Πέμπτη, 31 Οκτωβρίου 2013

The Drink Responsibly Project


Το "The Drink Responsibly Project" είναι μια νέα online καμπάνια από τον Nathan Cooper της Rubbishcorp. Οι πότες σε ολόκληρο το διαδίκτυο ενθαρρύνονται να εξετάσουν τις συνέπειες του ποτού σε μια όχι και τόσο σκληρή καμπάνια. Η πρωτοποριακή διαφήμιση ζητά από τους ανθρώπους να εξετάσουν το πόσο υγιείς είναι η συνήθεια τους να καταναλώνουν αλκοόλ.

Δείτε τα δυο βίντεο της καμπάνιας εδώ και θυμηθείτε ένα παλιότερο θέμα του Ξωτικό με τις συνέπειες του αλκοόλ.

Σπάνια τέρατα από όλο τον κόσμο


Όλοι είναι εξοικειωμένοι με τα ζόμπι και τα βαμπίρ. Για να ταρακουνήσει λίγο τα πράγματα, η ομάδα Fliki -και μιας και στις ΗΠΑ γιορτάζουν το Halloween- ερεύνησε μερικά από τα σπανιότερα θρυλικά πλάσματα και τέρατα, από την Ιαπωνία μέχρι την Κεντρική Αμερική και δημιούργησε μερικές εικονογραφήσεις με αυτά.

Δείτε το infographic που ακολουθεί, με μια σύντομη περιγραφή αυτών των τεράτων.


Χαβάη 1890: Η πρώτη φωτογραφία με σέρφερ


Πολύ πριν ασχοληθούν πολλοί με το σέρφινγκ, το άθλημα ήταν αγαπημένο από τους ιθαγενείς κατοίκους της Χαβάης από τον 19ο αιώνα.

Η παραπάνω φωτογραφία βρέθηκε πριν λίγα χρόνια -σε ένα ξεχασμένο άλμπουμ- και χρονολογείται από το 1890.

Ο Χαβανέζος έχει φωτογραφηθεί φορώντας το παραδοσιακό ... ρούχο και κρατάει μια σανίδα.

Οι ιεραπόστολοι που πήγαν στο νησί μετά το θάνατο Τζέιμς Κουκ το 1789 απαγόρευσαν το άθλημα γιατί πίστευαν πως ήταν αμαρτωλό!

πηγή: dailymail.co.uk

Περιμένοντας τον Χουντίνι να ξεφύγει απ' τον θάνατο

Ο Χουντίνι ετοιμάζεται για μια από τις παραστάσεις του το 1912 - πηγή

"Αν πεθάνω, μην εκπλαγείτε αν οι ψεύτικοι πνευματιστές δηλώσουν αυτήν την μέρα εθνική αργία", είχε δηλώσει ο Χάρρυ Χουντίνι, κατά κόσμο Έρικ Βέις, κατά τη διάρκεια ενός από τα τελευταία του γεύματα. Αν και ο μάγος είχε γίνει διάσημος "παλεύοντας" με ζουρλομανδύες, κλειδαριές και σφραγισμένα κιβώτια πεταμένα στον East River, αργότερα στη ζωή του πολεμούσε τους ψεύτικους πνευματιστές, για τους οποίους πίστευε ότι είχαν ξεγελάσει τον κόσμο και τον έκαναν να πιστεύει σε ψεύτικες αποδείξεις της μετά θάνατον ζωής.

Τετάρτη, 30 Οκτωβρίου 2013

Τα φαρμακευτικά φυτά της Ελλάδος


Η Ελλάδα, μπορεί να θεωρηθεί ως μία χώρα αντιθέσεων και μεγάλης ποικιλίας σε όλα τα πράγματα που την περιβάλουν. Οι αντιθέσεις αυτές, στο κλίμα και το έδαφος, έχουν την επίδραση τους σ’ όλα τα ζωντανά πλάσματα πού την κατοικούνε, με αποτέλεσμα την ύπαρξη μιας αφάνταστης ποικιλίας τοπικών παραλλαγών, ανθρώπων, ζώων, πουλιών και φυτών. Έτσι εξηγείται πώς, πάνω σε μια τόσο μικρή χώρα, ζουν πάνω από 6.000 είδη φυτών κι’ απ’ αυτά το ένα δέκατο περίπου, είναι αποκλειστικά ελληνικά και μοναδικά στων κόσμο. Πολλά απ’ αυτά κάνουν πανέμορφα λουλούδια και όταν ανθίζουν ομορφαίνουν το περιβάλλον που μεγαλώνουν με έναν τρόπο μαγικό, ακόμα και αν αυτά βρίσκονται πάνω σε κάποιον βράχο ή μέσα σε ένα καταπράσινο λιβάδι. Ανάμεσα σ’ αυτά τα ασήμαντα πλάσματα, πού τα προσπερνούν με αδιαφορία ή τα πατάμε με τα πόδια μας, βρίσκονται τα πιο πολύτιμα γιατρικά που για χιλιάδες χρόνια θεράπευαν το λαό μας.

Δεν είναι περίεργο πώς όλα σχεδόν τα φαρμακευτικά φυτά ή βότανα όπως τα λέει ο πολύς κόσμος, είναι είδη κοινά και με μεγάλη περιοχή εξάπλωσης. Μόνο πάνω σε τέτοια είδη μπορούσαν να πειραματισθούν οι άνθρωποι, να συγκρίνουν εμπειρίες προερχόμενες από διαφορετικές περιοχές και εποχές και να καταλήξουν στην κοινή αποδοχή κάποιας ιδιότητας τους. Από τα πανάρχαια χρόνια, όλοι οι λαοί του κόσμου χρησιμοποιούσαν βότανα για να θεραπεύσουν τις αρρώστιες. Οι κλασσικοί έλληνες συγγραφείς και γιατροί της αρχαιότητας, όπως ο Ιπποκράτης, ο Αριστοτέλης, ο Διοσκουρίδης και ο Γαληνός έγραψαν διάφορα συγγράμματα για τις θεραπευτικές ιδιότητες και τον τρόπο χρήσης των φυτών, βασισμένοι στις λαϊκές παραδόσεις του καιρού τους. Στα χρόνια του Μεσαίωνα και της Τουρκοκρατίας ή χρήση των βοτάνων ήταν πολύ διαδεδομένη στη χώρα μας, όπως και στην υπόλοιπη Ευρώπη. ΟΙ λαϊκοί γιατροί, γνωστοί με τ’ όνομα Κομπογιαννίτες ή Βικογιατροί (από το φαράγγι του Βίκου όπου συνέλεγαν τα φυτά που χρησιμοποιούσαν), παράδιναν τις συνταγές προφορικά ή γραπτά, από γενιά σε γενιά κι’ από δάσκαλο σε μαθητή, ανακατεύοντας τες πολλές φορές με μάγια ή προσευχές, που καμιά θεραπευτική άξια δεν είχαν, αλλά χρησίμευαν για να δημιουργήσουν στον άρρωστο το κατάλληλο ψυχολογικό κλίμα, την πίστη ότι θα γίνει καλά.

Δυστυχώς, από τις αρχές του αιώνα μας, ή βοτανοθεραπεία άρχισε να εγκαταλείπεται και τα φυτά αντικαταστάθηκαν κατά μεγάλο μέρος από διάφορα χημικά παρασκευάσματα. Οι τελευταίοι λαϊκοί θεραπευτές κυνηγήθηκαν από τους επιστήμονες και τους μοντέρνους γιατρούς σαν απατεώνες και πολλοί απ’ αυτούς βρέθηκαν στη φυλακή, παρόλο πού συχνά είχαν στο ενεργητικό τους εντυπωσιακές θεραπείες. Αυτή η μεγάλη αλλαγή στη στάση των ανθρώπων απέναντι στα βότανα ήταν το αποτέλεσμα της ανάπτυξης της χημικής-φαρμακευτικής βιομηχανίας και της επιστημονικής Ιατρικής που θεωρούσαν τους κομπογιαννίτες επικίνδυνους ανταγωνιστές. Βέβαια δεν πρέπει να παραγνωρίσουμε και το γεγονός ότι πολλοί απατεώνες, θέλησαν να παραστήσουν κατά καιρούς τους θεραπευτές, κοροϊδεύοντας τον κόσμο με ψεύτικες συνταγές. Αυτό συντέλεσε ώστε να χαθεί ακόμα πιο πολύ ή εμπιστοσύνη του κόσμου για τα βότανα και ή λέξη «κομπογιαννίτης» να καταντήσει συνώνυμη του απατεώνα.

Παρ’ όλα αυτά, τα τελευταία χρόνια, ορισμένοι επιστήμονες από διάφορες-χώρες, θέλησαν να μελετήσουν τα φυτά πού φημίζονταν σαν θεραπευτικά. Μελετώντας τα λοιπόν, διαπίστωσαν γρήγορα πώς περιείχαν ουσίες πραγματικά πολύτιμες για την Ιατρική. Στη συνέχεια, απομόνωσαν τις ουσίες αυτές κι’ έφτιαξαν διάφορα σκευάσματα, που αποδείχθηκαν πολύ πιο αποτελεσματικά από τα αντίστοιχα συνθετικά γιατί ο οργανισμός τα αφομοίωνε καλύτερα.

Σήμερα κυκλοφορούν στον κόσμο εκατοντάδες φάρμακα προερχόμενα από φυτά και ολόκληρα εργοστάσια ασχολούνται με την παραγωγή σκευασμάτων από φυσικές και μόνο ουσίες.

Όσον άφορα την Ελλάδα, το ζήτημα της εκμετάλλευσης των φαρμακευτικών βοτάνων βρίσκεται ακόμα στο στάδιο της ληστρικής συλλογής τους από διάφορους κερδοσκόπους μέσα στη φύση. Έτσι, ορισμένα είδη έχουν σχεδόν εξαφανισθεί από περιοχές που άλλοτε αφθονούσαν. Μόνο με συστηματική καλλιέργεια θα μπορέσει να γίνει εκτεταμένη εκμετάλλευση χωρίς καταστροφή, και προς την κατεύθυνση αυτή πρέπει να στραφεί το κράτος και οι ιδιώτες, έχοντας πάντα στο μυαλό τους το σεβασμό απέναντι στο φυσικό περιβάλλον.

Κατεβάστε το από εδώ

πηγή: 24grammata.com

Το μεγαλύτερο γενεαλογικό δέντρο του κόσμου


Περιλαμβάνει 13 εκατ. συγγενείς που βρίσκονται σε διάφορες χώρες!

H μελέτη βασίστηκε σε δεδομένα από μια διαδικτυακή υπηρεσία γενεαλογικών δέντρων

Είναι μεγάλο αυτό το σόι: ένας γνωστός γενετιστής, περισσότερο γνωστός στον κύκλο του ως «γενωμικός χάκερ», χρησιμοποίησε δεδομένα που διατίθενται ελεύθερα στο Διαδίκτυο για να δημιουργήσει το μεγαλύτερο γενεαλογικό δέντρο του κόσμου, ένα πεντιγκρί που περιλαμβάνει 13 εκατομμύρια άτομα σε διάφορες χώρες.

Πως φτιάχτηκε

Το γιγάντιο γενεαλογικό δέντρο παρουσιάστηκε από τον Γιάνιβ Έρλιχ, ερευνητή του γνωστού Ινστιτούτου Whitehead στη Μασαχουσέτης, σε συνέδριο της Αμερικανικής Εταιρείας Ανθρώπινης Γενετικής που πραγματοποιήθηκε στη Βοστόνη στις 24 Οκτωβρίου.

Το γενεαλογικό δέντρο είναι διαθέσιμο για τους ενδιαφερόμενους επιστήμονες, είπε ο Έρλιχ, ωστόσο τα ονόματα έχουν απαλειφθεί από τη βάση δεδομένων για λόγους προστασίας της ιδιωτικότητας.

Σε αντίθεση με προηγούμενες σχετικές μελέτες, οι οποίες βασίζονταν σε δεδομένα από ενορίες και ληξιαρχεία, η έρευνα του Έρλιχ και των συνεργατών του αξιοποίησε το geni.com, μια διαδικτυακή υπηρεσία γενεαλογικών δέντρων στην οποία έχουν καταχωρήσει εθελοντικά τα προφίλ τους 43 εκατομμύρια άτομα, κυρίως Αμερικανοί. Χρησιμοποιώντας εξειδικευμένο λογισμικό υπολογιστικής βιολογίας, ο Έρλιχ δημιούργησε μια σειρά γενεαλογικών δέντρων τα οποία περιλαμβάνουν από μερικές χιλιάδες άτομα έως 13 εκατομμύρια συγγενείς.

Τι λείπει

Σε γενικές γραμμές τα γενεαλογικά δέντρα μπορούν να δείξουν αν ένα χαρακτηριστικό ή μια πάθηση οφείλεται σε γενετικούς παράγοντες ή όχι. Στην περίπτωση των γενετικών νοσημάτων, τα δέντρα μπορούν να δείξουν αν η ασθένεια οφείλεται σε ένα ή περισσότερα γονίδια και το πώς αυτά τα γονίδια αλληλεπιδρούν.

Τα προφίλ που ανέλυσαν οι ερευνητές περιείχαν στοιχεία όπως ημερομηνίες και τοποθεσίες γεννήσεων και θανάτων, το σημαντικό όμως είναι ότι δεν περιλάμβαναν στοιχεία για την υγεία των χρηστών. Και αυτό σημαίνει ότι το γιγάντιο γενεαλογικό δέντρο θα ήταν δύσκολο να αξιοποιηθεί σε μελέτες για τα αίτια ασθενειών, όπως τουλάχιστον σχολιάζει ο δικτυακός τόπος του Nature.com.

Από την πλευρά της, η Λίσα Κάνον-Όλμπραϊτ, γενετιστής του Πανεπιστημίου της Γιούτα στο Σολτ Λέικ Σίτι, προειδοποιεί ότι η μελέτη βασίστηκε στις αναφορές των ίδιων των χρηστών, οι οποίες δεν μπορεί να θεωρηθούν απόλυτα αξιόπιστες. «Όλοι θέλουν η οικογένειά τους να πηγαίνει πίσω μέχρι το βασιλικό αξίωμα» σχολιάζει η ερευνήτρια. «Αυτά τα γιγάντια γενεαλογικά δέντρα δεν τα πιστεύουμε από μια ημερομηνία και πίσω» εξηγεί. Για την ίδια, το όριο είναι το έτος 1500.

πηγή: tovima.gr

Ξεκαρδιστικές αφίσες για την καμπάνια κατά της Μαριχουάνας από το 1930


Σεξουαλικά όργια, εγκληματικότητα και απόγνωση: Η 'σοδειά του Σατανά' απειλεί και διαφθείρει την νεολαία

Από την Άλκηστη Γεωργίου

Προκαλεί απόγνωση, θλίψη, εγκληματικότητα, σεξουαλικά όργια, «περίεργα» πάρτι (;) βία, χάος, αναρχία... Αυτές είναι μόνο μερικές από τις ξεκαρδιστικά αλλόκοτες ιδιότητες που είχαν φορτώσει στην Μαριχουάνα οι ιθύνοντες μιας μεγάλης εκστρατείας του Αμερικάνικου Ομοσπονδιακού Γραφείου Ναρκωτικών, στην δεκαετία του 1930. Η εκστρατεία, που είχε μάλιστα την ονομασία «Call To Arms», είχε σκοπό να αποτρέψει την νεολαία της Αμερικής από το να... γευτεί την σοδειά του Σατανά! Πράγμα που τελικά δεν κατόρθωσε...










πηγή: lifo.gr

Τρίτη, 29 Οκτωβρίου 2013

Ο χάρτης που δείχνει πως ο τρόμος μπορεί να κρύβεται παντού ... τουλάχιστον στις ταινίες


Από την Ανταρκτική μέχρι τη Ρουμανία, δείτε έναν χάρτη όπου έλαβαν χώρα πάνω από 200 από τις καλύτερες ταινίες τρόμου.

Ρετρό φωτογραφίες ναυαγίων από τους Gibson


Η οικογενειακή εταιρία φωτογραφήσεων Gibson ιδρύθηκε στο Penzance στην Κορνουάλη από τον John Gibson στα 1860. Ο Gibson τράβηξε την πρώτη του φωτογραφία ενός ναυαγίου το 1869. Όμως οι δυο γιοι του, Alexander και Herbert, τελειοποίησαν την τέχνη της φωτογράφισης ναυαγίων και έδωσαν ίσως τις πιο δραματικές εικόνες και τις ηρωικές μορφές διασωστών, επιζώντων, αλλά και νεκρών.

Δείτε ακόμη στο Ξωτικό:
Τα 5 θρυλικά ναυάγια της ανθρωπότητας
24 ναυάγια απ' όλο τον κόσμο
Τα ναυάγια που συγκλόνισαν την Ελλάδα
Το ναυάγιο ενός πλοίου "κάθεται" πάνω σε ένα άλλο συνονόματο ναυάγιο
Η Κάρπαθος, το «Καρπάθια» και τα τερτίπια του Θεού Πρωτέα





πηγή: sothebys.com

Ενα ερωτικό σκάνδαλο αντιζηλίας φταίει για το γεγονός ότι δεν υπάρχει Νόμπελ Μαθηματικών;


Mια υπόθεση ερωτικής αντιζηλίας με γνωστό Μαθηματικό ήταν η αφορμή για να οργιστεί ο Αλφρέδος Νόμπελ και να αποφασίσει να μη καθιερώσει βραβείο Νόμπελ για τα Μαθηματικά. Αλήθεια ή μύθος; Η αλήθεια βρίσκεται κοντά αλλά δεν είναι ακριβώς αυτή.

Δευτέρα, 28 Οκτωβρίου 2013

Ελληνοιταλικός πόλεμος στο ρεμπέτικο τραγούδι και τις γελοιογραφίες της εποχής


Ο γνωστός μελετητής του ελληνικού τραγουδιού κ. Πάνος Σαββόπουλος επιλέγει 6 ρεμπέτικα τραγούδια για τον ελληνοϊταλικό πόλεμο. Από το προσωπικό του αρχείο προέρχονται και οι σπάνιες γελοιογραφίες.

Έλληνες φωτογράφοι στα βουνά της Aλβανίας


Λίγο μετά την κήρυξη του ελληνοϊταλικού πολέμου το ΓΕΣ με ανακοινώσεις του ζητούσε για εθελοντική κατάταξη φωτογράφους και κινηματογραφιστές για το μέτωπο.

Κυριακή, 27 Οκτωβρίου 2013

Τα αρχαία ελληνικά μνημεία μετρούν τα άστρα

Κνωσσός

Για πρώτη φορά μνημεία της κλασικής αρχαιότητας από 14 αρχαιολογικούς χώρους της Ελλάδας απαθανατίστηκαν κάτω από τον έναστρο νυχτερινό ουρανό

Τα λιοντάρια της Δήλου, ο ναός του Απόλλωνα στους Δελφούς, το θέατρο του Ασκληπιείου, το ιερό της Ίσιδος στο Δίον, το ανάκτορο του Μίνωα στην Κνωσό είναι μερικοί αρχαιολογικοί χώροι, πολυφωτογραφισμένοι μεν, αλλά μόνο υπό το φως της ημέρας μέχρι τώρα. Ακόμα και σε όσες νυχτερινές φωτογραφικές λήψεις πρωταγωνιστούν, τα μνημεία του αρχαιοελληνικού πολιτισμού είναι φωταγωγημένα.

Άγγελος Παπαναστασίου: Κινηματογράφησε την αλήθεια της γερμανικής Κατοχής σε ένα μοναδικής σπανιότητας ντοκουμέντο που… έμεινε μισό!

Αποκομιδή νεκρών στους δρόμους της Αθήνας, χειμώνας 1941-1942 - πηγή

αρκούσε ένα τενεκεδάκι από συσσίτιο…

Λουκία Παπαναστασίου: Η μαρτυρία της κόρης του «ρεπόρτερ», στη Νόρα Ράλλη

«Στη δίκη της Νυρεμβέργης δύο άνθρωποι ήταν αρκετοί για να φανεί η αλήθεια την οποία έκρυβαν οι Γερμανοί και δεν παραδέχονταν: ότι δηλαδή είχαν διαπράξει τρομερά εγκλήματα πολέμου εναντίον της Ελλάδας: ο ένας ήταν ο πατέρας μου, με την ταινία-ντοκουμέντο από την Κατοχή που τράβηξε με ρίσκο τη ζωή του, και ο δεύτερος ήταν ένας κάτοικος των Καλαβρύτων…». Αυτά είναι τα πρώτα λόγια της Λουκίας Παπαναστασίου στον ΧΡΟΝΟ. Φύση χαμηλότονη, τη συναντήσαμε στο διαμέρισμά της κοντά στη λεωφόρο Αλεξάνδρας, όπου ζει με τον Φίλιπ, τον Σκοτσέζο άντρα της, δημοσιογράφο που εργαζόταν ως πολεμικός φωτογράφος. Τον γνώρισε όταν ταξίδεψε στη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας, με το που άνοιξαν τα σύνορα, κι αυτό δείχνει τον δυναμισμό της. Το άλλο στοιχείο του χαρακτήρα της είναι ότι «δεν θέλω να κάνω φασαρία».

Η δίκη της Νυρεμβέργης ξεκίνησε στις 20 του Νοέμβρη του 1945, με κατηγορούμενους 24 μέλη του Εθνικοσοσιαλιστικού Γερμανικού Εργατικού Κόμματος και οκτώ ναζιστικές οργανώσεις. Τελείωσε έναν χρόνο αργότερα, και οι κατηγορούμενοι λογοδότησαν για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, εγκλήματα πολέμου και εγκλήματα κατά της ειρήνης. Καθ’ όλη αυτή τη διαδικασία, οι Γερμανοί φονιάδες δήλωναν πως δεν είχαν διαπράξει κανένα από τα προαναφερθέντα εγκλήματα κατά τη διάρκεια της Κατοχής. Ωστόσο το μοναδικό κινηματογραφικό ντοκουμέντο που τράβηξε ο Άγγελος Παπαναστασίου βάζοντας σε κίνδυνο τη ζωή τη δική του και της οικογένειάς του, ήταν ένα ιστορικό τεκμήριο ικανό για να καταδείξει τη σκληρότητα και τη βαναυσότητα των Γερμανών κατακτητών. Ίσως γι’ αυτόν τον λόγο η μαρτυρία της 73χρονης πια κόρης του Λουκίας –για τις αλήθειες που κατέγραψε ο πατέρας της αλλά και για τις περιπέτειες του συγκεκριμένου φιλμ τα κατοπινά χρόνια, ακόμα και σήμερα– να έχει και μία ιδιαίτερη βαρύτητα.

Οι κρεμασμένοι της Κατοχής στη Νυρεμβέργη

«Με τον πατέρα μου ήμαστε πολύ δεμένοι. Είμαι μοναχοπαίδι και με όλη μου την οικογένεια ήμασταν ένα πράγμα, μαζί σε όλα. Όταν ήμουν πολύ μικρή, ζητούσα από τον πατέρα μου να μου πει ένα παραμύθι για να κοιμηθώ και εκείνος μου έλεγε “και τώρα θα σου πω ένα ατέλειωτο παραμύθι!” Και ξεκινούσε μία συναρπαστική διήγηση… Όταν αργότερα στο σχολείο κάναμε Ιστορία, πετάχτηκα και είπα στη δασκάλα: “Μα αυτά που μας λέτε είναι το ‘Ατέλειωτο παραμύθι’ του μπαμπά μου!”. Βλέπετε, ο πατέρας μου, αντί για παραμύθια, μου διηγιόταν την Ιστορία της χώρας μας. Δυστυχώς τον έχασα πολύ νωρίς, ήμουν μόλις 13 χρονών».

Κάπως έτσι ξεκίνησε η Λουκία Παπαναστασίου να μιλάει για το μεγάλο ρίσκο που πήρε ο πατέρας της, να βάλει μία κινηματογραφική κάμερα σε ένα τενεκεδάκι συσσιτίου «από αυτά που είχαν οι Αθηναίοι και γύρναγαν τους δρόμους μήπως βρουν τίποτε πεταμένο, να το μαζέψουν να φάνε…», προκειμένου να μην τον καταλάβουν οι Γερμανοί. Τελικά σ’ αυτή την ταινία κατάφερε να αποτυπώσει ακόμα και τη διαδήλωση κατά της επιστράτευσης που έκανε ο ελληνικός λαός το 1942!

Στην επιστολή που άφησε αργότερα στην κόρη του, ο Άγγελος Παπαναστασίου σημείωσε: «Επήρα μια απόφαση να κινηματογραφήσω την άφιξη του γερμανικού στρατού στην Αθήνα και εν συνεχεία ό,τι μπορούσα περισσότερα κατά την περίοδο της κατοχής των. Υπελόγιζα ότι η εις την Ελλάδα παραμονή τους θα ήτο μόνον μια Εθνική Περιπέτεια, αλλά όχι και Εθνική Συμφορά, όπως απεδείχθη κατά την περίοδο της Κατοχής. Η θηριωδία τους, αι καταστροφαί που έκαμαν στα χρόνια της Κατοχής, τα μαρτύρια στα οποία υπεβλήθη ο ελληνικός λαός είναι άνευ προηγουμένου».

Έτσι ο Παπαναστασίου άρχισε να καταγράφει την καθημερινότητα στους δρόμους της γερμανοκρατούμενης Αθήνας και η ταινία του από την ελληνική τραγωδία είναι η παρακαταθήκη του. «Κανείς μας δεν ήξερε τι έκανε. Ούτε η μητέρα μου ούτε κι εγώ. Έμαθα τα σχετικά μ’ αυτό το σπάνιο ντοκουμέντο αφού είχε πεθάνει ο πατέρας μου. Είναι η παρακαταθήκη του και ανέλαβα τη φύλαξή του και τη διαχείρισή του, δηλαδή την προβολή του, όπως νόμιζα καλύτερα. Ο ίδιος ήθελε να μας προφυλάξει και δεν μας είχε πει τίποτε. Μάλιστα, ενώ έκανε τις κινηματογραφικές καταγραφές, με σκληρές εικόνες πείνας και τραγωδίας του λαού της Αθήνας, την ίδια στιγμή κινηματογραφούσε κι εμένα να παίζω ως μωρό, ώστε να ξεγελάσει τους Γερμανούς εάν βρίσκανε το φιλμ, μιας που θα βλέπανε εμένα στην αρχή και στο τέλος του. Ξέρετε, οι ναζί δεν αστειεύονταν. Σκότωναν κόσμο για το τίποτα. Στο φιλμ μάλιστα φαίνεται ένα νεαρό παιδί κρεμασμένο στη μέση μιας πλατείας κοντά στον Ευαγγελισμό. Περπατούσε στον δρόμο, το έπιασαν και το κρέμασαν επιτόπου. Χωρίς δικαιολογία, χωρίς δίκη, χωρίς τίποτα. Συγγενείς του που έτυχε να δουν το φιλμ, το αναγνώρισαν και μας είπαν αυτή την αποτρόπαιη ιστορία».

Το «λιμάρισμα» του ντοκουμέντου στη Μεταπολίτευση

«Ο πατέρας μου κατάφερε να διαφυλάξει το ανεκτίμητο αυτό κινηματογραφικό υλικό από τους ναζί κατακτητές», σημειώνει η Λουκία Παπαναστασίου, «κι έτσι συμπεριλήφθηκε ως αποδεικτικό υλικό στη δίκη της Νυρεμβέργης για τις ναζιστικές βαρβαρότητες σε βάρος των Ελλήνων, τις οποίες μέχρι τότε αρνούνταν οι Γερμανοί». Ωστόσο, όπως αποκαλύπτει, «μετά από χρόνια, στην απελευθερωμένη πλέον Ελλάδα, το 1978, οι επιτελείς του Πολεμικού Μουσείου αποφάσισαν προφανώς ότι έπρεπε να λογοκριθεί. Από τα 45 λεπτά του υλικού έμειναν μόλις 27΄! Αφαιρέθηκαν και εξαφανίστηκαν τα τμήματα που παρουσίαζαν πρόσωπα βασανισμένων, πορείες διαμαρτυρίας, αλλά και “εν δράσει” Έλληνες συνεργάτες των Γερμανών... Από τότε ψάχνω να βρω αυτά τα κομμάτια που εξαφανίστηκαν για “άγνωστους λόγους”. Μετά από πολύχρονους αγώνες, γνωρίζουμε πως τα κρατάει και τα εκμεταλλεύεται με χρηματικά οφέλη συγκεκριμένος ιδιώτης, που αρνείται να τα επιστρέψει. Γι\ αυτό και ό,τι έχει μείνει πλέον από το φιλμ, το προστατεύω όσο καλύτερα μπορώ, καθώς το γνωρίζω πολύ καλά πως μπορεί κάποιος να βγάλει χρήματα από αυτή την ιστορία. Προσωπικά το μόνο που με ενδιαφέρει είναι όλοι οι Έλληνες να μάθουν από το φιλμ αυτό την αλήθεια για τον τόπο. Γι’ αυτό και το αντέγραψα σε DVD το οποίο είμαι διατεθειμένη να δώσω σε όποιον μου το ζητήσει, αρκεί να σεβαστεί τη μνήμη του πατέρα μου και την ιστορική αλήθεια. Δηλαδή να μην αλλοιώσει ούτε να παρερμηνεύσει τα όσα δείχνει το φιλμ».

Δυστυχώς, είναι πολλοί αυτοί που προσπάθησαν να χρησιμοποιήσουν την ταινία για να υποστηρίξουν μια αναθεωρητική προσέγγιση της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας. Η κυρία Παπαναστασίου περιγράφει: «Ήρθε μία σκηνοθέτις από την Ιταλία, κι αργότερα ένας Έλληνας σκηνοθέτης και μας το ζήτησαν. Η πολιτική μου είναι να πάει ει δυνατόν σε κάθε ελληνικό σπίτι, οπότε είμαι ανοιχτή σε κάθε κουβέντα. Είμαι όμως και προσεκτική. Και πράγματι, μετά από πολλές συζητήσεις μαζί τους, αποδείχθηκε πως το ήθελαν για να το προβάλουν και να πουν έπειτα πως “έτσι παρουσιάζονται οι Έλληνες, όμως η αλήθεια είναι άλλη”. Επρόκειτο να υποστηρίξουν πως είχαμε ευθύνες για τα δεινά που βιώσαμε στην Κατοχή, καθώς τολμήσαμε να αντισταθούμε στους κατακτητές. Και στις δύο περιπτώσεις, η χρηματοδότηση ερχόταν από τη Γερμανία, οπότε αυτή ήταν η “γραμμή” που έπρεπε να ακολουθήσουν και οι δύο αυτοί σκηνοθέτες. Όπως καταλαβαίνετε, τους εξήγησα πως δεν μπορούσα να συνεργαστώ σε αυτό τους το εγχείρημα, καθώς θα πρόδιδα τον πατέρα μου, την οικογένειά μου και τη χώρα μου. Κι αυτό δεν υπάρχει περίπτωση να το κάνω ποτέ, ασχέτως αν και τώρα, στην κρίση, μας λένε τα ίδια: πως δήθεν εμείς φταίμε, και γι’ αυτό πρέπει να πληρώνουμε και να εξαθλιωνόμαστε, να ξαναπληρώνουμε και πάλι και πάλι, μέχρι κι εγώ δεν ξέρω πού θα φτάσει…»

"Ο ανθρώπινος λέων" συνομιλεί με το φυλακισμένο λιοντάρι... έτσι τον πείραζε η οικογένειά και οι φίλοι του, γι αυτή τη φωτογραφία.

Ο εργοστασιάρχης που έκανε σαμποτάζ στον κατακτητή

Ο Άγγελος Παπαναστασίου δεν ήταν ούτε επαγγελματίας ρεπόρτερ ούτε επαγγελματίας κινηματογραφιστής. Γεννημένος στην Αθήνα το 1896, εισήχθη νεαρό ακόμη παιδί στη Σχολή Δοκίμων Βασιλικού Ναυτικού και ξεχώρισε για το ήθος και τις ικανότητές του. Γι’ αυτόν τον λόγο τοποθετήθηκε φύλακας στον τότε πρίγκιπα Παύλο. Το 1929, μαζί με τον φίλο του Αδαμάντιο Καρόκη, άνοιξε το μεγαλύτερο εργοστάσιο μπαταριών στα Βαλκάνια, με την επωνυμία ΠΑΚ, από τα αρχικά τους (Παπαναστασίου Άγγελος, Αδαμάντιος Καρόκης). Ωστόσο η κατάληψη της Αθήνας από τους ναζί σήμανε και την κατάληψη του εργοστασίου των μπαταριών ΠΑΚ. Ο Α. Παπαναστασίου, που δεν ήθελε να συνεργαστεί με τους κατακτητές, αποχώρησε από τη διεύθυνσή του. Έκανε μάλιστα και σαμποτάζ: φρόντισε να είναι αλλοιωμένες οι μπαταρίες που τον ανάγκασαν να δώσει στους Γερμανούς για τα τανκ τους στη Μέση Ανατολή. Και όταν ο Γερμανός διοικητής τον κάλεσε στο γραφείο του για να τον επιπλήξει που όλα τα μηχανοκίνητα του γερμανικού στρατού είχαν ακινητοποιηθεί, ο Παπαναστασίου το απέδωσε στην κακή ποιότητα των μπαταριών. Και έτσι γλίτωσαν και οι εργάτες και ο ίδιος την εκτέλεση. Το νήμα της ζωής του όμως έμελλε να κοπεί απότομα όταν σκοτώθηκε πρόωρα το 1953 σε αυτοκινητικό δυστύχημα.

Σήμερα, το σπάνιο κινηματογραφικό του ντοκουμέντο βρίσκεται ασφαλισμένο για 500 χρόνια στο Μουσείο Κινηματογράφου του Λονδίνου, όπου οι υπεύθυνοι ανέλαβαν να το καθαρίσουν, να το προστατεύσουν και να το φυλάξουν, χωρίς καμία επιβάρυνση. Η Λουκία Παπαναστασίου σχολιάζει το γεγονός λέγοντας: «Είναι τιμή τους, είπαν, να κάνουν κάτι τέτοιο, καθώς σύμφωνα με την έρευνά τους, ο Άγγελος Παπαναστασίου ήταν ο πρώτος πολεμικός ανταποκριτής. Ήταν πολύ συγκινητικό. Στην Ελλάδα δεν είχαμε καμία θετική ανταπόκριση, ούτε από κρατικούς φορείς ούτε και από πολιτικούς χώρους. Ωστόσο και εγώ και ο σύζυγός μου είμαστε στη διάθεση οποιουδήποτε φορέα (σχολεία, σύλλογοι κ.λπ.) αλλά και ιδιώτη πιστεύει πως μπορεί να αντέξει τη σκληρή αλήθεια αυτού του ντοκουμέντου. Και ευτυχώς μέχρι τώρα, εκατοντάδες άνθρωποι το έχουν δει. Πριν λίγο καιρό, για τα 69 χρόνια της απελευθέρωσης της Αθήνας από τους Γερμανούς, έγιναν προβολές στο Πολιτιστικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων, με πρωτοβουλία των Ατενίστας. Όπως λέει και ο ίδιος ο πατέρας μου στο τέλος στου φιλμ, “το έκανα για μία Ελλάδα δυνατή, ελεύθερη και ευτυχισμένη”».

πηγή: chronosmag.eu

56 χρόνια από τον θάνατο του Καζαντζάκη - Το θρίλερ με τη σορό του, η επεισοδιακή κηδεία και η τελευταία του επιθυμία


Αναγνωρίστηκε ως ένας από τους σημαντικότερους σύγχρονους Έλληνες λογοτέχνες και ως ο περισσότερο μεταφρασμένος παγκοσμίως. Ο Νίκος Καζαντζάκης έγινε ευρέως γνωστός μέσω της κινηματογραφικής απόδοσης των έργων του «Ο Χριστός Ξανασταυρώνεται», «Βίος και Πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά» και «Ο Τελευταίος Πειρασμός».

Διαβάστε ακόμη στο Ξωτικό:
Η αλήθεια για τον ΜΗ αφορισμό του Καζαντζάκη

Γεννήθηκε στο Ηράκλειο Κρήτης στις 18 Φεβρουαρίου του 1883. Ήταν γιος του εμπόρου γεωργικών προϊόντων και κρασιού Μιχάλη Καζαντζάκη και της Μαρίας και είχε δύο αδελφές.

Στο Ηράκλειο έβγαλε το γυμνάσιο και το 1902 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα, όπου ξεκίνησε νομικές σπουδές. Εμφανίστηκε στα ελληνικά γράμματα το 1906 δημοσιεύοντας το δοκίμιο «Η Αρρώστια του Αιώνος» και το πρώτο του μυθιστόρημα «Όφις και Kρίνο» (με το ψευδώνυμο Κάρμα Νιρβάμη).

Τον επόμενο χρόνο ξεκίνησε μεταπτυχιακές σπουδές στο Παρίσι. Το 1910 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα. Το 1911 παντρεύτηκε τη Γαλάτεια Αλεξίου, στην εκκλησία του Αγίου Κωνσταντίνου, στο νεκροταφείο Ηρακλείου, κι αυτό γιατί φοβόταν τον πατέρα του, που δεν ήθελε για νύφη τη Γαλάτεια. Στον Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο, το 1912, κατατάχτηκε εθελοντής, αποσπασμένος στο γραφείο του πρωθυπουργού Ελευθερίου Βενιζέλου.

Το 1919 ο Ελευθέριος Βενιζέλος διόρισε τον Καζαντζάκη Γενικό Διευθυντή του Υπουργείου Περιθάλψεως με αποστολή τον επαναπατρισμό Ελλήνων από την περιοχή του Καυκάσου. Οι εμπειρίες που αποκόμισε αξιοποιήθηκαν αργότερα στο μυθιστόρημα του «Ο Χριστός Ξανασταυρώνεται».

Τον επόμενο χρόνο, μετά την ήττα του κόμματος των Φιλελευθέρων, ο Καζαντζάκης αποχώρησε από το Υπουργείο Περιθάλψεως και πραγματοποίησε αρκετά ταξίδια στην Ευρώπη.

Εργάστηκε ως ανταποκριτής των εφημερίδων Ελεύθερος Τύπος και Καθημερινή, εκδίδεται το διαζύγιό του με την πρώτη του σύζυγο και γνωρίζει την Ελένη Σαμίου, το 1924 με την οποία έζησε 21 χρόνια χωρίς γάμο.

Τον Μάιο του 1927 απομονώθηκε στην Αίγινα με σκοπό την ολοκλήρωση της «Οδύσσειας».

Τον ίδιο χρόνο ξεκίνησε την ανθολογία των ταξιδιωτικών του άρθρων για την έκδοση του πρώτου τόμου του «Ταξιδεύοντας», ενώ το περιοδικό Αναγέννηση, του Δημήτρη Γλυνού, δημοσίευσε την «Aσκητική», το φιλοσοφικό του έργο.

Τον Οκτώβριο του 1927, ο Καζαντζάκης φεύγει για τη Μόσχα προσκαλεσμένος από την κυβέρνηση της Σοβιετικής Ένωσης, για να πάρει μέρος στις γιορτές για τα δεκάχρονα της Οκτωβριανής Επανάστασης. Εκεί γνωρίστηκε με τον Ελληνορουμάνο λογοτέχνη Παναΐτ Ιστράτι, μαζί με τον οποίον επέστρεψε στην Ελλάδα.

Το 1930 θα δικαζόταν, πάλι, ο Καζαντζάκης για αθεϊσμό, για την «Ασκητική». Η δίκη ορίσθηκε για τις 10 Ιουνίου, αλλά κι αυτή δεν έγινε ποτέ.

To 1931 επέστρεψε στην Ελλάδα και εγκαταστάθηκε εκ νέου στην Αίγινα, όπου ανέλαβε τη συγγραφή ενός γαλλοελληνικού λεξικού.


Το 1943 ολοκλήρωσε τη συγγραφή του μυθιστορήματός του «Ο βίος και η πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά».

Μετά την αποχώρηση των Γερμανών, δραστηριοποιήθηκε έντονα στην ελληνική πολιτική ζωή, αναλαμβάνοντας την προεδρία της Σοσιαλιστικής Εργατικής Κίνησης, ενώ διετέλεσε και υπουργός άνευ χαρτοφυλακίου της κυβέρνησης του Σοφούλη από τις 26 Νοεμβρίου του 1945 έως τις 11 Ιανουαρίου του 1946.

Παραιτήθηκε από το αξίωμά του μετά από την ένωση των σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων. Το Μάρτιο του 1945 προσπαθεί να πάρει μια θέση στην Ακαδημία της Αθήνας, αλλά αποτυγχάνει για δύο ψήφους. Τον Νοέμβριο του ίδιου χρόνου παντρεύεται την Ελένη Σαμίου, στον Άι - Γιώργη τον Καρύτση, με κουμπάρους τον Άγγελο και την Άννα Σικελιανού.

Τρεις φορές προτάθηκε ο Καζαντζάκης για το Βραβείο Νόμπελ.

Επίσης δυο φορές προτάθηκε, το 1952 και 1953, απ' τη Νορβηγική Εταιρεία Λογοτεχνών, ποτέ όμως απ' την Ακαδημία της Αθήνας.

Το 1953 προσβλήθηκε από μία μόλυνση στο μάτι, γεγονός που τον υποχρέωσε να νοσηλευτεί αρχικά στην Ολλανδία και αργότερα στο Παρίσι.

Τελικά έχασε την όρασή του από το δεξί μάτι. Ενώ ο Καζαντζάκης είχε επιστρέψει από την Αντίμπ στην Ελλάδα, η Ορθόδοξη Εκκλησία εκκινούσε τη δίωξή του. Κατηγορήθηκε ως ιερόσυλος, με βάση αποσπάσματα από τον «Kαπετάν Mιχάλη» και το σύνολο του περιεχομένου του «Τελευταίου Πειρασμού».


Ο ίδιος ο Καζαντζάκης, απαντώντας στις απειλές της εκκλησίας για τον αφορισμό του, έγραψε σε επιστολή του: «Μου δώσατε μια κατάρα, Άγιοι Πατέρες, σας δίνω μια ευχή: Σας εύχομαι να 'ναι η συνείδησή σας τόσο καθαρή όσο η δική μου και να 'στε τόσο ηθικοί και θρήσκοι όσο είμαι εγώ».

Το 1957 η υγεία του είχε κλονιστεί από λαυχαιμία. Νοσηλεύτηκε στην Κοπεγχάγη όπου τελικά κατέληξε στις 26 Οκτωβρίου του 1957 σε ηλικία 74 ετών.

Στον τάφο του Νίκου Καζαντζάκη στο Ηράκλειο Κρήτης, χαράχθηκε, όπως το θέλησε ο ίδιος, η επιγραφή: Δεν ελπίζω τίποτα, δε φοβούμαι τίποτα, είμαι λέφτερος.

Η μεταφορά της σορού του

Αμέσως το βράδυ της ημέρας που ανακοινώθηκε ο θάνατος του Νίκου Καζαντζάκη στο Ηράκλειο, ένας ανιψιός του κατόρθωσε να επικοινωνήσει τηλεφωνικώς με την χήρα του νεκρού οποία τον διαβεβαίωσε ότι θα μεταφέρει τη σορό του στο Ηράκλειο, σύμφωνα με την τελευταία επιθυμία του συζύγου της και ότι υπολόγιζε, ότι η σορός θα βρίσκεται στο Ηράκλειο κατά τα μέσα της επόμενης εβδομάδας. Εν τω μεταξύ έγινε γνωστό ότι ο μεγαλοεφοπλιστής και ιδιοκτήτης της «Ολυμπιακής Αεροπορίας» Αριστοτέλης Ωνάσης προσφέρθηκε να διαθέσει δωρεάν αεροπλάνο για την μεταφορά του νεκρού στην Κρήτη, πράγμα όμως που για διάφορους λόγους δεν έγινε.

Μόνο τη νύχτα της Κυριακής 3 Νοεμβρίου έγινε γνωστό από την Αθήνα ότι η σορός του Νίκου Καζαντζάκη θα μεταφερόταν την επόμενη Δευτέρα στην Αθήνα από το Φράιμπουργκ της Γερμανίας με αυτοκινητάμαξα, την μεθεπόμενη δε Τρίτη,θα μεταφερόταν αεροπορικώς στο Ηράκλειο, όπου θα εξετίθετο σε λαϊκό προσκύνημα και θα ακολουθούσε η κηδεία του.

Η άφιξη της σορού

Ύστερα από προσμονή μιας βδομάδας το Ηράκλειο με φανερή θλίψη και σοβαρότητα ανάλογη στην περίσταση, δέχτηκε το απόγευμα της Δευτέρας 4 Νοεμβρίου 1957, το νεκρό,τον Μεγάλο συγγραφέα Νίκο Καζαντζάκη.

Πάνω από 700 άτομα πήγαν στο αεροδρόμιο για να βρεθούν στην άφιξη της σορού και να συνοδεύσουν αυτή μέχρι την πόλη. Κατά τις 4:30 μ.μ προσγειώθηκε στον αερολιμένα το ειδικό αεροπλάνο που έφερε τη σορό του Νίκου Καζαντζάκη. Κατά τις 5 μ.μ. το αυτοκίνητο που έφερε το νεκρό και τα άλλα μέλη της συνοδείας έφθασαν στον Άγιο Μηνά. Το φέρετρο κατέβηκε και τοποθετήθηκε σε ειδική θέση,στη συνέχεια εψάλη σύντομη επιμνημόσυνος δέηση, μετά το τέλος αυτής ο νεκρός εξετέθη σε λαϊκό προσκύνημα που συνεχίστηκε ως αργά τη νύχτα και την επομένη μέχρι της κηδείας του.

Η κηδεία

Λίγο πριν της 11 το πρωί της Τρίτης 5 Νοεμβρίου 1957, άρχισαν να έρχονται στο Μητροπολιτικό Ναό οι επίσημοι. Την 11:05 π.μ ακριβώς άρχισε η Νεκρώσιμος Ακολουθία, χοροστατώντας του Σεβ. Μητροπολίτη Κρήτης κ. Ευγένιου. Μετά το τέλος της ιεροτελεστίας άρχισε η κατάθεση στεφάνων.

Ο ενταφιασμός του

Μετά την κατάθεση των στεφάνων το φέρετρο μεταφέρεται από το ναό και τοποθετείται σε ειδικό αυτοκίνητο. Αμέσως μετά αρχίζει η εκκίνησης της νεκρικής πομπής.

Προηγείται η Φιλαρμονική του Δήμου, ακολουθεί Τμήμα Οδηγών και Ομάδα Σπουδαστών της Παιδαγωγικής Ακαδημίας, η οποία κρατεί Ελληνικές Εκδόσεις των Έργων του Καζαντζάκη και στις δυο πλευρές της πομπής έρχονται Δίδες του Λυκείου Ελληνίδων και νεαροί Βρακοφόροι, οι οποίοι και κρατούν τα κατατεθέντα στέφανα. Ακολουθούν τα Ιερά Εξαπτέρυγα και στη συνέχεια το φέρετρο το οποίο περιβάλλεται από επιβλητικούς Βρακοφόρους του Συλλόγου Βρακοφόρων Χανίων, που ήρθαν γι”αυτό από τα Χανιά.

Η νεκρική πομπή ακολούθησε την λεωφόρο Καλοκαιρινού, την οδό 1821, έκαμψε την οδόν Κόσμων, ανήλθε τις οδούς 1856 και Έβανς και στη συνέχεια την Λεωφόρο Ν.Πλαστήρα, από όπου ανήλθε εις το Ενετικό Τείχος. Κατά μήκος των οδών από όπου πέρασε η πομπή χιλιάδες λαού είχαν καταλάβει τα πεζοδρόμια και τους εξώστες των σπιτιών, ενώ άλλες χιλιάδες είχαν κατακλύσει κυριολεκτικά τον Προμαχώνα Μαρτινέγκο,στον οποίο είχε αποφασισθεί να ενταφιαστεί ο νεκρός. Την 1:30μ.μ. ακριβώς η νεκρική πομπή ανέβηκε στον Προμαχώνα, μετά από σύντομη δέηση και τους ήχους του Εθνικού Ύμνου τον οποίο έπαιζε η Φιλαρμονική του Δήμου,κατέβασαν στο τάφο το φέρετρο,οπότε και τέλειωσε η κηδεία του Μεγάλου νεκρού.

Τελευταία επιθυμία του Καζαντζάκη ήταν να ταφεί στο Ηράκλειο,όπως και έγινε. Ο Καζαντζάκης υπολόγιζε να κατέβει στο Ηράκλειο τον ερχόμενο Δεκέμβριο για να γιορτάσει τα Χριστούγεννα, μα ο θάνατος τον επρόλαβε. Κατά διαταγή του Προέδρου της Κυβερνήσεως κ. Καραμανλή, η κηδεία του Καζαντζάκη, έγινε δημοσία δαπάνη. Μεγάλη συζήτηση έγινε στον Τύπο του Ηρακλείου τις μέρες που περίμεναν το μεγάλο νεκρό περί του μέρους που έπρεπε να ταφεί. Ένας πρότεινε την κορφή Γιούχτα, άλλος κοντά στα ερείπια της Κνωσού, άλλος το ύψωμα «Βίγλα», άλλος την «Ολάτεια» κοντά στο Ιστορικό Μουσείο παρά το Μπεντενάκι και άλλοι τον Ενετικό Προμαχώνα Μαρτινέγκρο.Έγινε εν τέλει δεκτό με μεγάλη πλειοψηφία να ταφεί ο μεγάλος στοχαστής στον υψηλό Ενετικό Προμαχώνα Μαρτινέγκρο όπου και θάφτηκε.

Το πρωί τελέστηκε τρισάγιο από τη Διεθνή Εταιρία φίλων Νίκου Καζαντζάκη στον τάφο του μεγάλου Κρητικού Συγγραφέα και Ποιητή στο Μαρτινένγκο.

πηγή: iefimerida.gr

Το ψυγείο του Αϊνστάιν: Όταν μια ιδιοφυΐα ασχολούνταν με έναν καταψύκτη


Γνωρίζατε πως το λαμπρό μυαλό του Άλμπερτ Αϊνστάιν βοήθησε και στην εξέλιξη των ψυγείων; Κι όμως!

Σάββατο, 26 Οκτωβρίου 2013

Brocken Spectre: Φαντάσματα με φωτοστέφανα...

Εικονογράφηση από το "Great Disasters and Horrors in the World’s History" (1890) - πηγή

Στα καλυμμένα από ομίχλη βουνά -γεμάτα από ιστορίες μαγισσών και δαιμόνων- της βόρειας Γερμανίας, γενιές τρομοκρατημένων πεζοπόρων και ορειβατών έχουν βρεθεί ξαφνικά αντιμέτωποι με μια τεράστια φιγούρα, που αιωρείται στον ουρανό και περιβάλλεται από φως.

Στο "Round-about Rambles in Lands of Fact and Fancy" του Frank Richard Stockton από το 1910 διαβάζουμε:

... πρέπει να ομολογήσουμε ότι ήταν φοβερό θέαμα να βλέπει κανείς ξαφνικά στην κορυφή ενός βουνού έναν τεράστιο γίγαντα, μερικές φορές να δείχνει απειλητικά προς ένα χωριό... μερικές φορές με χέρια σηκωμένα ... και μετά εξαφανιζόταν ξαφνικά για μια στιγμή, μόνο για να εμφανιστεί ξανά πιο τρομερός από ό,τι πριν...

Αυτό το "φάντασμα" που τρομοκράτησε τόσο κόσμο, ενέπνευσε ποιητές και συγγραφείς, ίσως και να είναι η αληθινή πηγή αγίων και προφητικών θεάσεων και οδήγησε ακόμη και σε Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης για ένα αναζητητή, είναι για την ακρίβεια μια περίπλοκη οπτική ψευδαίσθηση.

"Brockenspöke" από το "L'atmosphère, description des grands phénomènes de la nature" του Camille Flammarion (1888) - πηγή

Αυτό το φαινόμενο, γνωστό ως "Brocken Spectre" από το γερμανικό βουνό όπου εμφανίζεται συχνά, σχετίζεται με μια άλλη ατμοσφαιρική οπτική ψευδαίσθηση όπως το Fata Morgana (στο οποίο τα αντικείμενα μοιάζουν να αιωρούνται πάνω από τον ορίζοντα) και το το Glories (στο οποίο κύκλοι φωτός εμφανίζονται στην ομίχλη). Αλλά οι πρώιμοι μάρτυρες το απέδιδαν σε πιο απόκοσμα αιτίες.

Το όρος Brocken είναι πλούσιο με σκοτεινούς μύθους, γεμάτο με θρύλους μαγισσών και δαιμονικές τελετές από τον 17ο αιώνα. Σε αυτό το βουνό άλλωστε τοποθέτησε ο Γκαίτε τον Φάουστ. Μέχρι σήμερα, πολλοί ανεβαίνουν στο Brocken για την Walpurgisnacht (Βαλπουργιανή Νύχτα) στο τέλος Απριλίου, όπου μπορούν να επισκεφθούν τα πετρώματα γνωστά ως "Teufelskanzel" και "Hexenaltar", δηλαδή "Άμβωνας του διαβόλου" και "Βωμός των Μαγισσών".

"Βαλπουργιανή Νύχτα" του Johann Heinrich Ramberg (1829) - πηγή

Βέβαια, το φαινόμενο μπορεί να εξηγηθεί. Το Spectre είναι ένας συνδυασμός ενός οπτικού φαινομένου και οπτικής ψευδαίσθησης.

Η σκιά κάποιου ή κάτι προβάλλεται από τον ήλιο που βρίσκεται από πίσω του στα σύννεφα, μπροστά του ή από κάτω του. Η σκιά φαίνεται τεράστια, μερικές φορές με ύψος εκατοντάδων μέτρων, που οφείλεται σε μια απλή οπτική ψευδαίσθηση που έχει να κάνει με τον εσφαλμένο υπολογισμό του πόσο μακριά βρίσκονται τα σύννεφα από το θεατή. Το φωτοστέφανο (halo effect), γνωστό ως Glory, συμβαίνει όταν το φως του ήλιου βρίσκει μια επιφάνεια με σταγονίδια νερού ομοιόμορφου μεγέθους. Τα δύο φαινόμενα μαζί δημιουργούν το Spectre.

Το πιο κοινό μέρος για να δει κανείς το Spectre είναι μέσα σε μια πτήση, όταν το αεροπλάνο βρίσκεται ανάμεσα στον ήλιο και τα στρώμα των σύννεφων.

Αφίσα του "Φάουστ" από το 1887 - πηγή

Το φαινόμενο έχουν αναφέρει συγγραφείς όπως οι Λούις Κάρολ και ο Καρλ Γιούνγκ. Αλλά δεν αποτελεί μόνο λογοτεχνική επιρροή. Η φασματική εικόνα ενέπνευσε τον Σκωτσέζο φυσικό CTR Wilson να δημιουργήσει τον θάλαμο νεφών το 1911, σε μια προσπάθεια να δημιουργήσει το δικό του Brocken Spectre. Η προσπάθειά του "φτιάξει" το φαινόμενο απέτυχε, αλλά η εφεύρεσή του τον οδήγησε στην ανακάλυψη ότι ο θάλαμος θα μπορούσε να ανιχνεύσει την ακτινοβολία. Το 1927 κέρδισε το Βραβείο Νόμπελ Φυσικής με την ανακάλυψή του.







Περιμένοντας την αγάπη ...


Το "Better Out Than In" του Banksy φτάνει στο τέλος του. Κάθε μέρα επιφύλασσε και κάτι διαφορετικό. Έτσι και αυτό το stencil που βλέπουμε στην φωτογραφία. Βρέθηκε έξω από ένα strip club στο Hell’s Kitchen της Νέας Υόρκης και είχε τίτλο, "Waiting in vain… at the door of the club" (Περιμένοντας μάταια ... στην πόρτα του club).

Η πιο δύσκολη τρύπα γκολφ στον κόσμο!


1 εκ. δολάρια αν πετύχεις με ένα χτύπημα

Είναι γνωστή ως η "Extreme 19th" και βρίσκεται στο Legend Golf & Safari Resort στη Νότια Αφρική. Για να παίξει κανείς σ' αυτήν την τρύπα πρέπει να πληρώσει 200 δολάρια.


Την ιδέα είχε ο ιδιοκτήτης του γηπέδου. Ο παίκτης ανεβαίνει με ελικόπτερο σε μια κορφή 426 μέτρων και πρέπει να καταφέρει βολή 576 μέτρων. Το μπαλάκι μένει στο αέρα για 26 δευτερόλεπτα.

Αρκετοί μεγάλοι παίκτες (ανάμεσα τους και ένας Έλληνας) έχουν επιχειρήσει τη βολή και μόνο ένας εξ αυτών κατάφερε έστω να μπει στο "πράσινο". Όποιος πετύχει θα κερδίσει 1 εκατομμύριο δολάρια!




Παρασκευή, 25 Οκτωβρίου 2013

Βάφοντας τον πύργο του Άιφελ

Όλα τα πράγματα κάπου-κάπου χρειάζονται ένα φρεσκάρισμα. Αν για παράδειγμα θέλει κάποιος να βάψει το σπίτι του παίρνει ένα κουβά χρώμα, μια σκάλα, μια βούρτσα και ξεκινάει. Τι γίνεται όμως με τον Πύργο του Άιφελ;

Οι φωτογραφίες που θα δείτε είναι από την Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας. Δείχνουν άντρες που βάφουν τον Πύργο το 1910, το 1924 και το 1932. η πρώτη φωτογραφία, από το 1924, μοιάζει με την γνωστή φωτογραφία με τους εργάτες να γευματίζουν σε μια σκαλωσιά στο Κέντρο Ροκφέλερ της Νέας Υόρκης.







Ωραίος τρόπος να εξερευνήσει κάποιος τον πύργο...



πηγή: europeana.eu