάμερα μου έγινε η φωνή μου. Η κάμερα έγινε επίσης μέσω για να ξεφεύγω από την πραγματικότητα.


Αυτές οι φωτογραφίες έχουν γίνει πλέον θεραπευτικές για μένα. Κοιτά τις φωτογραφίες της Jennifer και θυμάμαι την αγάπη μας και όλες τις προκλήσεις που αντιμετωπίσαμε μαζί. Χωρίς αυτές δεν ξέρω πως θα αντιμετώπιζα το χαμό της συζύγου μου. Ένα από τα σημαντικότερα μαθήματα που έμαθα είναι η σημασία της εμπιστοσύνης, του σεβασμού και της τιμιότητας. Η Jennifer με εμπιστευόταν. Ήξερε πως δε θα τραβούσα καμία ακατάλληλη φωτογραφία. Αυτή η εμπιστοσύνη της επέτρεψε να είναι εντελώς ανοιχτή. Τον περασμένο Οκτώβριο παρακολούθησα ένα εργαστήρι φωτογραφίας, όπου η Lynn Johnson δήλωσε, "οι άνθρωποι που φωτογραφίζουμε δεν είναι αντικείμενα, είναι άνθρωποι".

Ο Angelo Merendino είναι φωτογράφος που ζει στη Νέα Υόρκη. Μπορείτε να δείτε όλο το project "The Battle We Didn’t Choose" εδώ.

Σπαθόβεργα - το ξύλινο όπλο των Κρητικών


Η Σπαθόβεργα ή Σπαθοράβδι είναι ένα άγνωστο ξύλινο πολεμικό όπλο της Κρήτης. Είναι ένα αντικείμενο με το οποίο δεν έχουν ασχοληθεί λαογράφοι και επιστήμονες καθώς δεν υπάρχει καμιά σχετική μελέτη για την προέλευση και την χρήση του στην Κρήτη.

Παρασκευή, 29 Μαρτίου 2013

La Sylph, ο ακραίος κορσές "S"


Η λέξη κορσές προέρχεται από τη γαλλική "cors", υποκοριστικό του σώματος, η οποία με τη σειρά της προέρχεται από το λατινικό "corpus".

Για αιώνες, ο κορσές ήταν ένα από τα πιο βασικά αξεσουάρ στην ενδυμασία. Τον φορούσαν γυναίκες αλλά και άνδρες. Κατά τα τέλη του 19ου αιώνα ο κορσές ήταν για τις γυναίκες ένα από τα πιο κομψά ακριβά και επιθυμητά αξεσουάρ. Όμως γύρω στο 1910 οι σχεδιαστές άρχισαν να τον απορρίπτουν. Ο Paul Poiret, γνωστός σχεδιαστής μόδας ξεκίνησε να δημιουργεί ρούχα που αναδείκνυαν περισσότερο το φυσικό σχήμα του σώματος. Φυσικά ο κορσές δεν εξαφανίστηκε εν μία νυκτί, όμως η μόδα είχε πάρει άλλο δρόμο. Οι ιστορικές εξελίξεις έπαιξαν το ρόλο τους: ο πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος έφερε κοινωνικές αλλαγές και επέτεινε την ενδυματολογική στροφή. Όλο και περισσότερες γυναίκες μπήκαν στο στίβο της εργασίας και φυσικά δεν μπορούσαν να δουλεύουν με την πίεση του κορσέ.

Στην φωτογραφία βλέπουμε την Αμερικανίδα χορεύτρια Edith La Sylphe (Έντιθ Συλφίδα) -πραγματικό όνομα Edythe Lambelle. Ήταν παρτενέρ του χορευτή Follies Bergere από τα 1900 ως τα 1920. Η La Sylphe έκανε ακόμα πιο ακραίο τον κορσέ "S" ή flat-fronted, ο οποίος ονομάστηκε από τη δημιουργό του "La Sylph" corset. Απορώ πως μπορούσε και περπατούσε! Πάντως, λέγετε πως έζησε μέχρι τα 85, οπότε μάλλον δεν της δημιούργησε κανένα πρόβλημα.

Πως να κεντράρετε την φωτογραφική σας μηχανή για διάφορες σκηνές


Πολλές φορές άλλο νομίζουμε πως έχουμε φωτογραφίσει και άλλο τελικά είναι το αποτέλεσμα.

Δείτε στο cheat sheet που ακολουθεί (δεξί κλικ και "Άνοιγμα δεσμού σε νέα καρτέλα" για να δείτε το πλήρες μέγεθος), πως να κεντράρετε για πορτραίτα, φωτογραφία με δράση, για κοντινά και για τοπία.





πηγή: digitalcameraworld.com

Ο ανδριάντας του Κολοκοτρώνη έξω από την Παλαιά Βουλή


Στις 9 Φεβρουαρίου 1954 ο έφιππος ανδριάντας του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, τοποθετείται στη νέα του θέση, μπροστά στην Παλαιά Βουλή.

Πέμπτη, 28 Μαρτίου 2013

Βιβλίο επισκεπτών


Αποφάσισα να φτιάξω αυτό το θέμα, γιατί μου αρέσει η επικοινωνία με τους ανθρώπους. Από το απλό "καλημέρα" στο δρόμο με κάποιον περαστικό, μέχρι να καθίσω να ακούσω μια ιστορία ενός ηλικιωμένου σε κάποιο καφενείο ή να ανταλλάξω απόψεις ακόμα και με αγνώστους. Πιστεύω πως η επικοινωνία είναι κάτι σημαντικό, είναι κάτι που μας φέρνει πιο κοντά. Σήμερα, με την τόση τεχνολογία, τα smartphone και το facebook και τα άλλα "κοινωνικά" δίκτυα, η απλή, ανθρώπινη επικοινωνία λείπει.

Αυτός είναι λοιπόν και ο σκοπός αυτού θέματος. Όποιος θέλει, φίλος του ιστολογίου -επώνυμος ή και ανώνυμος-, ένας απλός "περαστικός" από εδώ, φίλος της σελίδας στο facebook, το google+ και το twitter, να έρθει και να πει ένα "καλημέρα", μια είδηση που θα ήθελε να σχολιάσει και να ανταλλάξει απόψεις με άλλους ή να σχολιάσει κάτι για το Ξωτικό, αφιερώστε ένα τραγούδι και βάλτε ένα video... Ότι τέλος πάντων θέλει ο καθένας.

WordCloud Generator, φτιάξτε τα δικά σας πορτραίτα με λέξεις


"Μια εικόνα ίσον 1000 λέξεις" λένε. Με το WordCloud Generator, οι εικόνες σας μετατρέπονται σε τυπογραφικές εικόνες. Το μόνο που χρειάζεται είναι να έχετε εγκατεστημένο το silverlight της Microsoft και πολύ φαντασία!

10 θεοί Ήλιοι απ' όλον τον κόσμο

Ο ήλιος αποτελεί βασική πηγή ενέργειας -με το φως και τη θερμότητα που ακτινοβολεί- και κατ' επέκταση, πηγή ζωής για την πανίδα και τη χλωρίδα για τον πλανήτη μας. Από τα αρχαία χρόνια οι άνθρωποι τον θεοποίησαν. Οι αρχαίοι πρόγονοι μας τον είχαν προσωποποιήσει ως θεότητα, η οποία οδηγούσε το πύρινο άρμα του στον ουρανό. Ο Όμηρος αντιστοιχεί τον Ήλιο στον ηλιακό Τιτάνα Υπερίωνα, ενώ αργότερα τη θέση του στο δωδεκάθεο πήρε ο Απόλλων. Όπως όμως είναι φυσικό, δεν ήταν μόνο οι αρχαίοι Έλληνες που θεοποίησαν τον ήλιο.

Στο θέμα δεν θα ασχοληθούμε ούτε με τον Ήλιο των αρχαίων Ελλήνων, ούτε των Ρωμαίων, αλλά ούτε και με τον Αιγύπτιο Άμμων Ρα. Αλλά θα δούμε 10 λιγότερο -έως άγνωστους σε πάρα πολλούς- θεούς ήλιους από άλλες μυθολογίες.


10. Sequinek, Ινουίτ

Είχε γυναικεία υπόσταση (αποκαλούνταν και Malina). Το σπίτι της Seqinek ήταν στο Udlormiut, στη γη που ήταν από την άλλη πλευρά του ουρανού. Στην κοσμολογία των Ινουίτ, ο ουρανός ήταν η οροφή ενός τεράστιου ιγκλού που περιέκλειε τον κόσμο και η Udlormiut βρισκόταν στην άλλη πλευρά. Τη μέρα η Seqinek άφηνε το σπίτι της και διέτρεχε στο ουρανό. Ο ήλιος ήταν η φλόγα του πυρσού που κρατούσε. Η θεά ξέφευγε συνεχώς από τον αδερφό της, τον θεό του Φεγγαριού Tatqim, του οποίου ο πυρσός ήταν το φεγγάρι.

9. Surya, Ινδουισμός


Ο ήλιος ήταν το άρμα του Surya που διέτρεχε τον ουρανό, καθώς το τραβούσαν επτά λαμπερά άλογα των οποίων οι χαίτες έκαιγαν σαν φλόγες. Σε άλλες εκδοχές, το άρμα του Surya έλκεται από ένα τεράστιο άλογο με εφτά κεφάλια. Τα τέσσερα χέρια του Surya κρατούν έναν λωτό, ένα ρόπαλο, ένα κοχύλι και έναν τροχό. Η θεά κόρη του, Ushas, προηγείται του πέρα της στον ουρανό και θεωρείται η θεά της Αυγής. Οι σύζυγοι του ήταν οι θεές Suranya και Chhaya. Αν και αργότερα θεωρήθηκε μια πτυχή του Βισνού, στην Rigveda ο Surya ήταν μέρος της αρχικής Trimurti, μαζί με τον θεό της καταιγίδας Indra και τον θεό της φωτιάς Agni.

8. Nyakakaikuru, Bunyoro

Το Bunyoro είναι ένα βασίλειο στην δυτική Ουγκάντα στην Αφρική. Στη μυθολογία του λαού της περιοχής, η θεά απεικονίζεται ως μια ηλικιωμένη γυναίκα που φέρνει τον ήλιο στον ουρανό ισορροπώντας τον στο κεφάλι της, όπως κουβαλάνε καλάθια οι γυναίκες σε κάποια μέρη του κόσμου. Στο τέλος κάθε μέρας, αφού κουβαλούσε το φορτίο της με αυτόν τον τρόπο μέχρι τη δύση, η Nyakakaikuru κατέβαζε τον ήλιο από το κεφάλι της και τον έτρωγε. Έδινε έπειτα το "κόκκαλο" του ήλιου στον Ruhanga, τον υπέρτατο θεό της μυθολογίας Bunyoro. Ο Ruhanga, κατά άλλους πατέρας και άλλους σύζυγος της Nyakakaikuru, έφτιαχνε ένα νέο ήλιο γύρω από το κόκκαλο κατά τη διάρκεια της νύχτας.

7. Tonatiuh, Αζτέκοι


Ο Tonatiuh είναι ο ήλιος του κόσμου μας, του Πέμπτου Κόσμου σύμφωνα με τους Αζτέκους. Κάθε προηγούμενος κόσμος είχε το δικό του ήλιο που πέθανε μαζί με τους κόσμους. Όταν οι θεοί αποφάσισαν να φτιάξουν αυτόν τον κόσμο, δυο θεοί προσφέρθηκαν να γίνουν ο ήλιος, ο Nanahuatzin, ο περιφρονημένος θεός της λέπρας του προηγούμενου κόσμου, και ο Tecciztecatl, ο θεός του χρυσού του προηγούμενου κόσμου. Ο ταπεινός Nanahuatzin ξεπέρασε τον υπερόπτη και γεμάτο κομπασμό Tecciztecatl στους αγώνες που έγιναν και έτσι έγινε αυτός ο ήλιος. Πήδησε στις ιερές φλόγες και έγινε ο Tonatiuh. Οι Αζτέκοι πίστευαν πως τα ποτάμια αίματος από τις ανθρωποθυσίες ήταν αυτές που έπειθαν τον Tonatiuh να περιφέρει τον ήλιο στον ουρανό.

6. Hashtali, Choctaw

Μερικές φορές συγχέεται με τον Nanishta, τον ανώτατο θεό δημιουργό του πάνθεον των Choctaw (αυτόχθονες των νοτιο-ανατολικών πολιτειών των ΗΠΑ). Όμως αρχικά ο Hashtali ήταν μόνο ο θεός ήλιος. Διέτρεχε τον ουρανό κάθε μέρα στην πλάτη ενός γερακιού. Οι Choctaw άφηναν τα νεκρά κορμιά στο φως του ήλιου ώστε η ζέστη του Hashtali και τα γεράκια του να αποτελειώσουν τα απομεινάρια, ώστε το πνεύμα του πεθαμένου να μην έχει κάπου να γυρίσει. Η φωτιά δόθηκε στους ανθρώπους όταν η θεά αράχνη Uncta έκλεψε λίγη από τη ζέστη του Hashtali. Οι εκλείψεις συμβαίνουν εξαιτίας των επιθέσεων ενός τεράστιου μαύρου σκίουρου που επιτίθεται στον θεό. Σύζυγος του Hashtali ήταν η θεά του φεγγαριού Hvashi και κόρη τους η Ohoyochisba, η θεά του καλαμποκιού.

5. Mat Ga Trong, Βιετνάμ

Φορτίο της θεάς ήταν ο ήλιος στο οποίο ξάπλωνε βασιλικά ενώ έξι ουράνιοι φορείς το μετέφεραν στον ουρανό κάθε μέρα. Το φορτίο της Mat Ga Trong διακοσμούνταν σε κάποιες περιπτώσεις με εικόνες από κόκορες ενώ σε άλλες με εικόνες από κοράκια. Το καλοκαίρι οι φορείς της θεάς είναι νέοι και γεροδεμένοι άντρες που φλερτάρουν με τη θεά. Το χειμώνα είναι γέροι που βιάζονται να ολοκληρώσουν το ταξίδι τους στον ουρανό για να ξεκουραστούν. Γιος της Mat Ga Trong είναι ο Ah Nhi, ο θεός της φωτιάς, και αδερφή της η Trang Chim, η θεά του φεγγαριού.

4. Haemosu, Κορέα

Ο ήλιος είναι το σπίτι του Haemosu, που κέρδισε ανακτώντας τον ήλιο από ένα γιγάντιο κοράκι στο αρχαίο παρελθόν. Τα φτερά από κόρακα που διακοσμούσαν το στεφάνι του Haemosu ήταν από το τεράστιο όρνιο που έσφαξε για πάρει πίσω τον ήλιο και να ζεστάνει τον κόσμο. Όπλο του ήταν ένα ηλιακό σπαθί. Κάθε μέρα, καθώς ο ήλιος διέτρεχε τον ουρανό, ο Haemosu το άφηνε να κάνει την πορεία του ενώ αυτός ήταν από κάτω πάνω στο άρμα του, το Oryonggeo, που το έσερναν πέντε ιπτάμενοι δράκοι. Σύζυγος του ήταν η Yuhwa, η θεά της ιτιάς και γιος τους ο Jumong.

3. Tsohanoai, Ναβάχο

O Tsohanoai διέτρεχε τον ουρανό με ένα μπλε άλογο που είχε δημιουργήσει ο ίδιος και ο ήλιος ήταν η ασπίδα του που έλαμπε και κουβαλούσε μαζί του. Αρχικά απλά κουβαλούσε την ασπίδα και αργότερα δημιούργησε τα άλογα γι' αυτόν και τους ανθρώπους. Το σπίτι του ήταν ένα τετράγωνο σπίτι που πλημμύριζε απ' αυτό που εμείς αποκαλούμε Ειρηνικό ωκεανό και στην επιστροφή του το βράδυ, ο θεός κρεμούσε τον ήλιο σε έναν πάσσαλο για το βράδυ. Η σύζυγος του, η θεά Estsanatlehi, ζούσε μαζί του. Μαζί τους ζούσε ο θεός της βροχής Tonenili και ο θεός του ανέμου Niltsi. Το σπίτι είχε χτιστεί από τον πατέρα του Niltsi, τον Hastsehogan. Ανάμεσα στα πολλά παιδιά του θεού ήταν ο θεός του πολέμου Nayanazgeni και ο Nohoilpi, ο θεός του τζόγου.

2. Maui, Χαβάη και σε άλλα μέρη της Πολυνησίας

Η απεικόνιση του θεού ήλιου για την Πολυνησία ήταν ένα θηρίο που είχε "δαμαστεί" από τον θεό Maui. Αρχικά, ο θεός του ουρανού Rangi είχε ψαρέψει τον ήλιο από τη θάλασσα -αργότερα ο μύθος αναφέρει πως το έκανε ο θεός Lono. Ο Rangi τον έβαλε σε τροχιά, αλλά αργότερα η μητέρα του Maui, του παραπονέθηκε πως οι μέρες ήταν πολύ μικρές για εκείνη και τους κοινούς θνητούς, για να προλάβουν τις δουλειές τους. Ο Maui προκάλεσε σε μάχη τον ήλιο αφού τον έπιασε με σχοινιά από καρυδιές. Μετά την μάχη ο Maui δάμασε τον ήλιο και τον διέταξε να κινείται πιο αργά στον ουρανό. Αδερφή του Maui ήταν η Hina, η θεά του φεγγαριού.

1. Amaterasu, Σίντο


Η Amaterasu ήταν ο ίδιος ο ήλιος. Ήταν τόσο όμορφη και έλαμπε τόσο που ζέσταινε τον κόσμο. Ήταν η ανώτερη θεά στη μυθολογία Σίντο. Ήταν κόρη του θεού Izanagi και της θεάς Izanami στο ιερό βιβλίο του Σίντο Nihongi, αλλά στο Kojiki αναφέρεται πως ξεπήδησε από το μάτι του Izanagi. Αυτή η παράδοση προέρχεται από παλιότερους μύθους, όπου ο ήλιος ήταν το ένα μάτι του ουρανού και το φεγγάρι το άλλο. Η Amaterasu εξόρισε τον αδερφό της Tsukuyomi, τον θεό του φεγγαριού, στον νυχτερινό ουρανό, επειδή ο αδερφός της έσφαξε τη θεά της τροφής Ugetsu. Ο θεός της καταιγίδας Susanowo, άλλος αδερφός της Amaterasu, επαναστατούσε συχνά εναντίον της και κάποτε προκάλεσε μια καταιγίδα τόσο ισχυρή που έκλεισε τον ήλιο σε ένα μπουκάλι και η Amaterasu αποτραβήχτηκε σε μια σπηλιά θυμωμένη. Οι υπόλοιποι θεοί την έπεισαν να γυρίσει και τιμώρησαν τον Susanowo μειώνοντας τη δύναμη του και εξορίζοντας τον στην αρχαία Ιαπωνία. Μέσω του εγγονού της, τον θεό Ninigi, η Amaterasu είναι η θεϊκή πρόγονος όλων των αυτοκρατόρων της Ιαπωνίας.

Τα "χρυσά" κύματα του Ειρηνικού ωκεανού


Για να τραβήξει αυτές τις φωτογραφίες -και να πετύχει αυτά τα χρυσαφένια χρώματα στα κύματα του Ειρηνικού ωκεανού στις ακτές της Καλιφόρνιας- ο David Orias χρησιμοποιεί χαμηλές ταχύτητες κλείστρου, ακριβής κίνηση της κάμερας και το πλούσιο φως της αυγής ή του σούρουπου.

Δείτε και άλλες φωτογραφίες στο 500px and Flickr.





Οριζόντιο ουράνιο τόξο πάνω από το Παρίσι


Ο φωτογράφος Bertrand Kulik, την προηγούμενη εβδομάδα, στεκόταν στο παράθυρο του σπιτιού του, όταν παρατήρησε κάτι παράξενο στον ορίζοντα. Αν και η θέα που έχει από το σπίτι του είναι ο πύργος του Άιφελ, εκείνη την ημέρα είδε ένα λαμπερό οριζόντιο ουράνιο τόξο.

Ο 32χρονος πρόλαβε να τραβήξει την παραπάνω φωτογραφία πριν το φαινόμενο χαθεί.

Στη σελίδα APOD της NASA αναφέρεται ότι αν και πρόκειται για ένα κανονικό ουράνιο τόξο που δημιουργήθηκε όπως όλα τα άλλα, η εμφάνιση του συγκεκριμένου οφείλεται στο ότι ο ήλιος ήταν ασυνήθιστα ψηλά στον ουρανό. Δεν πρόκειται για ένα οριζόντιο ουράνιο τόξο, αλλά για ένα γιγάντιο από το οποίο βλέπουμε μόνο την κορυφή του. Επίσης, λόγω του ότι ο καθένας μας βλέπει διαφορετικά το κάθε ουράνιο τόξο, κανείς άλλος δεν παρατήρησε το συγκεκριμένο.


Τετάρτη, 27 Μαρτίου 2013

Τα κυβάκια που αποτελούν γρίφο


Ένα παραλληλόγραμμο αποτελείται από 54 μικρά κυβάκια τα οποία ανάλογα με τη διάταξή τους μπορούν να κάνουν κάποιο να αμφιβάλλει ακόμα και για αυτά που βλέπει...

Αλλάζοντας λοιπόν τη διάταξη αρκετές φορές περισσεύουν κυβάκια, διατηρώντας όμως ακριβώς το ίδιο σχήμα με πριν. Οφθαλμαπάτη ή σπαζοκεφαλιά, αποτελεί αδιαμφισβήτητα έναν ενδιαφέροντα γρίφο.

video platformvideo managementvideo solutionsvideo player

πηγή: zougla.gr

Τρισδιάστατα γκραφίτι από τον Peeta

Ο Ιταλός γκραφιτάς, ζωγράφος και γλύπτης Manuel Di Rita (γνωστός σαν Peeta) ζει και εργάζεται στη Βενετία. Από το 2000 δημιουργεί τρισδιάστατα γκραφίτι. Με τη χρήση πολλών σκιών και κλήσεων τα έργα του πολλές φορές νομίζει κανείς πως ξεπηδούν από την επιφάνεια στην οποία είναι φτιαγμένα.